Nie oczekiwałem cudu. Mimo upływu czasu, nadal mogłem powiedzieć, że w jakimś sensie Brennę znałem. Wiedziałem, że szanse na powodzenie były w przypadku tej rozmowy niewielkie. Pomimo tego musiałem spróbować. Nakazywało mi to coś, co tkwiło wewnątrz mojej osoby. Może w grę wchodziły jakieś pozostałości po tym dzieciaku, który w zupełnie inny sposób postrzegał otaczający go świat?
Kiwnąłem głową. Raz. Jeden. Następnie przeniosłem spojrzenie z powrotem przed siebie, wbijając ją w bliżej nieokreśloną przestrzeń. Akceptowałem, że sprawy miały wyglądać w ten sposób. Nie często zdarzało mi się tak po prostu odpuszczać, ale bywały takie chwile, kiedy to się po prostu działo. Takie jak ta obecna.
- Mam nadzieje, że nie będziesz tego żałowała. - Odpowiadam. Cóż więcej miałbym dodać? Wyglądało na to, że obydwoje zajęliśmy miejsce po innych stronach barykady i żadne z nas nie było chętne do jego zmiany. Czy wyglądałoby to inaczej, gdybyśmy już w tym momencie wiedzieli dokąd ta decyzja zaprowadzi nas w niedalekiej przyszłości? Gdybyśmy wiedzieli cokolwiek więcej o tym, co miała przynieść przyszłość? Nawet ja, zaangażowany w różne wydarzenia, które miały miejsce w ostatnim czasie, niewiele byłem w stanie powiedzieć na temat tego, co z wolna szykował nam los. Może jednak tak było lepiej?
- W większości plotek tkwi ziarno prawdy, nie myślałaś nigdy w ten sposób? - Pozwalam sobie zareagować na jej słowa, te broniące ministra. Dokładnie tak jak ona zakładała, miałem tutaj inne spojrzenie. Nobby Leach nie cieszył się poparciem moim, ani moich najbliższych. Nie tylko dlatego, że w jego żyłach nie znajdywała się choćby kropla magicznej krwi, choć i to miało pewne znaczenie. Prawda była jednak nieco inna. Minister miał zbyt wiele osób, które nie były mu przychylne, nie chciały go widzieć na zajmowanym stanowisku. A to stanowiło olbrzymi problem, zwłaszcza kiedy do grona jego przeciwników zaliczały się osoby wysoko postawione, wpływowe... bogate. Takie, z którymi powinno się dobrze żyć. - Ten człowiek nie jest jednym z nas, ale jednak odważył się wyciągnąć rękę po coś, co dla takich jak on nie powinno być w ogóle dostępne. Nie rozumie, nigdy nie będzie w stanie zrozumieć, jak to wszystko działa. Pozostając przy władzy, mimowolnie będzie działał na szkodę nas wszystkich. - Nie mogłem tego z siebie nie wyrzucić, nawet jeśli rozmowa mogła wydawać się bliska końca.