[27.10.1972] Dzwon do kowenu ludzi zwoływa, a sam w kowenie nigdy nie bywa

Jako mugolak nigdy nie miał szczególnego powodu, aby uważać czarodziejskie obrzędy za coś oczywistego. Były święta, były modlitwy, byli święci, których imiona powtarzało się przy odpowiednich okazjach, choć z biegiem lat coraz trudniej było powiedzieć, czy człowiek modli się jeszcze z wiary, czy już tylko dlatego, że tak czynili jego ojciec i dziad. Magia… przyszła później.

Mugole od wieków robili przecież to samo! Gdy bali się suszy, modlili się o deszcz. Gdy bali się choroby, szukali świętego, ziela albo znachora. Gdy nadchodziła zima, gromadzili się przy ogniu. Z kolei czarodzieje mieli różdżki, zaklęcia oraz całe księgi pełne mądrości, lecz pod tym względem niewiele różnili się od chłopa, który stawiał świecę przed figurą świętego, prawda?

W związku z tym, nigdy nie potrafił pojąć pogardy, z jaką niektórzy czarodzieje spoglądali na mugolskie wierzenia. Co więcej, nie zamierzał pozwolić, aby czyjaś wiara stała się wymówką dla chaosu. Sabat mógł być dla jednych świętem, dla innych tradycją, a dla jeszcze innych okazją do spotkania przy jedzeniu i alkoholu. Dla niego pozostawał przede wszystkim miejscem, w którym kilkuset ludzi znajdzie się jednocześnie na niewielkim obszarze, a to było już wystarczającym powodem, żeby przygotować się na najgorsze.

Moody zachowywał się tak, jakby ktoś go porwał do innego wymiaru na te kilka dni i podmienił mózg. Gdyby nie znał Aarona od lat…

Niestety, prywatne śledztwo musiało poczekać. Julian sięgnął po jedną z kanapek. Jeśli miała go zabić, trudno. Przynajmniej nie umrze głodny. Odgryzł kawałek, zaczął żuć powoli. Anomalie odczytywał podobnie, choć wciąż brakowało mu opcji awaryjnej na wypadek pełnego lockdownu. Połknął kęs i wskazał palcem północny wlot na plac.
— Jeśli chodzi o sektory… Spójrz. Budynki mieszkalne, stare kamienice. Ciasno. Dmucham na zimne, Aaron. Boję się pułapek z góry — zawahał się na moment, przesuwając wzrokiem po zabudowie. — Można by podzielić to na trzy pierścienie. Zewnętrzny patroluje ulice dojazdowe i blokuje możliwość aportacji dla postronnych, jeśli rzeczywiście chcesz tych swoich brygadzistów. Środkowy obstawiamy my — dynamiczna ekipa mobilna, gotowa do skoku w dowolny punkt w obrębie placu. Trzeci pierścień… Stała obserwacja dachów i okien otaczających plac — zrobił krótką pauzę, oblizując kciuk z okruszków. — Proponuję mikro-patrole na miotłach, trzy metry nad tłumem. Niewidoczne. Dwóch czarodziejów na stronę powinno wystarczyć, żeby zamknąć linię strzału z balkonów. Chyba że wolisz postawić na blokadę magiczną budynków od środka.