31.08.2026, 15:47 ✶
W normalnych okolicznościach pewnie zacząłbym od zadania kilku pytań, obejrzenia miejsca zdarzenia i spróbowania ustalenia, co dokładnie zobaczyła, zanim przystąpiłbym do jakiejkolwiek diagnozy, ale Gerda nie zostawiła mi właściwie materiału dowodowego, który mógłbym wykorzystać.
- Dobra, wierzę ci. - Ostatecznie wzruszyłem ramionami, spoglądając na mężczyznę. - Ale nie każ mi teraz udowadniać, co dokładnie miał w oczach, skoro zamknął je dokładnie w momencie, kiedy postanowiłaś zrobić mu remont czaszki.
Oczy tego typa zamknęły się w chwili, w której krzesło spotkało się z jego głową, więc najważniejsza wskazówka przepadła razem z jego przytomnością, pozostało mi wierzyć jej na słowo, chociaż ostatecznie z tym akurat nie miałem szczególnego problemu, bo choć potrafiła być najbardziej impulsywną osobą, z jaką miałem do czynienia, nie przypominała mi kogoś, kto wymyślałby sobie takie rzeczy bez powodu - nie była histeryczką, była po prostu furiatką - mieliśmy zresztą wspólną przypadłość polegającą na tym, że kiedy coś zaczynało śmierdzieć syfem, najpierw reagowaliśmy, a dopiero później zastanawialiśmy się, czy przypadkiem nie przesadziliśmy, poza tym miałem za sobą również wystarczająco dużo spotkań z paranormalnym gównem, żeby wiedzieć, iż czasami pierwsze wrażenie naprawdę potrafiło uratować człowiekowi życie.
Zmarszczyłem brwi, podszedłem do mężczyzny i również przykucnąłem przy nim, przez chwilę obserwując jego twarz, oddech oraz dłonie. Żył, więc nie musieliśmy przejmować się tym, co należałoby zrobić w przypadku trupa, przy podobnych przypadkach ciało człowieka bywało zresztą najmniej interesującą częścią problemu, szczególnie kiedy w grę wchodziło coś, czego nie dało się zobaczyć gołym okiem - demony, byty pasożytnicze, klątwy związane z ciałem albo umysłem nie zawsze zostawiały po sobie ślady, które można było łatwo rozpoznać, czasami znikały po śmierci gospodarza, czasami po utracie przytomności, a czasami po prostu czekały, aż ktoś przestanie ich szukać, dlatego nie zamierzałem zapewniać Geraldine, że miałem stuprocentową pewność, iż niczego tam nie było. Zdecydowanie wolałem zostawić sobie margines błędu, bo nie spodziewałem się zobaczyć wielką czarną chmurę z rogami, która właśnie spierdalała przez komin. Przez chwilę milczałem, po czym uznałem, że najwyraźniej należało przejść do właściwego rytuału.
- Potrzebujemy sól. Sól i czosnek. - Oznajmiłem z pełną powagą, rozglądając się po pomieszczeniu. - Potrzebujemy dużo czosnku. Mniej więcej tyle samo, co soli. Granulowany powinien wystarczyć. Nie jest idealny, bo najlepszy byłby suszony w noc przesilenia i zmielony ręcznie srebrnym moździerzem, ale nie będziemy teraz narzekać na wyposażenie. - „Działać, improwizować, nie pierdolić, w razie potrzeby po prostu spierdalać” - była to zasada, którą sam sobie kiedyś wymyśliłem, ale przez lata nabrałem do niej takiego przekonania, że przestało mieć znaczenie, skąd właściwie pochodziła. Nie miałem srebrnego moździerza, nie miałem również najmniejszego pojęcia, czy ktokolwiek z tego domu kiedykolwiek mielił czosnek podczas przesilenia, chociaż pewnie znalazłaby się wśród naszych co najmniej jedna taka osoba, ale pewność siebie była w takich sytuacjach połową sukcesu, drugą połową było natomiast przekonanie wszystkich obecnych, w tym siebie samego, że wiedziałem dokładnie, co robiłem.
- Czosnek chroni ciało, sól chroni ducha, a człowiek z krzesłem chroni własną dupę. - Wypowiedziałem bardzo poważnym tonem, nie spuszczając wzroku z leżącego delikwenta. - Mamy gdzieś liście chrzanu? - Należałoby go trochę posmagać…
- Dobra, wierzę ci. - Ostatecznie wzruszyłem ramionami, spoglądając na mężczyznę. - Ale nie każ mi teraz udowadniać, co dokładnie miał w oczach, skoro zamknął je dokładnie w momencie, kiedy postanowiłaś zrobić mu remont czaszki.
Oczy tego typa zamknęły się w chwili, w której krzesło spotkało się z jego głową, więc najważniejsza wskazówka przepadła razem z jego przytomnością, pozostało mi wierzyć jej na słowo, chociaż ostatecznie z tym akurat nie miałem szczególnego problemu, bo choć potrafiła być najbardziej impulsywną osobą, z jaką miałem do czynienia, nie przypominała mi kogoś, kto wymyślałby sobie takie rzeczy bez powodu - nie była histeryczką, była po prostu furiatką - mieliśmy zresztą wspólną przypadłość polegającą na tym, że kiedy coś zaczynało śmierdzieć syfem, najpierw reagowaliśmy, a dopiero później zastanawialiśmy się, czy przypadkiem nie przesadziliśmy, poza tym miałem za sobą również wystarczająco dużo spotkań z paranormalnym gównem, żeby wiedzieć, iż czasami pierwsze wrażenie naprawdę potrafiło uratować człowiekowi życie.
Zmarszczyłem brwi, podszedłem do mężczyzny i również przykucnąłem przy nim, przez chwilę obserwując jego twarz, oddech oraz dłonie. Żył, więc nie musieliśmy przejmować się tym, co należałoby zrobić w przypadku trupa, przy podobnych przypadkach ciało człowieka bywało zresztą najmniej interesującą częścią problemu, szczególnie kiedy w grę wchodziło coś, czego nie dało się zobaczyć gołym okiem - demony, byty pasożytnicze, klątwy związane z ciałem albo umysłem nie zawsze zostawiały po sobie ślady, które można było łatwo rozpoznać, czasami znikały po śmierci gospodarza, czasami po utracie przytomności, a czasami po prostu czekały, aż ktoś przestanie ich szukać, dlatego nie zamierzałem zapewniać Geraldine, że miałem stuprocentową pewność, iż niczego tam nie było. Zdecydowanie wolałem zostawić sobie margines błędu, bo nie spodziewałem się zobaczyć wielką czarną chmurę z rogami, która właśnie spierdalała przez komin. Przez chwilę milczałem, po czym uznałem, że najwyraźniej należało przejść do właściwego rytuału.
- Potrzebujemy sól. Sól i czosnek. - Oznajmiłem z pełną powagą, rozglądając się po pomieszczeniu. - Potrzebujemy dużo czosnku. Mniej więcej tyle samo, co soli. Granulowany powinien wystarczyć. Nie jest idealny, bo najlepszy byłby suszony w noc przesilenia i zmielony ręcznie srebrnym moździerzem, ale nie będziemy teraz narzekać na wyposażenie. - „Działać, improwizować, nie pierdolić, w razie potrzeby po prostu spierdalać” - była to zasada, którą sam sobie kiedyś wymyśliłem, ale przez lata nabrałem do niej takiego przekonania, że przestało mieć znaczenie, skąd właściwie pochodziła. Nie miałem srebrnego moździerza, nie miałem również najmniejszego pojęcia, czy ktokolwiek z tego domu kiedykolwiek mielił czosnek podczas przesilenia, chociaż pewnie znalazłaby się wśród naszych co najmniej jedna taka osoba, ale pewność siebie była w takich sytuacjach połową sukcesu, drugą połową było natomiast przekonanie wszystkich obecnych, w tym siebie samego, że wiedziałem dokładnie, co robiłem.
- Czosnek chroni ciało, sól chroni ducha, a człowiek z krzesłem chroni własną dupę. - Wypowiedziałem bardzo poważnym tonem, nie spuszczając wzroku z leżącego delikwenta. - Mamy gdzieś liście chrzanu? - Należałoby go trochę posmagać…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)