17.09.2026, 06:03 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.09.2026, 06:06 przez Samuel McGonagall.)
Samuel przyjął komplement skinieniem głowy, bo komplement od takiej specjalistki jak córka pana Ollivandera to znaczyło dla niego bardzo wiele. Może dziś nie miała najlepszego dnia, ale nie byli w tym warsztacie od wczoraj i mimo że minęły dopiero dwa miesiące jego stażu w zakładzie, tak samą cichą obserwacją mógł ocenić i docenić z jaką wprawą wywija dłutem, jak wszystko co pomyśli wydobywa z drewna na światło dzienne, by zachwycić.
Nie uważał, aby powinna tego samego dnia wracać do pracy, rana była przecież dość głęboka, ale nie był w pozycji aby ją pouczać, czy nakazywać cokolwiek. Sam pewnie też by ignorował opatrunek, zamówień było zbyt wiele, ledwie byli w stanie wyrobić się z obróbką drewna, gdy nocą czekały na niego dynie w Dolinie Godryka w małej chatce na kurzej nodze. Szczęśliwie jego młode ciało przyjmowało bez cienia sprzeciwu kolejną zarwaną noc, choć teraz nieco go zmorzyło. Wrócił w swój kąt i spojrzał na rozpoczęte przygotowania pod kolejne pudełko chowające truchło drzew starszych niż wszyscy znani mu czarodzieje. Pomyślał o zamordowanym w sierpniu drzewie, o bólu, który przeszył tamtej nocy nieszczęsną duszę Roselin… Od tego czasu nie była taka sama, a cios zadany przez bestię był chyba większy niż ten, który światu zadała wrześniowa pożoga.
Uciekł myślami, uciekł na moment, odpłynął, aż w końcu głowa mu się zsunęła z karku i poderwał się gwałtownie ze swojego siedziska. Musiał zrosić kark zimną wodą, służba nie drużba, to nie był koniec przecież jego wachty. Wychylił się zza węgła i dostrzegł, że Septimy tego dnia nie lubiły też warzywa.
Powiedziałby coś, ale zdążył już boleśnie się nauczyć, że zazwyczaj to co mówił nie pasowało ludziom, którzy z nim rozmawiali, a im bardziej mu zależało żeby załagodzić sytuację, tym bardziej dolewał oliwy do ognia. Dlatego nie powiedział nic, gdy wszedł ponownie w jej przestrzeń i postawił przed sobą kolejne warzywo. Było to trochę dziwne, bo lampiony zwykł robić po zmierzchu. Miał tylko nadzieję, że Helloise nie obrazi się na niego, że jeden z nich zrobił tutaj, pośród miejskiego zgiełku.
Rzemiosło ◉◉◉○○ - próba zrobienia lampionu dla Astorii
Ręce działały metodycznie, niejako z automatu. Głowę zaprzątała mu myśl, że w drugim pomieszczeniu czeka na niego wciąż skrzynka, nie spędzał więc tyle czasu nad zdobieniami, które jeszcze w pierwszych dniach pracy personalizował. Gdy skończył wytarł ręce i tylko na moment położył na dłoń na barku Septimy. Nie chciał żeby się tym za bardzo przejmowała, choć widząc jej stan pewnie przejmowała się bardzo. Przygryzł wargę szukając słów. Koniec końców chrumknął tylko coś pod nosem niezrozumiałego i wrócił do siebie.
Nie uważał, aby powinna tego samego dnia wracać do pracy, rana była przecież dość głęboka, ale nie był w pozycji aby ją pouczać, czy nakazywać cokolwiek. Sam pewnie też by ignorował opatrunek, zamówień było zbyt wiele, ledwie byli w stanie wyrobić się z obróbką drewna, gdy nocą czekały na niego dynie w Dolinie Godryka w małej chatce na kurzej nodze. Szczęśliwie jego młode ciało przyjmowało bez cienia sprzeciwu kolejną zarwaną noc, choć teraz nieco go zmorzyło. Wrócił w swój kąt i spojrzał na rozpoczęte przygotowania pod kolejne pudełko chowające truchło drzew starszych niż wszyscy znani mu czarodzieje. Pomyślał o zamordowanym w sierpniu drzewie, o bólu, który przeszył tamtej nocy nieszczęsną duszę Roselin… Od tego czasu nie była taka sama, a cios zadany przez bestię był chyba większy niż ten, który światu zadała wrześniowa pożoga.
Uciekł myślami, uciekł na moment, odpłynął, aż w końcu głowa mu się zsunęła z karku i poderwał się gwałtownie ze swojego siedziska. Musiał zrosić kark zimną wodą, służba nie drużba, to nie był koniec przecież jego wachty. Wychylił się zza węgła i dostrzegł, że Septimy tego dnia nie lubiły też warzywa.
Powiedziałby coś, ale zdążył już boleśnie się nauczyć, że zazwyczaj to co mówił nie pasowało ludziom, którzy z nim rozmawiali, a im bardziej mu zależało żeby załagodzić sytuację, tym bardziej dolewał oliwy do ognia. Dlatego nie powiedział nic, gdy wszedł ponownie w jej przestrzeń i postawił przed sobą kolejne warzywo. Było to trochę dziwne, bo lampiony zwykł robić po zmierzchu. Miał tylko nadzieję, że Helloise nie obrazi się na niego, że jeden z nich zrobił tutaj, pośród miejskiego zgiełku.
Rzemiosło ◉◉◉○○ - próba zrobienia lampionu dla Astorii
Rzut Z 1d100 - 61
Sukces!
Sukces!
Ręce działały metodycznie, niejako z automatu. Głowę zaprzątała mu myśl, że w drugim pomieszczeniu czeka na niego wciąż skrzynka, nie spędzał więc tyle czasu nad zdobieniami, które jeszcze w pierwszych dniach pracy personalizował. Gdy skończył wytarł ręce i tylko na moment położył na dłoń na barku Septimy. Nie chciał żeby się tym za bardzo przejmowała, choć widząc jej stan pewnie przejmowała się bardzo. Przygryzł wargę szukając słów. Koniec końców chrumknął tylko coś pod nosem niezrozumiałego i wrócił do siebie.