03.09.2026, 22:18 ✶
Nie ruszałem się przez dłuższą chwilę, bo po wszystkim, co wydarzyło się tego dnia, uznałem, że najlepszą strategią będzie pierwszy raz od wielu godzin niczego nie dotykać - niuchacz obserwował mnie spod przymrużonych powiek, wyraźnie rozdarty pomiędzy instynktem nakazującym mu uciekać a zauważalnie targającym nim zmęczeniem, które sprawiało, że nawet podniesienie głowy najpewniej wiązało się z wysiłkiem - im dłużej na niego patrzyłem, tym wyraźniej widziałem, że nie tylko był chudy, ale wręcz niepokojąco lekki i kościsty, jego gęste futro miało matowy połysk, miejscami było posklejane, a pod nim odznaczały się kości, których u zdrowego zwierzęcia zdecydowanie nie powinienem był widzieć tak wyraźnie.
Wyciągnąłem powoli rękę, ale zatrzymałem ją w połowie drogi, bo nawet jeśli nie znałem się na opiece nad niuchaczami, znałem się za to na stworzeniach, które reagowały agresją ze strachu, więc wiedziałem, że najgorszym pomysłem było narzucanie mu mojej obecności i wymuszanie dotyku - w dodatku ten konkretny osobnik był dziki, diabli wiedzieli, czy nie chory na coś, czym mógłbym się zarazić po zostaniu ugryzionym w palec - nie wiedziałem, skąd się tutaj wziął, jak długo ukrywał się w domu ani czego dokładnie tu poszukiwał, mogłem tylko założyć, że musiał przed czymś uciekać, skoro wolał spać w kącie obcego domu, kuląc się pod meblami, niż szukać schronienia gdzie indziej. Najrozsądniej było dać mu chwilę, opuściłem więc pomieszczenie, licząc na to, iż nie podjąłem kolejnej głupiej decyzji.
Brzuch zaburczał mu jeszcze raz. Nie ruszyło się, kiedy człowiek wyciągnął rękę. Zamarło pod fotelem i tylko patrzyło na niego szeroko otwartymi oczami. Nie wiedziało, co człowiek chciał zrobić. Łapki mocniej zacisnęły się na schowanych rzeczach. Paluszki z pazurkami wbiły się w futerko i to, co skrywało się w kieszonce pod nim, jakby mogły w ten sposób zatrzymać wszystko przy sobie.
Było gotowe uciekać, ale nie miało siły.
Brzuch bolał coraz mocniej. Ono chciało jeść, chciało spać i chciało znaleźć miejsce, w którym nikt go nie znajdzie.
Nie rozumiało, dlaczego człowiek odszedł, ale patrzyło na niego, gdy odchodził. Przez chwilę bało się, że zaraz wróci, więc nie poruszało się wcale. Jego łapki nadal obejmowały skradzione rzeczy. Perły leżały obok jego brzuszka, więc szybko przyciągnęło je do siebie i schowało pod futrem. Dopiero kiedy nie usłyszało kroków, powoli uniosło głowę. Było cicho. Nie było krzyku. Nie było gonienia. Nie było zimna.
Ono było nadal przestraszone, ale strach trochę zelżał. Nos poruszył się kilka razy. W powietrzu czuło zapach człowieka, drewna i czegoś dobrego, czego nie potrafiło znaleźć. Żołądek znowu zaburczał. Niuchacz usiadło i przez chwilę patrzyło w stronę drzwi. Człowiek naprawdę nie wracał.
Wyciągnąłem powoli rękę, ale zatrzymałem ją w połowie drogi, bo nawet jeśli nie znałem się na opiece nad niuchaczami, znałem się za to na stworzeniach, które reagowały agresją ze strachu, więc wiedziałem, że najgorszym pomysłem było narzucanie mu mojej obecności i wymuszanie dotyku - w dodatku ten konkretny osobnik był dziki, diabli wiedzieli, czy nie chory na coś, czym mógłbym się zarazić po zostaniu ugryzionym w palec - nie wiedziałem, skąd się tutaj wziął, jak długo ukrywał się w domu ani czego dokładnie tu poszukiwał, mogłem tylko założyć, że musiał przed czymś uciekać, skoro wolał spać w kącie obcego domu, kuląc się pod meblami, niż szukać schronienia gdzie indziej. Najrozsądniej było dać mu chwilę, opuściłem więc pomieszczenie, licząc na to, iż nie podjąłem kolejnej głupiej decyzji.
Brzuch zaburczał mu jeszcze raz. Nie ruszyło się, kiedy człowiek wyciągnął rękę. Zamarło pod fotelem i tylko patrzyło na niego szeroko otwartymi oczami. Nie wiedziało, co człowiek chciał zrobić. Łapki mocniej zacisnęły się na schowanych rzeczach. Paluszki z pazurkami wbiły się w futerko i to, co skrywało się w kieszonce pod nim, jakby mogły w ten sposób zatrzymać wszystko przy sobie.
Było gotowe uciekać, ale nie miało siły.
Brzuch bolał coraz mocniej. Ono chciało jeść, chciało spać i chciało znaleźć miejsce, w którym nikt go nie znajdzie.
Nie rozumiało, dlaczego człowiek odszedł, ale patrzyło na niego, gdy odchodził. Przez chwilę bało się, że zaraz wróci, więc nie poruszało się wcale. Jego łapki nadal obejmowały skradzione rzeczy. Perły leżały obok jego brzuszka, więc szybko przyciągnęło je do siebie i schowało pod futrem. Dopiero kiedy nie usłyszało kroków, powoli uniosło głowę. Było cicho. Nie było krzyku. Nie było gonienia. Nie było zimna.
Ono było nadal przestraszone, ale strach trochę zelżał. Nos poruszył się kilka razy. W powietrzu czuło zapach człowieka, drewna i czegoś dobrego, czego nie potrafiło znaleźć. Żołądek znowu zaburczał. Niuchacz usiadło i przez chwilę patrzyło w stronę drzwi. Człowiek naprawdę nie wracał.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)