Kiwnęła głową, bo choć miała wrażenie, że szukanie czegokolwiek w starych gazetach, to trochę ślepa uliczka, to pewnie nic nie szkodziło się upewnić, tym bardziej, że sama nie miała na to czasu.
– Dolina jak Dolina. Chyba cię ciągnie do samego serca zamieszania – nie do końca pamiętała, czy w ogóle rozmawiali o tym, że siedziba tejże organizacji ma być w Dolinie (z której Victoria całkiem niedawno uciekła), a jeśli tak, to zupełnie jej się ta informacja przykryła pod innymi rzeczami. Prawdą było jednak, że samo centrum przedziwnych wydarzeń w świecie czarodziejów w Wielkiej Brytanii, znajdowało się właśnie tam i zdawało się promieniować od Polany Ognisk niczym ten kamień wrzucony do wody, mącący taflę coraz większymi kołami. I prawdą było, że Victoria również znała tamtejszych mieszkańców, chociaż zdecydowanie nie była tak charyzmatyczna jak Bertie Bott. Ale na pewno była w tym momencie równie rozpoznawalna. A na pewno plotkowano o spalonej rezydencji rodziny Lestrange, po której zostały tylko zgliszcza niemożliwe do dalszego zamieszkania.
– Tak się składa, że natknęłam się na te fiolki… Natomiast zanim zdążyłam cokolwiek z taką zrobić, to ta rozpłynęła mi się w dłoniach, wyczułam tylko róże i popiół – powiedziała i skrzywiła się, obracając w głowie to, co dopiero co powiedział jej Anthony. – Krew zwierząt i ludzi…? Komponent duchowy…? – i jeszcze ten cholerny popiół. Nie utożsamiała tych fiolek z czarną magią, nie tak dosłownie, dlatego, że to tak, jakby oskarżyć nóż o to, że był trzymany przez czarnoksiężnika: to było tylko narzędzie, ale… cos tu się zwyczajnie nie dodawało. – Kiedy znalazłam fiolkę, to byłam tam wtedy z widmowidzem, który niczego wokół tych fiolek nie wyczuł – stwierdziła. I o ile znała się na widmowidzeniu, to badany przedmiot musiał znajdować się w kręgu, nie… pod nim. Często zresztą był przez widmowidza trzymany, była więc do tego pomysłu nastawiona nieco sceptycznie, co być może było w niej widać. – Można to zaaranżować, oczywiście… Ale mam wrażenie, że te fiolki muszą chcieć być znalezione. Bo chodziłam po tym ogrodzie wiele razy, dziwne rzeczy przy oranżerii widziałam chyba dobre trzy razy, zobaczyłam nawet w sadzawce odbicie mojej babci – o tym Shafiqowi nie powiedziała, gdy rozmawiali we wrześniu, bo to zdarzenie miało miejsce podczas Mabon… – Ale te cholerne światła i fiolkę widziałam tylko raz. Pamiętam za to, że na zakrętce był symbol róży – i że fiolka zrobiła się naraz gorąca i się rozpłynęła.