25.09.2026, 19:46 ✶
Anthony tak na prawdę jeszcze miesiąc temu, gdy rozmawiali przy herbatce nie chciał się w te róże angażować aż tak. Oczywiście współczuł Victorii bardzo z powodu tej anomalii, ale sam nie był botanikiem, i nawet jeśli zastrzygł uszami, że takie same rośliny już raz kiedyś pojawiły się na Polanie Ognisk, to ogarnianie chaosu po Spalonej Nocy i organizowanie wyjazdu do Lozanny pochłaniało jego zasoby, podobnie z resztą jak cała organizacji Złotego Jabłka.
Teraz jednak… Miał takie poczucie, że pozwala mu to na krótki moment chociaż odciąć się od ratowania całego świata, na rzecz pomocy przyjaciółce, że dotyka zagadki, która owszem mogłaby być niebezpieczna, ale… Z poziomu dokumentów, bilansów, spisów pasażerów czy archiwalnych wydań gazet, była zagadką intrygującą.
– Poproszę mój kontakt w Proroku, choć jeśli to był statek mugolski, to bardzo możliwe, że musiałby przejść się i do tej mniej czarującej części Londynu. – młodziutki fotograf pojawił mu się mimowolnie przed oczyma, a każda szansa dopłacenia do jego rozwoju w sposób mało inwazyjny był pożądany.
Kiedy powrócili do gabinetu, nie było w nim już Jonathana. Anthony'emu nie przeszkadzałoby gdyby był, z drugiej strony był wdzięczny za pozostawienie z Lestrange prywatnej przestrzeni. Takie rozmowy był lepsze do przeprowadzenia w cztery oczy.
– Tak. Bertie Bott rozpoczął kampanię karmienia pożogan w Dolinie Godryka, do której dołączyłem jeszcze we wrześniu. Zawiązaliśmy spółkę przy okazji zbliżającego się otwarcia jego restauracji, ale też… jest on ciepłą i dobrą osobą. Powszechnie lubianą, żeby nie powiedzieć uwielbianą. Ktoś taki nada Złotemu Jabłku nimb swojskości, a jeśli chcemy mieć siedzibę w Dolinie właśnie, to jego osoba będzie kluczowa dla wiarygodności dla lokalnych mieszkańców. – Anthony nie widział w tej kooperacji żadnych wad. Zdawał sobie doskonale, że jego majętność i polityczne zaplecze może wzbudzać sporo niechęci. Bott był cukiernikiem, który kojarzył się ludziom z ucieleśnieniem cnót, bez względu na zasobność portfela. – I proszę, nic nie spowalniasz. Sprawa poszła w ruch, majętność w której będziemy gromadzić zasoby jest w trakcie remontowania i myślę, że w listopadzie, najpóźniej na początku grudnia będziemy mieć okazję do hucznego jej otwarcia. Będę informował Cię na bieżąco, choć domyślam się… och tak, domyślam się, że i tak jesteś diablo zabiegana. – spojrzał współczująco na Victorię, która poświęcała się aurorskiej pracy, ciężarowi piętna limbo a jeszcze… a jeszcze ten piekielny ogród.
Mimowolnie ściszył głos, pochylając się ku brunetce.
– To czarnomagiczne fiolki, do których użyto krwi zwierząt i ludzi. Nie mam pojęcia kto je zakopuje w Twoim ogrodzie, ale prawda jest taka, że jeśli rodzina chciałaby uniknąć oskarżeń i pomówień, to nie powinna nikogo tam wpuszczać. Wiem, że te fiolki są trudne do znalezienia, zauważyłem również, że znikają niemal natychmiast po wykopaniu, z tak delikatnego materiału jest wykonane naczynie, ale wciąż… skład tej rzeczy jest podwójnie w zakresie Twojego zainteresowania Victorio – miał namyśli fakt, że ten ogród stawał się jej cierniem zarówno na polu osobistym, ale też - a może przede wszystkim - na polu zawodowym. – Jest coś jeszcze… – dodał od razu, nim zdążyła mu odpowiedzieć. – Mój informator wspomniał że jest tam jeszcze jakiś komponent duchowy, podobny do tego, który znajduje się chociażby w odseparowanych myślach. Mam teorię, którą chciałbym przetestować i spróbować odnalezioną fiolkę poddać transowi widmowidza. Nie wykopywać jej, a otoczyć świecami i spróbować skontaktować się z traumą którą nosi w sobie. Moja siostra posiada ten talent i przy okazji jest spostrzegawczym botanikiem. Moglibyśmy… zaaranżować poszukiwanie i przetestowanie tej teorii jeśli byś się zgodziła – zaproponował, w głowie mimowolnie przeglądając swój kalendarz na najbliższe dni. Do wyjazdu do Lozanny zostało kilka wieczorów i choć dużo chętniej spędziłby je w objęciu Selwyna, wierzył, że Jonathan zrozumiałby. Nie tylko on miał hobby, które niekiedy wzywało go do działań nocnych. – Oczywiście musiałabyś uprzedzić wcześniej zarządczynię, aby nie zdenerwowała się na widok świec na trawniku. Mam nadzieję, że nie dotknęła ją po spalonej nocy ta dziwna, nieadekwatna do bodźca awersja do płomieni? – dopytywał.
Teraz jednak… Miał takie poczucie, że pozwala mu to na krótki moment chociaż odciąć się od ratowania całego świata, na rzecz pomocy przyjaciółce, że dotyka zagadki, która owszem mogłaby być niebezpieczna, ale… Z poziomu dokumentów, bilansów, spisów pasażerów czy archiwalnych wydań gazet, była zagadką intrygującą.
– Poproszę mój kontakt w Proroku, choć jeśli to był statek mugolski, to bardzo możliwe, że musiałby przejść się i do tej mniej czarującej części Londynu. – młodziutki fotograf pojawił mu się mimowolnie przed oczyma, a każda szansa dopłacenia do jego rozwoju w sposób mało inwazyjny był pożądany.
Kiedy powrócili do gabinetu, nie było w nim już Jonathana. Anthony'emu nie przeszkadzałoby gdyby był, z drugiej strony był wdzięczny za pozostawienie z Lestrange prywatnej przestrzeni. Takie rozmowy był lepsze do przeprowadzenia w cztery oczy.
– Tak. Bertie Bott rozpoczął kampanię karmienia pożogan w Dolinie Godryka, do której dołączyłem jeszcze we wrześniu. Zawiązaliśmy spółkę przy okazji zbliżającego się otwarcia jego restauracji, ale też… jest on ciepłą i dobrą osobą. Powszechnie lubianą, żeby nie powiedzieć uwielbianą. Ktoś taki nada Złotemu Jabłku nimb swojskości, a jeśli chcemy mieć siedzibę w Dolinie właśnie, to jego osoba będzie kluczowa dla wiarygodności dla lokalnych mieszkańców. – Anthony nie widział w tej kooperacji żadnych wad. Zdawał sobie doskonale, że jego majętność i polityczne zaplecze może wzbudzać sporo niechęci. Bott był cukiernikiem, który kojarzył się ludziom z ucieleśnieniem cnót, bez względu na zasobność portfela. – I proszę, nic nie spowalniasz. Sprawa poszła w ruch, majętność w której będziemy gromadzić zasoby jest w trakcie remontowania i myślę, że w listopadzie, najpóźniej na początku grudnia będziemy mieć okazję do hucznego jej otwarcia. Będę informował Cię na bieżąco, choć domyślam się… och tak, domyślam się, że i tak jesteś diablo zabiegana. – spojrzał współczująco na Victorię, która poświęcała się aurorskiej pracy, ciężarowi piętna limbo a jeszcze… a jeszcze ten piekielny ogród.
Mimowolnie ściszył głos, pochylając się ku brunetce.
– To czarnomagiczne fiolki, do których użyto krwi zwierząt i ludzi. Nie mam pojęcia kto je zakopuje w Twoim ogrodzie, ale prawda jest taka, że jeśli rodzina chciałaby uniknąć oskarżeń i pomówień, to nie powinna nikogo tam wpuszczać. Wiem, że te fiolki są trudne do znalezienia, zauważyłem również, że znikają niemal natychmiast po wykopaniu, z tak delikatnego materiału jest wykonane naczynie, ale wciąż… skład tej rzeczy jest podwójnie w zakresie Twojego zainteresowania Victorio – miał namyśli fakt, że ten ogród stawał się jej cierniem zarówno na polu osobistym, ale też - a może przede wszystkim - na polu zawodowym. – Jest coś jeszcze… – dodał od razu, nim zdążyła mu odpowiedzieć. – Mój informator wspomniał że jest tam jeszcze jakiś komponent duchowy, podobny do tego, który znajduje się chociażby w odseparowanych myślach. Mam teorię, którą chciałbym przetestować i spróbować odnalezioną fiolkę poddać transowi widmowidza. Nie wykopywać jej, a otoczyć świecami i spróbować skontaktować się z traumą którą nosi w sobie. Moja siostra posiada ten talent i przy okazji jest spostrzegawczym botanikiem. Moglibyśmy… zaaranżować poszukiwanie i przetestowanie tej teorii jeśli byś się zgodziła – zaproponował, w głowie mimowolnie przeglądając swój kalendarz na najbliższe dni. Do wyjazdu do Lozanny zostało kilka wieczorów i choć dużo chętniej spędziłby je w objęciu Selwyna, wierzył, że Jonathan zrozumiałby. Nie tylko on miał hobby, które niekiedy wzywało go do działań nocnych. – Oczywiście musiałabyś uprzedzić wcześniej zarządczynię, aby nie zdenerwowała się na widok świec na trawniku. Mam nadzieję, że nie dotknęła ją po spalonej nocy ta dziwna, nieadekwatna do bodźca awersja do płomieni? – dopytywał.