17.09.2026, 09:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.09.2026, 11:09 przez Millie Moody.)
Moody rzeczywiście nie miała zbyt często do czynienia ze słowem trema ale za to nader często miała do czynienia ze słowem wkurwienie a to… och to potrafiło często stać się całym jej światem.
Być może też, gdyby to spotkanie nastąpiło spontanicznie, powitanie Szeptuchy momentalnie wprawiłoby ją w odpowiedni nastrój prowadzący prosto po równi pochyłej do jakiejś legitnej tragedii. Ale tak nie było. Myślała o tej wizycie od sierpnia, dała znać swojemu magipsychiatrze, żeby wspomóc się adekwatnym eliksirem chilery i utopii dzień wcześniej (znaczy tyle i aż, żeby przespać całą noc i mieć całkiem sensowne reakcje emocjonalne dnia następnego), miała ze sobą świetne wsparcie moralno mentalne w postaci kuzyna.
Była nawet w stanie się uśmiechnąć i skinąć głową na powitanie i powiedzieć:
– Szeptucho… przyszliśmy, żeby pytać. Ostatni czas zesłał mi wizje, która nie była ani przeszła, ani teraźniejsza, ani przyszła. Była jak sen, na tyle na ile jestem w stanie pojąć co się wtedy zadziało. Szukam odpowiedzi i Twojego przewodnictwa. – Tak, brzmiało to o wiele lepiej niż pytania, które przyszło jej pierwsze do głowy po pytaniu wiedźmy: "a co kurwa, nie przewidziałaś sobie tego?" Moody była jednak stonowana, nawet palce jej nie drżały nerwowo, a oczy nie były zasnute czerwoną mgłą (czy jakąkolwiek inną). Śpij, pij wodę, dotknij trawy… To, że te trzy życiowe porady działały, było niemożliwe. Pytanie jak długo jej starczy zapasu cierpliwości, ale po otwarciu tej rodzinnej rozgrywki, miała nawet całkiem dobre myśli. – Czy możemy wejść do środka i zająć Ci chwilę? – poprosiła.
Być może też, gdyby to spotkanie nastąpiło spontanicznie, powitanie Szeptuchy momentalnie wprawiłoby ją w odpowiedni nastrój prowadzący prosto po równi pochyłej do jakiejś legitnej tragedii. Ale tak nie było. Myślała o tej wizycie od sierpnia, dała znać swojemu magipsychiatrze, żeby wspomóc się adekwatnym eliksirem chilery i utopii dzień wcześniej (znaczy tyle i aż, żeby przespać całą noc i mieć całkiem sensowne reakcje emocjonalne dnia następnego), miała ze sobą świetne wsparcie moralno mentalne w postaci kuzyna.
Była nawet w stanie się uśmiechnąć i skinąć głową na powitanie i powiedzieć:
– Szeptucho… przyszliśmy, żeby pytać. Ostatni czas zesłał mi wizje, która nie była ani przeszła, ani teraźniejsza, ani przyszła. Była jak sen, na tyle na ile jestem w stanie pojąć co się wtedy zadziało. Szukam odpowiedzi i Twojego przewodnictwa. – Tak, brzmiało to o wiele lepiej niż pytania, które przyszło jej pierwsze do głowy po pytaniu wiedźmy: "a co kurwa, nie przewidziałaś sobie tego?" Moody była jednak stonowana, nawet palce jej nie drżały nerwowo, a oczy nie były zasnute czerwoną mgłą (czy jakąkolwiek inną). Śpij, pij wodę, dotknij trawy… To, że te trzy życiowe porady działały, było niemożliwe. Pytanie jak długo jej starczy zapasu cierpliwości, ale po otwarciu tej rodzinnej rozgrywki, miała nawet całkiem dobre myśli. – Czy możemy wejść do środka i zająć Ci chwilę? – poprosiła.