03.09.2026, 18:25 ✶
Zorientowałem się, że czegoś mi brakowało dopiero wtedy, kiedy sięgnąłem między poły płaszcza, wsuwając dłoń we wszytą tam sakiewkę, i zamiast tego zacisnąłem palce na powietrzu, a następnie już tylko na podszewce pełnej drobnych fragmentów roślin do okadzania, ziarenek kurzu i piasku. Samo w sobie nie było to jeszcze niczym szczególnie niepokojącym, ponieważ niektóre moje rzeczy miały irytujący zwyczaj zmieniania miejsc bez pytania mnie o zdanie, taka była poniekąd specyfika wykonywanej przeze mnie pracy i przez lata nauczyłem się żyć z przekonaniem, że jeżeli czegoś nie było tam, gdzie powinno było być, to najprawdopodobniej znajdowało się to dokładnie tam, gdzie być nie powinno. Problem polegał na tym, że tym razem doskonale pamiętałem, co powinienem znaleźć w kieszonce, kiedy to tam włożyłem, jak zostało skitrane, i że nie istniała możliwość poniesienia przeze mnie niezauważalnej straty - mały, metalowy przedmiot, którego używałem przy rytuałach ochronnych, by sprawdzić nałożone zabezpieczenia, nie był szczególnie efektowny ani cenny, ale szybko okazał się jednym z tych drobiazgów, których wyjątkowo pilnowałem, gdyż należał do kategorii zastanawiająco przydatnych rzeczy. Może nie takich, których człowiek zaczynał śmiertelnie potrzebować dokładnie wtedy, kiedy znikały, lecz był łatwy do zauważenia nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, poza tym bardzo go lubiłem i byłem do niego przyzwyczajony - przeszukałem więc wewnętrzną część płaszcza jeszcze raz, potem sprawdziłem drugą kieszeń, zewnętrzną kieszeń, kieszeń spodni i wreszcie tę przeklętą małą przegródkę w torbie, do której wrzucałem rzeczy, których nie chciałem od razu zgubić, przez co, oczywiście, najczęściej gubiłem je właśnie tam, pomiędzy innymi przydasiami. Zguby nie było, znalazłem ją dopiero kilka godzin później, po powrocie do domu, w miejscu, które przysiągłbym, że sprawdziłem już dwa razy.
Nie zamierzało oddać śmiesznego kółeczka. To nie była zresztą wina łapki, że je wzięła. To był całkowity przypadek, chociaż idealnie tam pasowało. Tak się czasem działo. Przedmioty chciały znikać, rzucały się w oczka, a potem trudno było się z nimi rozstać. Szczególnie kiedy człowiek ich szukał.
Kółeczko było interesujące. Małe, zimne i przyjemnie ciężkie, kiedy trzymało się je między łapkami. Co prawda ono nie wiedziało, do czego to służyło, ale nie miało to żadnego znaczenia. Wszystko, co błyszczało, brzęczało albo miało interesujący zapach zasługiwało na chwilowe schowanie.
Schowanie było najważniejsze. Tym razem nie udało się schować na dłużej, niż chwilka, ale czasami tak już się zdarzało. Ono nie miało zamiaru smucić się na zapas, już i tak miało ciężko…
Nie zamierzało oddać śmiesznego kółeczka. To nie była zresztą wina łapki, że je wzięła. To był całkowity przypadek, chociaż idealnie tam pasowało. Tak się czasem działo. Przedmioty chciały znikać, rzucały się w oczka, a potem trudno było się z nimi rozstać. Szczególnie kiedy człowiek ich szukał.
Kółeczko było interesujące. Małe, zimne i przyjemnie ciężkie, kiedy trzymało się je między łapkami. Co prawda ono nie wiedziało, do czego to służyło, ale nie miało to żadnego znaczenia. Wszystko, co błyszczało, brzęczało albo miało interesujący zapach zasługiwało na chwilowe schowanie.
Schowanie było najważniejsze. Tym razem nie udało się schować na dłużej, niż chwilka, ale czasami tak już się zdarzało. Ono nie miało zamiaru smucić się na zapas, już i tak miało ciężko…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)