27.09.2026, 22:48 ✶
Pierwszym, co rzuciło mi się w oczy, gdy wszedłem po pracy do ciepłej i pachnącej grzańcem kuchni, był naprawdę potężny bałagan, który nie tylko zdążył już rozpełznąć się po całym szerokim stole, lecz także najwyraźniej miał ambicję przejąć również resztę pomieszczenia, ponieważ całkowicie wyrwał się spod kontroli jedynej odpowiedzialnej dorosłej w naszym domu, która powinna była go pilnować. Patrzyłem na nią przez chwilę od progu, próbując zrozumieć, w którym momencie zwykłe robienie kartek z życzeniami przerodziło się w coś, co przypominało miejsce zbrodni - liście, papier, suszone owoce, klej, kubek z alkoholem, sterta różnych akcesoriów i fragmentów już wykorzystanych materiałów, a w tym wszystkim moja żona i kot, który wyglądał na najbardziej uprawnioną istotę do wydania obiektywnego osądu odnośnie powodzenia naszych przygotowań do pierwszego wspólnego sabatu, bo po prostu miał Samhain głęboko w swoim puchatym tyłku - wszystko to tworzyło całkiem przekonujący obraz sabatowego warsztatu artystycznego, jasne, o ile przyjąć, iż rzemieślnik miał dosyć maniakalne zapędy. Ta technika miała pewien potencjał, wyglądało to wystarczająco chaotycznie, żeby uznać ją za świadomy wybór artystyczny, gdyby nie mina Prudence, jej ciche westchnienia i późniejsze słowa.
Podszedłem bliżej, zerknąłem na kartkę i przez moment naprawdę nie wiedziałem, co powiedzieć, bo dynia wyglądała trochę tak, jakby ktoś próbował ją odtworzyć z pamięci po bardzo ciężkim wieczorze.
- Wiesz, Sunny, sze istnieje coś takiego jak kupowanie gotowych kaltek? Obiło ci się o uszy takie pojęcie jak „odświętna papetelia” albo coś? - Rzuciłem, opierając dłonie o blat, bo nawet ja, człowiek mający naturalną skłonność do komplikowania sobie życia, potrafiłem czasem uznać, że niektórych rzeczy nie warto robić własnoręcznie. Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym rzuciłem wzrokiem w kierunku naczynia na grzaniec, aby upewnić się, iż było tam dostatecznie dużo alkoholu, bym mógł jakoś poradzić sobie z tym, co zamierzałem zrobić - było, więc sięgnąłem po własny kubek, a potem odsunąłem sobie krzesło obok i wziąłem czystą kartkę, zdecydowanie nie zamierzając odbierać jej radości z próbowania nowych tradycji podczas tego pierwszego małżeńskiego Samhain, jakie mieliśmy mieć, nawet jeśli te próby miały później stanowić dowód przeciwko naszej chwilowej poczytalności.
Podszedłem bliżej, zerknąłem na kartkę i przez moment naprawdę nie wiedziałem, co powiedzieć, bo dynia wyglądała trochę tak, jakby ktoś próbował ją odtworzyć z pamięci po bardzo ciężkim wieczorze.
- Wiesz, Sunny, sze istnieje coś takiego jak kupowanie gotowych kaltek? Obiło ci się o uszy takie pojęcie jak „odświętna papetelia” albo coś? - Rzuciłem, opierając dłonie o blat, bo nawet ja, człowiek mający naturalną skłonność do komplikowania sobie życia, potrafiłem czasem uznać, że niektórych rzeczy nie warto robić własnoręcznie. Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym rzuciłem wzrokiem w kierunku naczynia na grzaniec, aby upewnić się, iż było tam dostatecznie dużo alkoholu, bym mógł jakoś poradzić sobie z tym, co zamierzałem zrobić - było, więc sięgnąłem po własny kubek, a potem odsunąłem sobie krzesło obok i wziąłem czystą kartkę, zdecydowanie nie zamierzając odbierać jej radości z próbowania nowych tradycji podczas tego pierwszego małżeńskiego Samhain, jakie mieliśmy mieć, nawet jeśli te próby miały później stanowić dowód przeciwko naszej chwilowej poczytalności.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)