Szeptucha przystanęła parę kroków od fotela, jakby przez moment niezdecydowana. Przekrzywiła lekko głowę i dopiero wtedy odwróciła się w stronę dwójki gości. Nie zaszczyciła jednak Peregrinusa spojrzeniem, zamiast tego wbijając je w Millie.
— Drzwi zostały otworzone — odpowiedziała, jakby zauważała najoczywistszą oczywistość. Pewnie gdyby nie chciała odpowiadać na żadne z waszych pytań, albo i w ogóle was oglądać, to chatka pozostałaby kompletnie głucha na wasze prośby. Z drugiej strony… Moody przeszło dziwne wrażenie, że może wcale nie chodziło same drzwi, które prowadziły do nieco zagraconego wnętrza. Peregrinus, stojący nieco bliżej, mógł usłyszeć jak kobieta mruknęła coś o herbacie i podeszła do niewielkiej, kaflowej kuchni, na której ustawiła czajnik.
— Przyszliście żeby pytać, ale skąd pewność że posiadam odpowiedzi na to co cię dręczy? — zapytała wreszcie. — Śniłaś. Co w tym śnieniu miało być niejasne?