07.09.2026, 08:58 ✶
– Tak zakładam, że raczej nie masz dziwnego hobby kolekcjonowania przeklętych przedmiotów – zgodził się, bo nie podejrzewał, że zrobiła to specjalnie. Musiałby naprawdę cierpieć na absolutną paranoję, a po prawdzie nie miał do tej żadnych skłonności: potrzeba było dwóch lat wojny, aby w ogóle pomyślał, że należy zacząć być ostrożniejszym i że może uważać na niektórych w swoim towarzystwie.
Uwolniony od kota odruchowo sięgnął dłonią do koszuli, przesuwając po niej palcami, by sprawdzić, czy została uszkodzona. Kiedy jednak Victoria się pochyliła i go pocałowała, uśmiechnął się, trochę głupio, i przestał oglądać ubranie pod kątem zniszczeń.
– A może masz tu jeszcze coś z tego sklepu? Wiesz, jakbyś musiała stoczyć kolejną walkę, to bardzo chętnie ci pomogę – zapewnił, absolutnie gotów do kolejnych batalii z przeklętymi imbrykami, filiżankami, a nawet szczypcami do cukru, zapominając na moment o tym, jak wiele zaklęć mu dziś nie wyszło. I że może przed kolejnymi atrakcjami tego typu lepiej, aby trochę poćwiczył.
Gdy ona machnięciami różdżki sprzątała to pobojowisko, on usiadł normalnie i rozejrzał się. Porozlewana herbata, drzwiczki od szafki wymagające chyba ponownego zawieszenia na zawiasie, coś tam zrzuconego z szafki, zasłonka wymagająca poprawienia… mogło być gorzej. Uniósł różdżkę, by wyczyścić plamy po herbacie przynajmniej ze stołka.
– Będę więc go omijał szerokim łukiem. A może wręcz przeciwnie? Powinniśmy tam pójść z tym? – spytał, machając ręką w stronę worka, wypełnionego resztkami zniszczonej porcelany. – Kupiłem tam kiedyś naszyjnik dla matki, goblińska robota, bardzo ciekawy splot, musieli niesamowicie zejść na psy, skoro nie sprawdzają, czy przedmioty, które sprzedają, nie są przeklęte – mruknął. – Lampion z okazji Samhain?
Spojrzał na nią trochę rozkojarzony, w pierwszej chwili niepewny, o czym mówi. A potem sobie przypomniał o tradycji dyniowej. Kiedyś nawet to lubił: ale Chris wbrew pozorom nie był tradycjonalistą, bo tradycja często wymagała rezygnacji z własnej wygody, a tę on cenił bardzo wysoko.
– Wycinałem ostatnio dynie chyba ze trzy lata temu, ale może faktycznie co nie pomoże, to nie zaszkodzi i jakąś wystawię w oknie – westchnął, bo działy się naprawdę dziwne rzeczy. Może w tej tradycji coś było? – Słyszałem, że niektórzy przybijają gwoździe do drzwi, ale nawet nie wiem, skąd miałbym takie wziąć. Moi znajomi zajmują się jubilerstwem, nie bawią w kowalstwo… – dodał, a potem znowu popatrzył na Victorię, konkretnie na jej rękę. – Mówiłaś, że cię ugryzła. Wszystko w porządku? – spytał, wstając i sięgając po dłoń, aby obejrzeć ślady. Czy filiżanki mogły cierpieć na jakieś choroby przenoszone przez ugryzienie…?
Uwolniony od kota odruchowo sięgnął dłonią do koszuli, przesuwając po niej palcami, by sprawdzić, czy została uszkodzona. Kiedy jednak Victoria się pochyliła i go pocałowała, uśmiechnął się, trochę głupio, i przestał oglądać ubranie pod kątem zniszczeń.
– A może masz tu jeszcze coś z tego sklepu? Wiesz, jakbyś musiała stoczyć kolejną walkę, to bardzo chętnie ci pomogę – zapewnił, absolutnie gotów do kolejnych batalii z przeklętymi imbrykami, filiżankami, a nawet szczypcami do cukru, zapominając na moment o tym, jak wiele zaklęć mu dziś nie wyszło. I że może przed kolejnymi atrakcjami tego typu lepiej, aby trochę poćwiczył.
Gdy ona machnięciami różdżki sprzątała to pobojowisko, on usiadł normalnie i rozejrzał się. Porozlewana herbata, drzwiczki od szafki wymagające chyba ponownego zawieszenia na zawiasie, coś tam zrzuconego z szafki, zasłonka wymagająca poprawienia… mogło być gorzej. Uniósł różdżkę, by wyczyścić plamy po herbacie przynajmniej ze stołka.
– Będę więc go omijał szerokim łukiem. A może wręcz przeciwnie? Powinniśmy tam pójść z tym? – spytał, machając ręką w stronę worka, wypełnionego resztkami zniszczonej porcelany. – Kupiłem tam kiedyś naszyjnik dla matki, goblińska robota, bardzo ciekawy splot, musieli niesamowicie zejść na psy, skoro nie sprawdzają, czy przedmioty, które sprzedają, nie są przeklęte – mruknął. – Lampion z okazji Samhain?
Spojrzał na nią trochę rozkojarzony, w pierwszej chwili niepewny, o czym mówi. A potem sobie przypomniał o tradycji dyniowej. Kiedyś nawet to lubił: ale Chris wbrew pozorom nie był tradycjonalistą, bo tradycja często wymagała rezygnacji z własnej wygody, a tę on cenił bardzo wysoko.
– Wycinałem ostatnio dynie chyba ze trzy lata temu, ale może faktycznie co nie pomoże, to nie zaszkodzi i jakąś wystawię w oknie – westchnął, bo działy się naprawdę dziwne rzeczy. Może w tej tradycji coś było? – Słyszałem, że niektórzy przybijają gwoździe do drzwi, ale nawet nie wiem, skąd miałbym takie wziąć. Moi znajomi zajmują się jubilerstwem, nie bawią w kowalstwo… – dodał, a potem znowu popatrzył na Victorię, konkretnie na jej rękę. – Mówiłaś, że cię ugryzła. Wszystko w porządku? – spytał, wstając i sięgając po dłoń, aby obejrzeć ślady. Czy filiżanki mogły cierpieć na jakieś choroby przenoszone przez ugryzienie…?