[27.09.1972 r., Rejwach] W moich żyłach płynęła krew zimniejsza niż stal

Rozumiał dumę z Tessy. Sam niejednokrotnie paradował z podobnym uczuciem ilekroć przyszło mu mówić o Jolene. „To jest moja kobieta", a w tym całym przeklętym świecie miał przynajmniej jedną rzecz, której gotów był bronić przed samym diabłem. W związku z tym, nic więc dziwnego, że widział w oczach Woody’ego ten sam rodzaj uczucia.

Zwłaszcza że Tessa i Jolene znały się dobrze. Obie zresztą należały do tych kobiet, które nie potrzebowały podnosić głosu, aby postawić na swoim. Miały charaktery twarde jak hartowana stal i upór, wobec którego niejeden rozsądny czarodziej wolał po prostu ustąpić. Jednocześnie Julianowi trudno było wyobrazić sobie Jo stojącą ramię w ramię z innymi na froncie. Nie dlatego, aby uważał ją za słabą. Broń Matkę, nigdy nie popełniłby takiego błędu. Wiedział aż nazbyt dobrze, ile miała w sobie siły!

Ale jak mógł sobie poradzić z tą bezradnością, która rodziła się w mężczyźnie, gdy człowiek, którego kochał, znajdował się w zasięgu ognia?

Wciąż przecież nawet nie wiedział, czego właściwie Woody od niego oczekiwał. Działania w terenie, rekonesans — wszystko to brzmiało dostatecznie niewinnie, dopóki człowiek nie przypomniał sobie, że po drugiej stronie znajdowały się zjeby, które paliły domy i zabijały tych, którzy mieli nieszczęście znaleźć się na ich drodze. Nie chciał nigdy ujrzeć Jolene pośród tego wszystkiego.
— Drobna robótka mi nie przeszkadza — uniósł szklankę, lecz zamiast się napić, wskazał nią na Woody'ego. — Tylko uprzedzam, Tarp. Jak każą mi przenosić ulotki albo pilnować drzwi na jakimś zebraniach, to wychodzę. Mam pewną reputację do utrzymania. Nie potrzebuję wszystkich odpowiedzi od razu. Nie chcę też wiedzieć rzeczy, których nie powinienem wiedzieć. Rozumiem, jak to działa. Im mniej wiem, tym mniejsze ryzyko, że ktoś wyciągnie ze mnie coś pod veritaserum czy innym paskudztwem.
Wyprostował się i skinął głową.
— Powiedz Jonathanowi, że może się odezwać. Będę czekał.

Koniec sesji