29.09.2026, 21:28 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.09.2026, 21:28 przez Benjy Fenwick.)
Widok Prue stojącej przy wejściu, obserwującej mnie podczas mycia lustra z uwagą zdecydowanie nieproporcjonalną do wykonywanej czynności, był przyjemny, poza tym szybko przyzwyczaiłem się do jej obecności w pobliżu, więc nie miałem zamiaru narzekać, nawet jeśli świadomość, że byłem obserwowany, sprawiała, że automatycznie przykładałem się jeszcze bardziej. Przez chwilę patrzyłem na nią poprzez odbicie w świeżo umytym lustrze, próbując ustalić, czy rzeczywiście aż tak bardzo interesowało ją moje dzisiejsze szorowanie wszystkich płaskich powierzchni na błysk, czy po prostu korzystała z okazji, żeby bezkarnie się na mnie gapić, skoro najwyraźniej uznała, że wykonywanie obowiązków domowych mogło stanowić całkiem przyjemnie absorbującą rozrywkę. Nie zamierzałem jej tego zbyt mocno wypominać - nie łudźmy się, ja raczej zwykłem robić to drugie, bo też lubiłem na nią spoglądać - właściwie nawet mi to odpowiadało, więc tylko uniosłem lekko kącik ust, po czym kiwnąłem głową, zamierzając przejść do czynności bliższych temu, co robiłem na co dzień. Zapewnienie dotyczące rodzinnych standardów potraktowałem jednak z odpowiednią ostrożnością, ponieważ podejrzewałem, że w każdej rodzinie istniały jakieś zasady, których przestrzeganie wychodziło szczególnie dobrze wtedy, kiedy można było nimi później dokuczać komuś bliskiemu, więc to, iż Prue „niekoniecznie” zwracała na nie uwagę nie znaczyło jeszcze, że ja byłem bezpieczny.
- Okej. - Odłożyłem szmatkę na parapet, zerknąłem jeszcze na idealnie czystą taflę, po czym sięgnąłem po różdżkę. - Pszynajmniej wiem, sze jeśli coś spaltolę, nie będę musiał samotnie uciekaś s klaju pod osłoną nocy, szeby uniknąś lodzinnego skandalu związanego s nieczystością. - Uśmiechnąłem się pod nosem, uprzednio zacisnąwszy usta w wąską, wymowną kreskę, po czym przestałem się wygłupiać, kiedy tylko końcówka mojej różdżki dotknęła szkła. Samo polerowanie szybko przestało być dla mnie interesujące, kiedy szkło było już czyste, natomiast dalsze zabezpieczanie było zupełnie inną sprawą, gdyż niezależnie od tego, na czym się skupiałem, zawsze podobała mi się ta chwila, w której z pozoru zwykły przedmiot przestawał być wyłącznie przedmiotem, ponieważ odpowiednio poprowadzona magia nadawała mu drugą funkcję, niewidoczną dla przypadkowego obserwatora, lecz bardzo konkretną dla kogoś, kto wiedział, na co patrzył. Lustra i bez tego traktowało się niczym portale, więc nałożenie na nie materialnej i niematerialnej ochrony stawało się tym istotniejsze w okresie, który nadciągał. Lubiłem ten moment, kiedy wszystkie pozornie drobne czynności zaczynały składać się w coś konkretnego, szczególnie że przy pracy nad ochroną tego typu nie było miejsca na efektowną nonszalancję - każdy ruch różdżki miał znaczenie, każda linia zamykała część układu, każde połączenie decydowało o tym, czy zabezpieczenie miało być rzeczywiście kompletne i działać bez naszego dalszego wkładu, tworząc zamknięty system, który po zakończeniu pozostawał niemal niewidoczny dla kogoś, kto nie wiedział, czego szukać - nie było w tym wiele widowiskowości, lecz nigdy jej tu nie potrzebowałem. Wolałem dobrze wykonany znak od zaklęcia, które robiło dużo hałasu tylko po to, żeby wszyscy w pomieszczeniu wiedzieli, że właśnie zostało rzucone.
- Wiem. - Odpowiedziałem z lekkim rozbawieniem, słysząc komplement dotyczący mojego doświadczenia, miała rację, szkoda było przykrywać tak dobrze wypolerowaną powierzchnię, lecz ta konkretna tradycja była ważniejsza niż możliwość podziwiania własnego odbicia przez kilka kolejnych dni. - Cieszę się, sze wleszcie ktoś docenił moje wieloletnie doświadczenie w kleśleniu tajemniczych bazglołów. - Nie powiedziałem „szlaczków”, bo to słowo w tym kontekście, padające z niektórych ignoranckich ust, zdecydowanie potrafiło mnie doprowadzić do białej gorączki.
Miałem już odwrócić się do następnego lustra, ocenić moje uprzednio zrobione przygotowanie powierzchni pod kolejne zabezpieczenie oraz wejść ponownie w ten przyjemny rytm kreślenia znaków, kiedy jej kołysanie się na palcach stało się wystarczająco wyraźne, żeby moje zawodowe skupienie przegrało z instynktem męża - bez słowa oderwałem się więc od planu zajęcia się kolejnym pieczętowaniem, podszedłem do niej, objąłem ją mocno w pasie i po prostu podsadziłem wyżej, tak żeby mogła bez żadnej gimnastyki dosięgnąć górnej krawędzi lustra i zawiesić materiał dokładnie tam, gdzie chciała - w końcu mogłem pozwolić sobie na krótką przerwę, szczególnie skoro moja żona najwyraźniej potrzebowała dodatkowych kilkudziesięciu centymetrów wzrostu, których natura postanowiła jej oszczędzić.
- Okej. - Odłożyłem szmatkę na parapet, zerknąłem jeszcze na idealnie czystą taflę, po czym sięgnąłem po różdżkę. - Pszynajmniej wiem, sze jeśli coś spaltolę, nie będę musiał samotnie uciekaś s klaju pod osłoną nocy, szeby uniknąś lodzinnego skandalu związanego s nieczystością. - Uśmiechnąłem się pod nosem, uprzednio zacisnąwszy usta w wąską, wymowną kreskę, po czym przestałem się wygłupiać, kiedy tylko końcówka mojej różdżki dotknęła szkła. Samo polerowanie szybko przestało być dla mnie interesujące, kiedy szkło było już czyste, natomiast dalsze zabezpieczanie było zupełnie inną sprawą, gdyż niezależnie od tego, na czym się skupiałem, zawsze podobała mi się ta chwila, w której z pozoru zwykły przedmiot przestawał być wyłącznie przedmiotem, ponieważ odpowiednio poprowadzona magia nadawała mu drugą funkcję, niewidoczną dla przypadkowego obserwatora, lecz bardzo konkretną dla kogoś, kto wiedział, na co patrzył. Lustra i bez tego traktowało się niczym portale, więc nałożenie na nie materialnej i niematerialnej ochrony stawało się tym istotniejsze w okresie, który nadciągał. Lubiłem ten moment, kiedy wszystkie pozornie drobne czynności zaczynały składać się w coś konkretnego, szczególnie że przy pracy nad ochroną tego typu nie było miejsca na efektowną nonszalancję - każdy ruch różdżki miał znaczenie, każda linia zamykała część układu, każde połączenie decydowało o tym, czy zabezpieczenie miało być rzeczywiście kompletne i działać bez naszego dalszego wkładu, tworząc zamknięty system, który po zakończeniu pozostawał niemal niewidoczny dla kogoś, kto nie wiedział, czego szukać - nie było w tym wiele widowiskowości, lecz nigdy jej tu nie potrzebowałem. Wolałem dobrze wykonany znak od zaklęcia, które robiło dużo hałasu tylko po to, żeby wszyscy w pomieszczeniu wiedzieli, że właśnie zostało rzucone.
- Wiem. - Odpowiedziałem z lekkim rozbawieniem, słysząc komplement dotyczący mojego doświadczenia, miała rację, szkoda było przykrywać tak dobrze wypolerowaną powierzchnię, lecz ta konkretna tradycja była ważniejsza niż możliwość podziwiania własnego odbicia przez kilka kolejnych dni. - Cieszę się, sze wleszcie ktoś docenił moje wieloletnie doświadczenie w kleśleniu tajemniczych bazglołów. - Nie powiedziałem „szlaczków”, bo to słowo w tym kontekście, padające z niektórych ignoranckich ust, zdecydowanie potrafiło mnie doprowadzić do białej gorączki.
Miałem już odwrócić się do następnego lustra, ocenić moje uprzednio zrobione przygotowanie powierzchni pod kolejne zabezpieczenie oraz wejść ponownie w ten przyjemny rytm kreślenia znaków, kiedy jej kołysanie się na palcach stało się wystarczająco wyraźne, żeby moje zawodowe skupienie przegrało z instynktem męża - bez słowa oderwałem się więc od planu zajęcia się kolejnym pieczętowaniem, podszedłem do niej, objąłem ją mocno w pasie i po prostu podsadziłem wyżej, tak żeby mogła bez żadnej gimnastyki dosięgnąć górnej krawędzi lustra i zawiesić materiał dokładnie tam, gdzie chciała - w końcu mogłem pozwolić sobie na krótką przerwę, szczególnie skoro moja żona najwyraźniej potrzebowała dodatkowych kilkudziesięciu centymetrów wzrostu, których natura postanowiła jej oszczędzić.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)