• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Niemagiczny Londyn v
1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
[30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru

[30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#5
29.09.2026, 17:37  ✶  
Nie zamierzałem udawać, że wcześniejsze zainteresowanie Prue tym tematem nie mogłoby mi się przydać, bo mogłoby, szczególnie, kiedy Ministerstwo od kilku miesięcy kręciło się wokół Kniei i najwyraźniej prowadziło tam wystarczająco dużo badań, żeby ktoś posiadający dostęp do odpowiednich osób mógł dowiedzieć się paru rzeczy, których nie dało się znaleźć w żadnym publicznie dostępnym raporcie, ale stało się, więc nie planowałem tego roztrząsać. Wiara we mnie i w to, że nie wszedłbym do Kniei kompletnie nieprzygotowany, była miła, chociaż nie zamierzałem pozwalać jej zbyt długo żyć w tak wygodnym przekonaniu, bo nie byłem aż tak rozsądny, jak czasem próbowałem wmówić nam obojgu, i raczej oboje doskonale o tym wiedzieliśmy. Miałem wprawdzie doświadczenie, wiedzę, predyspozycje, odpowiednie zabezpieczenia i wystarczająco dużo paskudnych wspomnień z poprzednich wypraw w najróżniejsze dziwne strony, żeby wiedzieć, że nieznane miejsce nie było najlepszym środowiskiem do spontanicznego sprawdzania, czy człowiek potrafił przeżyć bez wszystkich wnętrzności faktycznie przez cały czas znajdujących się wewnątrz jego ciała, ale jednocześnie miałem bardzo konkretną wadę charakteru polegającą na tym, że kiedy inni mówili „nie wchodź tam”, moja pierwsza myśl często brzmiała „dobrze, ale dlaczego” - jak dotąd działało to zaskakująco często na moją korzyść, bo dzięki temu dokonywałem odkryć, o których inni mogli wyłącznie pomarzyć, chociaż nie zamierzałem twierdzić, że była to metoda godna polecenia - nie uważałem się za lekkomyślnego, przynajmniej nie w sprawach, w których stawką było czyjeś życie, ale wiedziałem, że moje podejście do ryzyka różniło się od jej podejścia. Podczas gdy moja żona budowała trzy warianty awaryjne, ja zwykle sprawdzałem, czy pierwszy wymyślony wariant był rzeczywiście aż tak durny, na jaki brzmiał, potem zaś improwizowałem i jakoś to szło.
Na swoją obronę miałem tylko to, że naprawdę nie zakładałem, że wszystko tak zabrnie, kiedy ją poznałem, nie planowałem przecież zakochać się w niej, ożenić się z nią, a już szczególnie nie planowałem pewnego październikowego dnia leżeć obok niej w środku nocy i zastanawiać się, czy sposób, w jaki prowadziłem swoje zawodowe sprawy, nie wpłynie przypadkiem na jej poczucie bezpieczeństwa. Wtedy naprawdę nie zakładałem, że któregoś dnia postanowi oddać mi swoją rękę, a ja będę wystarczająco nierozsądny, żeby o nią prosić i jeszcze uznać, że była to najlepsza decyzja, jaką podjąłem od bardzo dawna. Cała reszta przyszła później, po kawałku, bez wielkiego planu, bez listy, bez tabeli, bez punktów do odhaczenia, czego może właśnie należało się spodziewać po dwojgu ludzi, którzy najwyraźniej najlepiej radzili sobie wtedy, kiedy życie rzucało im kłody pod nogi i kazało sobie z tym poradzić, ale na co jednak żadne z nas nie było do końca przygotowane mentalnie w kontekście najbliższej wspólnej przyszłości. Wiedziałem też, że dla niej najgorsze nie musiało nawet leżeć w samym zagrożeniu, lecz w tym, że nagle dostała kilka nowych elementów układanki i musiała sama dopasować je do obrazu, którego wcześniej nie miała powodu tworzyć, jednocześnie próbując nie dopowiadać sobie rzeczy, których jeszcze nie wiedziała.
Przez długi czas mogłem pozwalać sobie na to, żeby wracać do tymczasowego lokum, skakać z miejsca na miejsce i tylko częściowo zostawiać pracę za drzwiami, w każdej chwili mogąc znowu wyruszyć gdzieś, gdzie mnie potrzebowano, bo nikt bliski na mnie nie czekał, nie było nikogo posiadającego jakiekolwiek prawo do wiedzy o tym, gdzie byłem i co robiłem, teraz jednak wracałem do Prudence, która nie tylko znała specyfikę mojej branży, ale też z pewnością domyślała się, ile razy ten zawód próbował zrobić ze mnie kalekę. Właśnie dlatego musiałem nauczyć się rozpoznawać moment, w którym „nie potrzebujesz wiedzieć”, „nie zaprzątaj tym sobie głowy” czy „spokojna twoja rozczochrana” przestawało być wystarczającą odpowiedzią, zacząwszy być po prostu przemilczeniem, na które zdecydowanie nie miałem już przestrzeni. Tym bardziej nie zamierzałem zasypywać jej kolejnymi zapewnieniami ani udawać, że wszystko było prostsze, niż było w rzeczywistości, bo po tym, jak właśnie powiedziałem jej prawdę, ostatnim, czego potrzebowała, było kolejne wygodne kłamstwo mające tylko na chwilę wygładzić rozmowę.
Zresztą nie zamierzałem udawać, że nie rozumiałem, dlaczego ta chwila w pogrążonej w mroku sypialni zaczynała smakować goryczą, nawet jeśli żadne z nas nie podnosiło głosu i nawet jeśli Prudence nie miała mi właściwie niczego do zarzucenia, co w dalszym ciągu stanowiło dla mnie zaskoczenie, ponieważ przecież to właśnie ja postawiłem ją w sytuacji, w której musiała nagle spróbować ułożyć sobie w głowie rozległą siatkę informacji, zależności i powiązań, o których wcześniej nie mogła niczego wiedzieć - nie dlatego, że coś jej umknęło, ale dlatego, że zwyczajnie nie miała danych, z których mogłaby ją sobie zbudować - teraz musiała nadrabiać to wszystko w jednej chwili, przy okazji próbując zrozumieć, jak długo trwała sprawa, o której właśnie się dowiedziała, dlaczego wcześniej jej o niej nie powiedziałem i co właściwie oznaczało to dla nas teraz, kiedy sytuacja zaczynała wymagać ode mnie bezpośredniego zaangażowania.
- Pamiętam. - Odpowiedziałem po chwili. - I właśnie dlatego nie będę obiecywał nikomu, sze zlobię wszystko, co będzie tszeba, niezalesznie od tego, co się wydaszy. Jeśli sytuacja przestanie mieś sens, wycofam się. Jeśli okasze się, sze nie mamy odpowiednich infolmasji albo metod, nie będę zglywaś bohatela tylko po to, szeby ktoś mógł później powiedzieś, sze Fenwick wytszymał do końca. Nie mam szczególnego pszywiązania do tego lodzaju legendy. - Nie zamierzałem składać obietnic, których nie mogłem dotrzymać, ale mogłem przynajmniej obiecać coś znacznie bardziej przyziemnego - to, że nie będę podejmował ryzyka wyłącznie po to, żeby udowodnić, że potrafiłem je podjąć - nie miałem już dwudziestu lat, wbrew niektórym mniej dojrzałym zachowaniom.
Teraz widziałem już, że granica między „nie muszę jej martwić” a „nie daję jej możliwości zdecydowania, czy chce się martwić” była znacznie cieńsza, niż mi się wcześniej wydawało. Przez to okoliczności, w jakich zdobywała każdą kolejną odpowiedź, musiały obchodzić ją znacznie bardziej, niż gdyby wiedziała o wszystkim od początku, bo każda nowa informacja siłą rzeczy składała się również na pytanie, dlaczego wcześniej nie uznałem tego za wystarczająco istotne, żeby się nią podzielić, i czy przypadkiem nie było za tym czegoś więcej niż zwykła zawodowa dyskrecja. Sam miałbym dokładnie ten sam odruch, gdyby sytuacja była odwrotna, szczególnie gdyby ktoś, na kim mi zależało, przez dłuższy czas zajmował się sprawą dotyczącą czegoś tak niebezpiecznego, tak bliskiego naszego domu i jednocześnie tak nieprzewidywalnego, a ja dowiedziałbym się o tym dopiero wtedy, kiedy okazałoby się, że sprawa przestawała być wyłącznie zawodowa i zaczynała dotykać również naszego wspólnego życia. Nie mogłem więc mieć do niej pretensji o to, że próbowała teraz poskładać wszystko w całość, ani tym bardziej oczekiwać, że zrobi to bez żadnych emocji, skoro sam byłem odpowiedzialny za to, że dostała do ręki dopiero połowę układanki, a resztę musiała sobie dopiero znaleźć między moimi słowami, przemilczeniami i tym wszystkim, czego wcześniej nie uznałem za zasadne powiedzieć.
Kiedyś ryzyko miało dla mnie zupełnie inną wagę, bo konsekwencje dotyczyły przede wszystkim mnie, mojej pracy i ewentualnie ludzi, których próbowałem wyciągnąć z kłopotów, teraz istniała jeszcze Prudence, jej obecność w moim życiu sprawiła, że powrót przestał być czymś, co robiło się po prostu dlatego, że wypadało wrócić. Miałem do czego wracać, miałem do kogo, tylko czasami cholernie nie podobało mi się, jak bardzo zmieniało to sposób, w jaki patrzyłem na rzeczy, które kiedyś uznawałem za akceptowalne, nawet jeśli w głębi duszy nie mogłem bardziej doceniać tej zmiany.
Kiedy zaczęła dokładniej wyliczać, czym miała zajmować się w Little Hangleton, od razu poczułem dumę, której nawet nie próbowałem ukrywać - szkolenia dzieciaków, stażysta pod opieką, namiot uzdrowicieli, odpowiedzialność za całe zaplecze medyczne, a do tego zastępowanie kogoś, kto sam miał być w Dolinie - to nie było małe zadanie. Prudence mogła sobie mówić, że wolałaby teraz być szeregowym pracownikiem, ale ja wiedziałem, dlaczego wyznaczono ją na zastępcę, i zdecydowanie nie było to dlatego, że komuś brakowało lepszego pomysłu - zrobiono to, ponieważ była wybitna w tym, co robiła, miała doświadczenie, wiedzę i ten szczególny rodzaj chłodnego opanowania, który potrafił uratować sytuację wtedy, kiedy inni zaczynali już tylko biegać w kółko i przeszkadzać sobie nawzajem.
- Wiedziałem, sze plędzej czy później ktoś sposa Biula zorientuje się, sze jesteś za dobla, szeby pozwoliś ci siedzieś spokojnie pszy metalowym stole albo tylko wykonywaś polecenia. - Nie powiedziałem, że patrzenie na nią w takim wydaniu miało dla mnie również drugie dno, bo nie o to teraz chodziło, tylko o jej nieoficjalny awans zawodowy. Dzieciaki miały wobec mnie tę samą reakcję, co większość ludzi, kiedy widziała dużego faceta z miną, która sugerowała, że ostatnie kilka lat spędził w miejscach, gdzie raczej nie rozdawano ciastek, ale z Prue… Prudence zdecydowanie znała się na tym, co robiła, z pewnością była w stanie zjednać sobie nawet najbardziej wymagające towarzystwo, nie mówiąc nic o maluchach, które tak bardzo lubiła.
- Nie zawiedziesz ich. - Stwierdziłem spokojnie. - Wlęsz pszeciwnie, wyjdziesz stamtąd s glupą dzieciaków pszekonanych, sze pielwsza pomoc jest najciekawszą szeszą na świecie. Właściwie nie wiem, po co w ogóle plóbujesz zakładaś, sze nie masz pszewagi nad innymi atlaksjami. No, chyba sze pszes te wszystkie lata sabaty w Little Hangleton pszestały tak balso ssaś pałę. - Sprostowałem, bo przecież dawno na żadnym nie byłem, chociaż nie wydawało mi się to zbyt prawdopodobne. - Lizaki tesz? No to jusz po nich. Będą cię uwielbiaś. Plawdopodobnie połowa s nich będzie chciała zostaś uzdlowicielem. Zlobią wszystko, czego od nich zasządasz, jeśli na końcu dostaną obietnicę naglody. - Naprawdę tak uważałem, była świetna w tym, co robiła, a jeśli miałem być jej największym kibicem, to zamierzałem wykonywać tę funkcję porządnie, nawet jeśli czasami oznaczało to siedzenie obok niej i przypominanie jej, że nie musiała udowadniać swojej wartości każdemu człowiekowi w promieniu kilkudziesięciu mil. Wiedziałem, ile pracy wkładała w rzeczy, na których jej zależało, i wiedziałem również, jak bardzo potrafiła przejmować się tym, czy wszystko zostało zrobione właściwie, dlatego nie martwiłem się o dzieciaki - martwiłem się o nią, chociaż tylko odrobinę, bo wiedziałem, że będzie chciała zrobić wszystko najlepiej, jak potrafiła, nawet jeśli sama będzie miała głowę gdzie indziej. - W kaszdym lasie olganisatoszy mają szczęście, sze tlafili właśnie na ciebie. - Uśmiechnąłem się pod nosem, ale po chwili znacznie bardziej spoważniałem, powróciwszy do sedna naszej rozmowy - nie chciałem nastręczać jej tych obaw - nazwanie mojego planu „sprytnym” było chyba najbardziej ironicznym sposobem opisania przeze mnie czegoś, co w praktyce sprowadzało się do „pójdę, zobaczę, co tam jest, zrobię, co trzeba, i postaram się wrócić”, tym bardziej, że nie miałem żadnej listy punktów do odhaczenia, nie prowadziłem tabeli ryzyka, nie miałem nawet szczególnie imponującej strategii. Miałem za to doświadczenie, różdżkę, uprzednio zapieczętowane talizmany, kilka przydatnych przedmiotów i świadomość, że w razie czego należy umieć powiedzieć „nie”, i zamierzałem je wykorzystać.
- Tak na malginesie… - Zacząłem, starając się trochę rozluźnić ton naszej rozmowy. - Jak wlósę, mosze sam tesz wleszcie dostanę tego swojego? Chyba sze nadal zamieszasz tszymaś mnie na głodzie i udawaś, sze nie wiesz, o jakim lizaku mówię. - Spojrzałem na nią odrobinę dłużej, niż było to konieczne, przesuwając wzrokiem po jej twarzy, zanim zatrzymałem go na oczach Prue, bo przecież skoro miała już cały system nagród, mogłem przynajmniej spróbować dowiedzieć się, czy dla mnie również przewidywała coś specjalnego za starania, które już podjąłem i, jak zadeklarowałem, nadal zamierzałem podejmować.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (5054), Prudence Fenwick (2847)




Wiadomości w tym wątku
[30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Benjy Fenwick - 26.09.2026, 23:34
RE: [30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Prudence Fenwick - 26.09.2026, 23:45
RE: [30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Benjy Fenwick - 27.09.2026, 18:38
RE: [30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Prudence Fenwick - 27.09.2026, 21:19
RE: [30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Benjy Fenwick - 29.09.2026, 17:37
RE: [30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Prudence Fenwick - 01.10.2026, 11:33
RE: [30/10/72] Wards, runes and other things that buy you five extra minutes | Benjy, Pru - przez Benjy Fenwick - 01.10.2026, 20:05

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa