23.09.2026, 16:00 ✶
Nie wymagałem przecież wiele od życia, wystarczyłoby mi kilka godzin snu bez interwencji, kryzysu lub nagłych okoliczności… Na własne nieszczęście miałem jednak okazję poznać wystarczająco dużo osób, które uważały cudzy sen za przeszkodę do pokonania, a nie za coś, co należało zwyczajnie uszanować, więc to zdecydowanie mogła być jedna z nich i ta sowa mogła być „moja”, nie Prue. Pamiętałem już wystarczająco wiele nocnych pobudek, żeby wiedzieć, że nie miało większego znaczenia, czy miałem na to ochotę, czy nie - musiałem wstać z łóżka - przez większość dorosłego życia zdarzało mi się wychodzić z domu o porach, o których rozsądni ludzie dopiero przewracali się na drugi bok, czasem z różdżką zaciśniętą w ręce, czasem z torbą pełną najpotrzebniejszych przedmiotów przewieszoną przez ramię, a czasem tylko z bardzo nieprzyjemnym przeczuciem, że ktoś gdzieś właśnie odkrył coś, czego nie powinien był dotykać, i uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie obudzenie właśnie mnie. To, że teraz miałem obok siebie żonę i własne łóżko, nie zmieniało szczególnie wiele w kwestii samej pracy, poza tym jednym, dość istotnym szczegółem, że znacznie bardziej niechętnie zostawiałem ją samą w środku nocy niż kiedyś pozostawiałem tak pusty namiot lub pokój.
- Jestem pewien. - Odpowiedziałem, chociaż nie byłem pewien właściwie niczego poza tym, że jeśli jeszcze raz usłyszę ten dziób walący w szybę, prawdopodobnie zacznę rozważać, czy nie potraktować go zaklęciem petryfikującym. Postawiłem stopy na podłodze, chociaż praktycznie natychmiast pożałowałem tej decyzji, bo parkiet był dokładnie tak zimny, jak zapamiętałem go z każdej poprzedniej pobudki, kiedy trzeba było z jakiegoś powodu opuszczać łóżko przed świtem - przez chwilę stałem więc w miejscu, próbując odzyskać czucie w palcach, a jednocześnie zerknąłem przez ramię na Prue, która zdążyła już szczelnie owinąć się kołdrą i zrobić sobie z niej coś na kształt kokonu.
Nie spieszyłem się aż tak bardzo, chociaż sama myśl o tym, że ptak mógłby rzeczywiście uszkodzić szybę, nadal była wystarczającym argumentem, żeby zakończyć tę nocną dyskusję, odbezpieczyłem zatem okno i uchyliłem je ostrożnie. Zimne powietrze od razu wtargnęło do sypialni, przynosząc ze sobą zapach wilgotnego ogrodu i jesiennej nocy.
„Kurwa…”
- A niech mnie… - Wymamrotałem, bo rozpoznałem jastrzębia, nie musiałem nawet sprawdzać przesyłki, żeby wiedzieć, że nie był to przypadkowy pierzasty debil, który pomylił nasz dom z pocztą. Zrobiłem krok w bok, żeby nie dostać skrzydłem w twarz, po czym zamknąłem za nim okno, zatrzymując chłód na zewnątrz.
- Znam go. - Powiedziałem, odwracając się do Prue, nadal trzymając różdżkę w dłoni, nie rwałem się do odczepienia przesyłki, zamiast tego westchnąłem ciężko i potarłem dłonią twarz, nagle znacznie bardziej rozbudzony niż jeszcze chwilę wcześniej. - I to zdecydowanie nie jest dobla wiadomość. - Westchnąłem ponownie, ponieważ aż nazbyt dobrze wiedziałem, iż ten jastrząb nie latał po świecie dla przyjemności ani tym bardziej nie zajmował się nocnym doręczaniem kartek z życzeniami, ptak tymczasem przysiadł obok mnie, a ja spojrzałem na przymocowaną do jego nogi wiadomość, próbując przewidzieć intencję nadawczyni, zanim w ogóle po nią sięgnąłem. Niestety, mimo szczerych chęci, nie mogłem prześwietlić koperty samym spojrzeniem - musiałem przeczytać, czego ode mnie chciano, a potem zdecydować, czy autorka tej wiadomości zasługiwała na pilną odpowiedź, czy tylko na bardzo uprzejme wyjaśnienie z samego rana, że pojęcie „noc” istniało z jakiegoś powodu…
- Jestem pewien. - Odpowiedziałem, chociaż nie byłem pewien właściwie niczego poza tym, że jeśli jeszcze raz usłyszę ten dziób walący w szybę, prawdopodobnie zacznę rozważać, czy nie potraktować go zaklęciem petryfikującym. Postawiłem stopy na podłodze, chociaż praktycznie natychmiast pożałowałem tej decyzji, bo parkiet był dokładnie tak zimny, jak zapamiętałem go z każdej poprzedniej pobudki, kiedy trzeba było z jakiegoś powodu opuszczać łóżko przed świtem - przez chwilę stałem więc w miejscu, próbując odzyskać czucie w palcach, a jednocześnie zerknąłem przez ramię na Prue, która zdążyła już szczelnie owinąć się kołdrą i zrobić sobie z niej coś na kształt kokonu.
Nie spieszyłem się aż tak bardzo, chociaż sama myśl o tym, że ptak mógłby rzeczywiście uszkodzić szybę, nadal była wystarczającym argumentem, żeby zakończyć tę nocną dyskusję, odbezpieczyłem zatem okno i uchyliłem je ostrożnie. Zimne powietrze od razu wtargnęło do sypialni, przynosząc ze sobą zapach wilgotnego ogrodu i jesiennej nocy.
„Kurwa…”
- A niech mnie… - Wymamrotałem, bo rozpoznałem jastrzębia, nie musiałem nawet sprawdzać przesyłki, żeby wiedzieć, że nie był to przypadkowy pierzasty debil, który pomylił nasz dom z pocztą. Zrobiłem krok w bok, żeby nie dostać skrzydłem w twarz, po czym zamknąłem za nim okno, zatrzymując chłód na zewnątrz.
- Znam go. - Powiedziałem, odwracając się do Prue, nadal trzymając różdżkę w dłoni, nie rwałem się do odczepienia przesyłki, zamiast tego westchnąłem ciężko i potarłem dłonią twarz, nagle znacznie bardziej rozbudzony niż jeszcze chwilę wcześniej. - I to zdecydowanie nie jest dobla wiadomość. - Westchnąłem ponownie, ponieważ aż nazbyt dobrze wiedziałem, iż ten jastrząb nie latał po świecie dla przyjemności ani tym bardziej nie zajmował się nocnym doręczaniem kartek z życzeniami, ptak tymczasem przysiadł obok mnie, a ja spojrzałem na przymocowaną do jego nogi wiadomość, próbując przewidzieć intencję nadawczyni, zanim w ogóle po nią sięgnąłem. Niestety, mimo szczerych chęci, nie mogłem prześwietlić koperty samym spojrzeniem - musiałem przeczytać, czego ode mnie chciano, a potem zdecydować, czy autorka tej wiadomości zasługiwała na pilną odpowiedź, czy tylko na bardzo uprzejme wyjaśnienie z samego rana, że pojęcie „noc” istniało z jakiegoś powodu…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)