16.09.2026, 19:11 ✶
Chwilę zajęło nim odwróciła się do mężczyzny. W jej oczach odbijał się blask zachwytu, nawet gdy woda odkształcała swoją gęstością rysy twarzy. Jej uśmiech zdawał się jeszcze piękniejszy tutaj, w środowisku, które choć nie było jej w pełni, to rezonowało z nią. Mogła nie mieć foczej skóry, mogła nie móc śpiewać pieśni tak głęboko pośród morskiej toni, ale wciąż w jej żyłach płynęła krew selki. Widziała magię, widziała piękno, widziała mężczyznę, który nie był świadom.
Podpłynęła do niego i chwyciła go za dłoń z medalionem. Palce ześlizgnęły się z uścisku do artefaktu. On był poszukiwaczem, a ona ujęta przestrzenią i magią tańczącej pary chciała mu pomóc.
Sprawdzę to – powiedziała, a potem zaśmiała się sama z siebie i na migi pokazała mu co planuje. W końcu gdy odebrała mu amulet, podpłynęła ponownie do posągu, poszukując… czegoś. Zdarzało się jej być poszukiwaczem przygód, w romantyzowanym ujęciu nomada szarpanego przez los od zlecenia do zlecenia. Zdarzało jej się być badaczem tajemnic, gdy prosta prośba o wygonienie ducha, stawała się zajmującym śledztwem ocierającym się o nekromancję i czarną magię. Zdarzało jej się… szukać skarbów, należała do tych blondynek, które kochają diamenty.
Po uważnej obserwacji tak tej pary jak i miejsca, po poszukiwaniach symboli po skupieniu się na wibracjach magii… Nie wypatrzyła nic więcej. Tylko tyle i aż tyle. Czyż nie pasowało to do ścieżki, którą miał podążać nieznajomy? Zamyśliła się na chwilę a potem podwodnie westchnęła i podpłynęła znów do przebywającego z nią tutaj, pod wodą mężczyzny. Czy będzie rozczarowany? Nie wiedziała z jakiej gliny jest ulepiony, ona była w stanie łagodnością swej natury docenić nakład pracy, jaki musiał włożyć ten mag, by zakląć w ten sposób rzeźbę…
Oddała mu medalion, dała też moment, gdyby sam chciał dokonać własnej ekspertyzy, ale nasyciwszy oczy chciała wracać. Tym bardziej, że zdaje się powoli świat chylił się ku zachodowi i choć niewiele słońca docierało tak głęboko, to teraz zdawało się go docierać coraz mniej. Dlatego niedługo potem ruszyli ku powierzchni, gdzie czekały ich ubrania, różdżki i… czy miała jeszcze ze sobą odrobinę ciasteczek, które kupiła sobie na tę wyprawę. Zdawało jej się, że w końcu gdy zaspokoiła swoją własną tęsknotę za morzem wzmógł w niej apetyt… na wszystko co niosła powierzchnia.
– Czy widziałeś ich taniec? – zapytała, gdy tylko się wynurzyli, bezpruderyjnie ześlizgując się wzrokiem po wilgotnej sylwetce maga. Najsłodsze ciasteczko zdało się nie pozostało grzecznie na brzegu. – To było przyjemne doświadczenie, dobrze wiedzieć, że i wody opływające Anglię ukrywają swoje tajemnice – mówiła miękko i nisko, cicho, tak by musiał się ku niej pochylić jeśli chciał usłyszeć cichą melodię z której utkana była jej opowieść. – Przyjechałam bardzo niedawno do tego kraju… znasz inne podobne temu miejsca? – dopytywała przerzucając włosy na jeden bok, by niespiesznie wycisnąć je z wody i ułożyć w zgrabniejszą, asymetryczną falę.
Podpłynęła do niego i chwyciła go za dłoń z medalionem. Palce ześlizgnęły się z uścisku do artefaktu. On był poszukiwaczem, a ona ujęta przestrzenią i magią tańczącej pary chciała mu pomóc.
Sprawdzę to – powiedziała, a potem zaśmiała się sama z siebie i na migi pokazała mu co planuje. W końcu gdy odebrała mu amulet, podpłynęła ponownie do posągu, poszukując… czegoś. Zdarzało się jej być poszukiwaczem przygód, w romantyzowanym ujęciu nomada szarpanego przez los od zlecenia do zlecenia. Zdarzało jej się być badaczem tajemnic, gdy prosta prośba o wygonienie ducha, stawała się zajmującym śledztwem ocierającym się o nekromancję i czarną magię. Zdarzało jej się… szukać skarbów, należała do tych blondynek, które kochają diamenty.
Po uważnej obserwacji tak tej pary jak i miejsca, po poszukiwaniach symboli po skupieniu się na wibracjach magii… Nie wypatrzyła nic więcej. Tylko tyle i aż tyle. Czyż nie pasowało to do ścieżki, którą miał podążać nieznajomy? Zamyśliła się na chwilę a potem podwodnie westchnęła i podpłynęła znów do przebywającego z nią tutaj, pod wodą mężczyzny. Czy będzie rozczarowany? Nie wiedziała z jakiej gliny jest ulepiony, ona była w stanie łagodnością swej natury docenić nakład pracy, jaki musiał włożyć ten mag, by zakląć w ten sposób rzeźbę…
Oddała mu medalion, dała też moment, gdyby sam chciał dokonać własnej ekspertyzy, ale nasyciwszy oczy chciała wracać. Tym bardziej, że zdaje się powoli świat chylił się ku zachodowi i choć niewiele słońca docierało tak głęboko, to teraz zdawało się go docierać coraz mniej. Dlatego niedługo potem ruszyli ku powierzchni, gdzie czekały ich ubrania, różdżki i… czy miała jeszcze ze sobą odrobinę ciasteczek, które kupiła sobie na tę wyprawę. Zdawało jej się, że w końcu gdy zaspokoiła swoją własną tęsknotę za morzem wzmógł w niej apetyt… na wszystko co niosła powierzchnia.
– Czy widziałeś ich taniec? – zapytała, gdy tylko się wynurzyli, bezpruderyjnie ześlizgując się wzrokiem po wilgotnej sylwetce maga. Najsłodsze ciasteczko zdało się nie pozostało grzecznie na brzegu. – To było przyjemne doświadczenie, dobrze wiedzieć, że i wody opływające Anglię ukrywają swoje tajemnice – mówiła miękko i nisko, cicho, tak by musiał się ku niej pochylić jeśli chciał usłyszeć cichą melodię z której utkana była jej opowieść. – Przyjechałam bardzo niedawno do tego kraju… znasz inne podobne temu miejsca? – dopytywała przerzucając włosy na jeden bok, by niespiesznie wycisnąć je z wody i ułożyć w zgrabniejszą, asymetryczną falę.