Wiedziała, że gdzieś się zaszył. Nie podejrzewała go broń Merlinie o to, że się obijał, a jednak musiała sprawdzić, czym dokładnie się zajmował, zwłaszcza, że na jej magicznej liście pozostało jeszcze trochę punktów do odhaczenia. Im szybciej się nimi zajmą, tym szybciej będą mogli odpoczywać, jej zdaniem był to całkiem niezły argument za tym, aby kontynuowali realizowanie zadań. Kolejnym argumentem było to, że czuła dziwną satysfakcję, kiedy wykreślała kolejne ukończone przez nich czynności. To nie tak, że coś by się stało, gdyby coś pominęli, lub zostało niedokończone, jednak Prue naprawdę wyjątkowo dobrze czuła się, gdy wszystko szło według planu.
Nie skradała się, zresztą nie potrafiła pojawiać się nagle, zupełnie znikąd jak jej mąż. Zdecydowanie miał szansę usłyszeć, że się zbliżał, miał czas na to, aby się przygotować do spotkania z nią. Tak właściwie to humor jej dopisywał, bo prace szły im wyjątkowo sprawnie, okazało się, że bardzo dobrze im się współpracowało, dzielili się zadaniami, dzięki czemu wszystko było bardzo proste.
Gdy znalazła się na piętrze wychylił się z jednego z pokoi, nie musiała nawet go szukać, sam postanowił się pokazać. To był dobry znak - nie chował się przed nią, mimo tego, że miała drobną obsesję związaną z odhaczaniem punktów z ich listy obowiązków. Uniósł ręce w geście niewinności, przez co przystanęła w miejscu, zmrużyła oczy i zaczęła lustrować go wzrokiem. Coś przeskrobał? Dlatego był tak cicho? Nie, to niemożliwie, chociaż każdemu mogła powinąć się noga.
- Tak naprawdę to nie chciałam nic mówić, ale teraz… - Sam zachęcił ją do tego, aby kontynuowała. Przyszła tutaj tylko sprawdzić, co właściwie się z nim działo. - Czy powinnam coś powiedzieć? Coś się stało? Było tutaj dziwnie cicho. - Postanowiła wytłumaczyć skąd wynikały jej obawy.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control