03.09.2026, 19:01 ✶
Znalazło kolejną rzecz.
Nie była szczególnie interesująca, ale również bardzo ładnie błyszczała, a rzeczy, które błyszczały, miały tę intrygującą właściwość, że przyciągały oczka i trudno było je zostawić w spokoju. Podsunęło się bliżej, ostrożnie, najpierw jedną łapką, potem drugą, po czym dotknęło przedmiotu końcem pazurka. Nie poruszył się. Dobrze.
Rozejrzało się.
Nigdzie nikogo.
Wzięło więc błyskotkę, ściskając ją w malutkich paluszkach.
Przedmiot był cięższy, niż wyglądał, więc ono przez chwilę próbowało go ciągnąć po podłodze, ale szybko postanowiło zmienić technikę. To powodowało hałas. Hałas był zły. Człowiek reagował na hałas. Człowiek miał długie nogi, wielkie ręce i bardzo niedobrą minę, kiedy czegoś szukał. Lepiej było być cicho.
Wytężyło osłabione mięśnie, napięło je, a potem przetaszczyło przedmiot pod mebel. Przytuliło go do siebie. Było bardzo zadowolone z podjętego wysiłku oraz ze znalezienia się poza zasięgiem człowieka. Tam było najbezpieczniejsze.
Od samego rana ginęły mi rzeczy, musiałem to wreszcie przyznać sam przed sobą, chociaż bardzo niechętnie - nie robiły tego w końcu w sposób szczególnie spektakularny, nie wyparowywały wprost na moich oczach, nie znikały w chmurze dymu, nie rozpływały się pod wpływem jakiejś paskudnej klątwy i, co najgorsze, nie zostawiały po sobie nawet porządnego śladu zbrodni, który mógłbym później obejrzeć, przeklinając ile wlezie, ale mając jakieś dowody na to, że nie odbijała mi szajba.
Nie znalazłem niczego, co mogłoby mnie pod tym kątem uspokoić, wróciłem więc do drzwi wejściowych od sypialni i zacząłem odtwarzać cały swój poranek, krok po kroku - wstałem, przeszedłem do łazienki, wróciłem do sypialni, zszedłem na dół, „zrobiłem” nieistniejącą kawę, wszedłem do gabinetu, „otworzyłem” kilka listów, wyszedłem, wróciłem - powtarzałem tę trasę niemal co do kroku, zaglądając w każde miejsce, w którym mogłem coś położyć. „Nic. Kurwa” - zaczynałem podejrzewać, że to sam dom postanowił zrobić mi na złość. W końcu jego poprzednia właścicielka zdecydowanie miała bardzo specyficzne poczucie humoru, może nam go sprezentowała, ale Merlin sam wiedział, co tu zostawiła, po Ellie można było się spodziewać wszystkiego.
Nie była szczególnie interesująca, ale również bardzo ładnie błyszczała, a rzeczy, które błyszczały, miały tę intrygującą właściwość, że przyciągały oczka i trudno było je zostawić w spokoju. Podsunęło się bliżej, ostrożnie, najpierw jedną łapką, potem drugą, po czym dotknęło przedmiotu końcem pazurka. Nie poruszył się. Dobrze.
Rozejrzało się.
Nigdzie nikogo.
Wzięło więc błyskotkę, ściskając ją w malutkich paluszkach.
Przedmiot był cięższy, niż wyglądał, więc ono przez chwilę próbowało go ciągnąć po podłodze, ale szybko postanowiło zmienić technikę. To powodowało hałas. Hałas był zły. Człowiek reagował na hałas. Człowiek miał długie nogi, wielkie ręce i bardzo niedobrą minę, kiedy czegoś szukał. Lepiej było być cicho.
Wytężyło osłabione mięśnie, napięło je, a potem przetaszczyło przedmiot pod mebel. Przytuliło go do siebie. Było bardzo zadowolone z podjętego wysiłku oraz ze znalezienia się poza zasięgiem człowieka. Tam było najbezpieczniejsze.
Od samego rana ginęły mi rzeczy, musiałem to wreszcie przyznać sam przed sobą, chociaż bardzo niechętnie - nie robiły tego w końcu w sposób szczególnie spektakularny, nie wyparowywały wprost na moich oczach, nie znikały w chmurze dymu, nie rozpływały się pod wpływem jakiejś paskudnej klątwy i, co najgorsze, nie zostawiały po sobie nawet porządnego śladu zbrodni, który mógłbym później obejrzeć, przeklinając ile wlezie, ale mając jakieś dowody na to, że nie odbijała mi szajba.
Nie znalazłem niczego, co mogłoby mnie pod tym kątem uspokoić, wróciłem więc do drzwi wejściowych od sypialni i zacząłem odtwarzać cały swój poranek, krok po kroku - wstałem, przeszedłem do łazienki, wróciłem do sypialni, zszedłem na dół, „zrobiłem” nieistniejącą kawę, wszedłem do gabinetu, „otworzyłem” kilka listów, wyszedłem, wróciłem - powtarzałem tę trasę niemal co do kroku, zaglądając w każde miejsce, w którym mogłem coś położyć. „Nic. Kurwa” - zaczynałem podejrzewać, że to sam dom postanowił zrobić mi na złość. W końcu jego poprzednia właścicielka zdecydowanie miała bardzo specyficzne poczucie humoru, może nam go sprezentowała, ale Merlin sam wiedział, co tu zostawiła, po Ellie można było się spodziewać wszystkiego.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)