19.09.2026, 12:09 ✶
– Myślę, że z nas dwojga to tobie bardziej do twarzy w skrzydłach – rzucił Christopher, tak odruchowo, chociaż zaraz trochę zrobiło mu się z tym głupio, bo Victoria teraz naprawdę wyglądała trochę jak ten elf, rozmiary kieszonkowe. Nie chodziło nawet o wzrost, bo nie skurczyła się pod tym względem bardzo, ale no… widać było, że nie jest dorosłą kobietą. – Podejrzewam, że uznawał, że kobietom nie są potrzebne, bo mają tylko ładnie wyglądać.
Och, Rosier też uważał, że kobieca moda jest istotniejsza. Szył głównie dla nich, bo uważał, że to daje większe pole do popisu i że kobiety bardziej to docenią, a i są bardziej niż mężczyźni inspirujące. Ale poza samym wyglądem stroju równie istotne było to, jak kobieta będzie się w nim czuć, a poza tym to nie tak, że mężczyzna nie mógł i nie powinien ubierać się w taki sposób, by robić dobre wrażenie. Kieszenie do niektórych strojów, zwłaszcza codziennych czy takich jak ta szata, były po prostu niezbędne.
Pewnych rzeczy, dotyczących Rookwooda, mógł się domyślać. Trochę mu powiedziała. Wyraźnie zależało jej na nim bardziej niż zakładał wcześniej i trudno powiedzieć, żeby był tym zachwycony, ale przyjmował do wiadomości, że to się skończyło i samo w sobie nie ma znaczenia. Tym, co znaczenie miało, był pewien pozostały po tamtej relacji bagaż, który zaczynał powoli dostrzegać.
Być może to była część tego bagażu.
– Rozumiem – stwierdził z pewnym zamyśleniem. Ale ponieważ on też nie chciał żadnych niedomówień między nimi podjął. – Więc mówię jasno, że nic o co poprosisz, nie będzie problemem między nami, przynajmniej dopóki nie zażądasz, żebym ubrał się w szatę w kolorze kanarkowej żółci. Obawiam się, że tu musiałbym postawić granicę – oświadczył, posyłając jej lekki uśmiech, jakby tym żartem chciał to wszystko jakoś złagodzić, bo jednak rozmowa była poważna, a on chyba nie czuł się zbyt poważnym człowiekiem. Oscylował jeszcze między tym napuszonym gówniarzem, jakim był do niedawna, a dorosłym, jakim stać się mógł.
– Dla niej na pewno, chociaż ja przyznaję, że chciałbym po prostu… żeby było już po Samhain.
A najlepiej po wojnie. Pobożne życzenie, które zapewne dzielili wszyscy.
Och, Rosier też uważał, że kobieca moda jest istotniejsza. Szył głównie dla nich, bo uważał, że to daje większe pole do popisu i że kobiety bardziej to docenią, a i są bardziej niż mężczyźni inspirujące. Ale poza samym wyglądem stroju równie istotne było to, jak kobieta będzie się w nim czuć, a poza tym to nie tak, że mężczyzna nie mógł i nie powinien ubierać się w taki sposób, by robić dobre wrażenie. Kieszenie do niektórych strojów, zwłaszcza codziennych czy takich jak ta szata, były po prostu niezbędne.
Pewnych rzeczy, dotyczących Rookwooda, mógł się domyślać. Trochę mu powiedziała. Wyraźnie zależało jej na nim bardziej niż zakładał wcześniej i trudno powiedzieć, żeby był tym zachwycony, ale przyjmował do wiadomości, że to się skończyło i samo w sobie nie ma znaczenia. Tym, co znaczenie miało, był pewien pozostały po tamtej relacji bagaż, który zaczynał powoli dostrzegać.
Być może to była część tego bagażu.
– Rozumiem – stwierdził z pewnym zamyśleniem. Ale ponieważ on też nie chciał żadnych niedomówień między nimi podjął. – Więc mówię jasno, że nic o co poprosisz, nie będzie problemem między nami, przynajmniej dopóki nie zażądasz, żebym ubrał się w szatę w kolorze kanarkowej żółci. Obawiam się, że tu musiałbym postawić granicę – oświadczył, posyłając jej lekki uśmiech, jakby tym żartem chciał to wszystko jakoś złagodzić, bo jednak rozmowa była poważna, a on chyba nie czuł się zbyt poważnym człowiekiem. Oscylował jeszcze między tym napuszonym gówniarzem, jakim był do niedawna, a dorosłym, jakim stać się mógł.
– Dla niej na pewno, chociaż ja przyznaję, że chciałbym po prostu… żeby było już po Samhain.
A najlepiej po wojnie. Pobożne życzenie, które zapewne dzielili wszyscy.