[lipiec 1972] Bracia Mulciber vs. niuchacz

Na uwagę o pukaniu, jedynie przewrócił oczami. Przecież gdyby Émile robił coś naprawdę ważnego albo wprost powiedział, żeby mu nie przeszkadzać, Vernon uszanowałby jego prośbę. Tak się jednak nie stało, ergo mógł dowoli wchodzić do pokoju brata. Starszy Mulciber był pod tym względem jego zupełnym przeciwieństwem; zawsze ostentacyjnie pukał do pokoju brata, jak gdyby spodziewał się nakryć go na jakiejś hańbiącej czynności (co zresztą zdarzyło się tylko raz).

Logicznie rzecz biorąc, Émile nie miał żadnego powodu by kraść jego rzeczy; sam posiadał przecież podobne akcesoria. Gdyby natomiast chciał coś pożyczyć od młodszego brata, to na pewno by spytał (a Vernon dałby mu wtedy nieproszoną darmową radę w kwestii mody). Teraz jednak był sfrustrowany nieudanymi poszukiwaniami i potrzebował jakoś rozładować te negatywne emocje.
– Nie mogły zostać w Paryżu, bo korzystałem z nich wczoraj. – rzucił, rozglądając się po pokoju. Oczywiście, nie było tutaj jego zguby. – Merde. Ja też mam ważne rzeczy na głowie, wiesz? Miałem założyć te spinki do mankietów i zegarek na dzisiejsze spotkanie z potencjalnym kupcem. To człowiek o wielkich zasobach, więc muszę wyglądać jak milion galeonów. – Niestety, w obecnej nie mógł pozwolić sobie na kupowanie nowej biżuterii. Musiał zatem znaleźć jakieś inne dodatki, które pomogłyby mu stworzyć iluzję luksusu. – Idę kontynuować poszukiwania. Jakbyś coś znalazł, to daj mi znać. – mówiąc to, dramatycznie odwrócił się na pięcie i wyszedł. Drzwi tradycyjnie pozostawił za sobą otwarte.

Nie musiał jednak długo szukać, ponieważ na korytarzu przy którym znajdował się pokój Émile'a ujrzał nagle swoją spinkę do mankietu. W pierwszej chwili pomyślał, że to zwidy, ponieważ na pewno nie było jej tutaj jeszcze chwilę temu. Szybko podbiegł i podniósł ją z ziemi, by znowu nie zniknęła mu z oczu. Czyżby cały czas miał ją na sobie i zgubił? Nie, niemożliwe… Wtem kątem oka zauważył coś błyszczącego na parapecie. Leżał tam jakiś śpiący gryzoń (nie miał na tyle wiedzy przyrodniczej by go rozpoznać) a z jego futerka wystawała druga spinka do mankietu.
– Aha! Mam złodzieja! – wykrzyknął, rzucając się do schwytania zwierzęcia.

// Rzut na aktywność fizyczną (II)

Rzut N 1d100 - 83
Sukces!

Ten głośny dźwięk obudził, gryzonia, który w ostatniej chwili wyśliznął mu się z dłoni. Zwierzak popędził w głąb korytarza, ale druga spinka wypadła mu z futerka. Vernon odzyskał więc przynajmniej jedną zgubę.