28.09.2026, 22:15 ✶
Nie musiałem nawet długo przyglądać się temu bałaganowi, żeby zrozumieć, że Prudence była już na etapie, na którym porządek przestał być istotnym elementem rzeczywistości, gdyż zamiast tego stał się po prostu niewielką przeszkodą, którą należało ignorować do czasu ukończenia dzieła, jakie w założeniu zamierzała stworzyć, bo była dostatecznie uparta i zawzięta, by dokończyć raz rozpoczętą pracę. Znałem ją wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, ile zapewne kosztowało ją pozostawienie ścinków papierów porozrzucanych po stole, otwartych klejów i suszonych liści leżących w miejscach, w których normalnie nie powinny były się znajdować, dlatego nie zamierzałem dodatkowo przypominać jej o tym, że po wszystkim będzie musiała jeszcze ten cały artystyczny krajobraz posprzątać, nawet jeśli jednocześnie nie mogłem całościowo powstrzymać się od komentarza. Uśmiechnąłem się pod nosem i nalałem sobie grzańca, bez pytania o przewidzenie dla mnie jego porcji, bo skoro miałem uczestniczyć w tym przedsięwzięciu, należało przynajmniej zadbać o odpowiednie środki znieczulające.
- Istnieją, Sunny. Ploblem polega na tym, sze pszy wymianie tszeba oddaś popszedni egzemplasz, a mam uzasadnione podejszenie, sze nikt nie pszyjmie mnie w takim stanie technicznym. - Sięgnąłem po kubek z grzańcem i upiłem łyk, powoli sącząc alkohol i zerkając przy tym na pocztówkę, którą starała się stworzyć, a która zaczynała wyglądać o całe wieki rozwoju technicznego lepiej, aniżeli coś, co mogłoby kiedykolwiek wyjść spod moich paluchów, nawet jeśli jeszcze kilka dni zarzekałem się, co do tego, iż moje artystyczne umiejętności były na naprawdę wysokim poziomie. Pomimo psioczenia, Pruey była w stanie wykonać coś, co wyglądało naprawdę ładnie i nie wolało o pomstę do Matki.
Usiadłem obok niej i odstawiłem grzane wino na blat w zasięgu ręki, ale nie niebezpiecznie blisko, by niczego nim nie zalać, przy czym przelotnie spojrzałem na własne dłonie, na czystą kartkę, a następnie na niewielkie kawałki papieru rozsypane po stole, wzruszywszy do siebie ramionami - faktycznie, moje palce były stworzone raczej dużo bardziej do trzymania różdżki, broni, narzędzi i rzeczy, które miały paskudny zwyczaj próbować mnie zabić, niż do precyzyjnego przyklejania pomarańczowych kawałków papieru w odpowiednim miejscu, mimo to sięgnąłem po jeden z nich, obróciwszy go parokrotnie pod różnym kątem.
- Poza tym wspielam cię balso aktywnie. - Wyciągnąłem rękę po klej, przyglądając się materiałom z ostrożnością, z jaką zwykle oglądałem przedmioty podejrzane o posiadanie klątwy. - Dobla, pokasz mi, gdzie to ma iść. - Zasugerowałem, bo miała swoją wizję, w którą nie zamierzałem za mocno ingerować, skoro okazywała się dobra.
- Istnieją, Sunny. Ploblem polega na tym, sze pszy wymianie tszeba oddaś popszedni egzemplasz, a mam uzasadnione podejszenie, sze nikt nie pszyjmie mnie w takim stanie technicznym. - Sięgnąłem po kubek z grzańcem i upiłem łyk, powoli sącząc alkohol i zerkając przy tym na pocztówkę, którą starała się stworzyć, a która zaczynała wyglądać o całe wieki rozwoju technicznego lepiej, aniżeli coś, co mogłoby kiedykolwiek wyjść spod moich paluchów, nawet jeśli jeszcze kilka dni zarzekałem się, co do tego, iż moje artystyczne umiejętności były na naprawdę wysokim poziomie. Pomimo psioczenia, Pruey była w stanie wykonać coś, co wyglądało naprawdę ładnie i nie wolało o pomstę do Matki.
Usiadłem obok niej i odstawiłem grzane wino na blat w zasięgu ręki, ale nie niebezpiecznie blisko, by niczego nim nie zalać, przy czym przelotnie spojrzałem na własne dłonie, na czystą kartkę, a następnie na niewielkie kawałki papieru rozsypane po stole, wzruszywszy do siebie ramionami - faktycznie, moje palce były stworzone raczej dużo bardziej do trzymania różdżki, broni, narzędzi i rzeczy, które miały paskudny zwyczaj próbować mnie zabić, niż do precyzyjnego przyklejania pomarańczowych kawałków papieru w odpowiednim miejscu, mimo to sięgnąłem po jeden z nich, obróciwszy go parokrotnie pod różnym kątem.
- Poza tym wspielam cię balso aktywnie. - Wyciągnąłem rękę po klej, przyglądając się materiałom z ostrożnością, z jaką zwykle oglądałem przedmioty podejrzane o posiadanie klątwy. - Dobla, pokasz mi, gdzie to ma iść. - Zasugerowałem, bo miała swoją wizję, w którą nie zamierzałem za mocno ingerować, skoro okazywała się dobra.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)