03.09.2026, 21:40 ✶
Ono było bardzo zmęczone. Brzuch bolał je z głodu, ale poza tym przynajmniej było mu ciepło i przez chwilę mogło odpocząć. Futro było miękkie. Pod futrem miało kilka rzeczy. Lubiło je mieć blisko siebie. Były błyszczące, pachniały ciekawie i dawały mu poczucie bezpieczeństwa.
Nie wiedziało nawet, gdzie dokładnie się znajdowało. Wiedziało tylko, że wcześniej było zimno, głośno i strasznie, a tutaj było ciepło. Dlatego weszło do środka i schowało się w ciemnym miejscu. Potem znalazło pierwszą błyszczącą rzecz. Zabrało ją. Później znalazło następną. Też ją zabrało. Nie robiło tego, żeby kogoś złościć. Ono po prostu lubiło błysk.
Teraz coś spadło z jego futra. Ono otworzyło oczy. Perły leżały na podłodze. Przestraszyło się. Podniosło łapkę i próbowało je przyciągnąć do siebie, ale wtedy zobaczyło człowieka. Człowiek patrzył na nie. Ono znieruchomiało i skuliło się jeszcze bardziej. Jego uszy opadły. Brzuch znowu zaburczał. Ono było głodne. Bardzo głodne. Człowiek powiedział coś cicho, ale nie rozumiało. Przysunęło do siebie łapki i mocniej przycisnęło schowane rzeczy. Nie chciało ich oddać. Bało się, że jeśli je odda, człowiek do niego doskoczy i wyrzuci je na zewnątrz. A na zewnątrz było zimno. Ono nie chciało wracać na zewnątrz. Naprawdę nie chciało.
Przez kilka sekund naprawdę nie wiedziałem, co właściwie zobaczyłem, ponieważ stworzenie było tak nieruchome, że w pierwszej chwili uznałem je za fragment jakiegoś materiału, może puchaty kapeć mojej żony, może jakąś futrzaną czapkę jej babci - zatrzymałem się i powoli pochyliłem głowę, przygotowany na kolejną porcję przeprawy z ginącymi i pojawiającymi się rzeczami, której miałem już serdecznie dosyć - dopiero później dostrzegłem lekko poruszający się nos, zaokrąglone łapki i futro, z którego wystawały rzeczy, których zdecydowanie nie powinno tam być, a potem z tego futra, bardzo powoli, wysunął się zaginiony naszyjnik z pereł i z cichym stuknięciem spadł na podłogę…
Dopiero wtedy rozpoznałem w zwierzęciu to, czym było, mianowicie zabiedzonego, lekko brudnego i rozczochranego niuchacza, dzikiego, co wyjaśniało zdecydowanie więcej, niż chciałem przyznać, szczególnie że stworzenie spało sobie w najlepsze, całkowicie nieprzejęte faktem, iż przez pół dnia doprowadzało mnie do szału, kradnąc wszystko, co uznało za interesujące. Tym razem nie ruszyłem się od razu, stanąłem przy ławie i patrzyłem na niego przez dobre kilkadziesiąt sekund, próbując rozłożyć sytuację na części, tak jak robiłem to, kiedy ktoś przynosił mi przedmiot, który według niego był nawiedzony, przeklęty, opętany albo po prostu wyjątkowo niefortunny, nie mogłem jednak zamierać tak przez wieki, zrobiłem zatem krok i…
Wtedy niuchacz uchylił jedno oko, zobaczył mnie i natychmiast wtulił pyszczek w futro, próbując zniknąć w sobie i udawać kulkę.
- No spoko. - Mruknąłem cicho, spojrzawszy na perły, potem znów na niego. - Czyli to ty. - Nie odpowiedział, rzecz jasna, tylko przysunął do siebie łapką kolejny skradziony przedmiot.
Nie wiedziało nawet, gdzie dokładnie się znajdowało. Wiedziało tylko, że wcześniej było zimno, głośno i strasznie, a tutaj było ciepło. Dlatego weszło do środka i schowało się w ciemnym miejscu. Potem znalazło pierwszą błyszczącą rzecz. Zabrało ją. Później znalazło następną. Też ją zabrało. Nie robiło tego, żeby kogoś złościć. Ono po prostu lubiło błysk.
Teraz coś spadło z jego futra. Ono otworzyło oczy. Perły leżały na podłodze. Przestraszyło się. Podniosło łapkę i próbowało je przyciągnąć do siebie, ale wtedy zobaczyło człowieka. Człowiek patrzył na nie. Ono znieruchomiało i skuliło się jeszcze bardziej. Jego uszy opadły. Brzuch znowu zaburczał. Ono było głodne. Bardzo głodne. Człowiek powiedział coś cicho, ale nie rozumiało. Przysunęło do siebie łapki i mocniej przycisnęło schowane rzeczy. Nie chciało ich oddać. Bało się, że jeśli je odda, człowiek do niego doskoczy i wyrzuci je na zewnątrz. A na zewnątrz było zimno. Ono nie chciało wracać na zewnątrz. Naprawdę nie chciało.
Przez kilka sekund naprawdę nie wiedziałem, co właściwie zobaczyłem, ponieważ stworzenie było tak nieruchome, że w pierwszej chwili uznałem je za fragment jakiegoś materiału, może puchaty kapeć mojej żony, może jakąś futrzaną czapkę jej babci - zatrzymałem się i powoli pochyliłem głowę, przygotowany na kolejną porcję przeprawy z ginącymi i pojawiającymi się rzeczami, której miałem już serdecznie dosyć - dopiero później dostrzegłem lekko poruszający się nos, zaokrąglone łapki i futro, z którego wystawały rzeczy, których zdecydowanie nie powinno tam być, a potem z tego futra, bardzo powoli, wysunął się zaginiony naszyjnik z pereł i z cichym stuknięciem spadł na podłogę…
Dopiero wtedy rozpoznałem w zwierzęciu to, czym było, mianowicie zabiedzonego, lekko brudnego i rozczochranego niuchacza, dzikiego, co wyjaśniało zdecydowanie więcej, niż chciałem przyznać, szczególnie że stworzenie spało sobie w najlepsze, całkowicie nieprzejęte faktem, iż przez pół dnia doprowadzało mnie do szału, kradnąc wszystko, co uznało za interesujące. Tym razem nie ruszyłem się od razu, stanąłem przy ławie i patrzyłem na niego przez dobre kilkadziesiąt sekund, próbując rozłożyć sytuację na części, tak jak robiłem to, kiedy ktoś przynosił mi przedmiot, który według niego był nawiedzony, przeklęty, opętany albo po prostu wyjątkowo niefortunny, nie mogłem jednak zamierać tak przez wieki, zrobiłem zatem krok i…
Wtedy niuchacz uchylił jedno oko, zobaczył mnie i natychmiast wtulił pyszczek w futro, próbując zniknąć w sobie i udawać kulkę.
- No spoko. - Mruknąłem cicho, spojrzawszy na perły, potem znów na niego. - Czyli to ty. - Nie odpowiedział, rzecz jasna, tylko przysunął do siebie łapką kolejny skradziony przedmiot.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)