09.09.2026, 16:36 ✶
– Szkoda – odparł Chris z powagą, rzecz jasna udawaną. – Jeśli te donice okazałyby się mordercze, wiesz gdzie mnie znaleźć.
Bo tak naprawdę w dość oczywisty sposób wcale się nie spodziewał, że Victoria chowa tutaj stosy przeklętych przedmiotów, bo ma tak dziwne hobby: raczej zwyczajnie z nią flirtował po tym, jak go pocałowała w policzek.
– Jaka jest szansa, że znajdę się w obszarze rażenia? – zażartował, bo wprawdzie wątpił, aby Victoria była typem urządzającym dzikie awantury, jak choćby ta, jaką odstawiła Cressida, ale miał wrażenie, że o ten serwis mocno się wkurzyła. Zresztą sam też jeszcze chwilę temu był mocno zdenerwowany, a jeśli mu to trochę przeszło, to głównie dlatego, że ostatecznie nijak nie ucierpiał. – Może lepiej poczekam gdzieś w pobliżu aż wrócisz z tarczą?
Spojrzał znów w stronę worka. Zakładał początkowo, że celowo sprzedali bubla albo coś, czego nie sprawdzili dokładnie, ale teraz po słowach Victorii zaczął się zastanawiać.
– Sądzisz, że Spalona Noc mogła sama w sobie przekląć przedmioty? – zastanowił się. – Skoro udało się to z domami, z ludźmi, to może i przedmiotami? Chociaż Voldemort przeklinający serwis do herbaty brzmi wyjątkowo idiotycznie – orzekł po chwili namysłu, a potem wzdrygnął się, kiedy wyobraźnia podsunęła mu wizję Voldemorta w filiżankami herbaty w dłoniach, śmiejącego się diabolicznie. Oczywiście, nie był do końca pewien, jak ten wygląda: mężczyzna raczej nie udzielał regularnych wywiadów w prasie. W jego wyobraźni był więc łysy i miał niemalże gadzią twarz.
– W takim razie spróbuję z lampionem – westchnął. – Spodziewasz się, że będzie ciężko? – dodał jeszcze, z pewnym wahaniem, gdy wspomniała o tych grafikach. Nie że nie domyślał się, że praca aurora musiała być niebezpieczna, ale chyba jeszcze trzy lata temu nikt nie zakładał, że będzie wyglądała jak teraz, gdy niebiosa dosłownie się rozdzierały i buchały ogniem, a Limbo otwierało swoje podwoje, pochłaniając ludzi. – Jeśli masz jakiś kontakt, możesz się podzielić, zobaczę, co da się zrobić.
Przyjrzał się czerwonym śladom, starając się ignorować chłód jej dłoni. Nie był na pewno przyjemny, ale postanowił już, że spróbuje się tym nie przejmować i tak próbował.
– Na wszelki wypadek lepiej tak. Ale podobno to też całkiem nieźle działa – dodał, a potem bezczelnie uniósł dłoń trochę wyżej, dmuchnął na rankę i lekko pocałował.
Bo tak naprawdę w dość oczywisty sposób wcale się nie spodziewał, że Victoria chowa tutaj stosy przeklętych przedmiotów, bo ma tak dziwne hobby: raczej zwyczajnie z nią flirtował po tym, jak go pocałowała w policzek.
– Jaka jest szansa, że znajdę się w obszarze rażenia? – zażartował, bo wprawdzie wątpił, aby Victoria była typem urządzającym dzikie awantury, jak choćby ta, jaką odstawiła Cressida, ale miał wrażenie, że o ten serwis mocno się wkurzyła. Zresztą sam też jeszcze chwilę temu był mocno zdenerwowany, a jeśli mu to trochę przeszło, to głównie dlatego, że ostatecznie nijak nie ucierpiał. – Może lepiej poczekam gdzieś w pobliżu aż wrócisz z tarczą?
Spojrzał znów w stronę worka. Zakładał początkowo, że celowo sprzedali bubla albo coś, czego nie sprawdzili dokładnie, ale teraz po słowach Victorii zaczął się zastanawiać.
– Sądzisz, że Spalona Noc mogła sama w sobie przekląć przedmioty? – zastanowił się. – Skoro udało się to z domami, z ludźmi, to może i przedmiotami? Chociaż Voldemort przeklinający serwis do herbaty brzmi wyjątkowo idiotycznie – orzekł po chwili namysłu, a potem wzdrygnął się, kiedy wyobraźnia podsunęła mu wizję Voldemorta w filiżankami herbaty w dłoniach, śmiejącego się diabolicznie. Oczywiście, nie był do końca pewien, jak ten wygląda: mężczyzna raczej nie udzielał regularnych wywiadów w prasie. W jego wyobraźni był więc łysy i miał niemalże gadzią twarz.
– W takim razie spróbuję z lampionem – westchnął. – Spodziewasz się, że będzie ciężko? – dodał jeszcze, z pewnym wahaniem, gdy wspomniała o tych grafikach. Nie że nie domyślał się, że praca aurora musiała być niebezpieczna, ale chyba jeszcze trzy lata temu nikt nie zakładał, że będzie wyglądała jak teraz, gdy niebiosa dosłownie się rozdzierały i buchały ogniem, a Limbo otwierało swoje podwoje, pochłaniając ludzi. – Jeśli masz jakiś kontakt, możesz się podzielić, zobaczę, co da się zrobić.
Przyjrzał się czerwonym śladom, starając się ignorować chłód jej dłoni. Nie był na pewno przyjemny, ale postanowił już, że spróbuje się tym nie przejmować i tak próbował.
– Na wszelki wypadek lepiej tak. Ale podobno to też całkiem nieźle działa – dodał, a potem bezczelnie uniósł dłoń trochę wyżej, dmuchnął na rankę i lekko pocałował.