[Jesień 72, 5.10 dom Szeptuchy | Peregrinus & Millie] Hanzel und Gretel

Weszli do środka, bo czemu mieliby nie. Mimowolnie Moody rozbieganym złotem własnych ślepi omiotła domenę Szeptuchy, próbując stłumić swoje emocje i skupić się na zadaniu. Za bardzo nie różniło się to od meczu prawda? Była ona. Był kibic. Był znicz. Odpowiedź, którą szukała.

– W tej sytuacji nic nie miało sensu Szeptucho – przyznała bo nie jeden z jej bliskich, czy z samej Lecznicy Dusz się nad tym głowił. – Nie treść tej sytuacji… a to jak do niej doszło. – Sapnęła, zmuszając się do przyjęcia możliwie spokojnego tonu. Jakby zdawała raport z patrolu, nic dziwnego. – Po wybuchu na Beltane byłam w śpiączce, a potem widziałam rzeczy. Mnóstwo rzeczy. Dziwnych rzeczy. Niemożliwych rzeczy. Nierealnych, okrutnych i bolesnych… Uniemożliwiających mi normalne funkcjonowanie. Mój lekarz podał mi w końcu ekperymentalny eliksir i padłam wtedy nieprzytomna. – Brzmiała strasznie bezbarwnie, choć zwykle gdy powracała do mrocznych miesięcy spędzonych w lecznicy dygotała jak osika z wściekłej bezsilności na to, jak ktoś lub coś zaburzyło ją tak bardzo. Poszarpało. – Miałam wtedy wizję i gdy się obudziłam, czułam się tak jakbym przewidziała przyszłość. Bałam się, że osoba, którą dostrzegłam w tej wizji… że jej grozi wielkie niebezpieczeństwo. To było… to było spontaniczne proroctwo, tak myślałam. Ale potem okazało się… że ten człowiek przeżył tę sytuację dawno temu, że jest to jej przeszłość, a przecież nie było wokół mnie świec, żeby to mógł być trans… – widziała tylko kilku widmowidzów w akcji i była świadoma że warunki nie zostały spełnione. – Moje… moje koszmary na jawie zniknęły po wypiciu tego eliksitu, czasem tylko wydłużają się cienie, czasem widzę moich bliskich… – rzuciła okiem na Peregrinusa, na moment mieląc słowa w ustach – …martwych, ale… ale to nie jest już to samo, nie jest takie silne jak wtedy w Lecznicy. I nie wiem. Mój lekarz wyjechał niedługo potem, nikt nie znalazł receptury eliksiru a ja… Ja nigdy nie byłam widzącą. – byłam wybrakowana… – pomyślała w ciszy, która zawisła w chatce. – Czy jestem nią teraz? – zapytała w końcu niepewnie, choć niepewność rozmiękła pod naporem ostrza determinacji. – Chciałabym… chcę nią być. Czy możesz to sprawdzić? Kim jestem Szeptucho? O odpowiedź na to pytanie do Ciebie przyszłam.