[29/09/1972] Fur the love of god | Benjy, Nora

Nie byłem aż tak pozbawiony przyzwoitości, żeby zostawić zwierzę pod cudzymi drzwiami i uznać, że w ten sposób pozbyłem się problemu, chociaż musiałem przyznać, że przez krótką chwilę rozważałem podobne rozwiązanie, zwłaszcza kiedy kolejny raz usłyszałem dobiegające z kartonu oburzone miauknięcie. Wystarczyło postawić pudło na progu kociego azylu, zapukać, a potem oddalić się, zanim ktokolwiek zdążyłby otworzyć, wtedy teoretycznie cała sprawa zakończyłaby się bez konieczności składania wyjaśnień, na które obecnie nie miałem ani siły, ani ochoty, ani odpowiednio dużych zapasów baterii społecznych. Tyle tylko, że nawet w tym stanie znałem siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, jak wyglądałby dalszy przebieg tego przedstawienia - uszedłbym może z kilka kroków, góra kilkanaście, nim zacząłbym się zastanawiać, czy karton nie przemakał od spodu, czy jego zawartość nie zdołała już wydostać się na zewnątrz i czy Eleonora przypadkiem nie była jeszcze w Londynie, zaś jej krewniacy nie spali naprawdę głęboko, przez co małe stworzenia musiałyby czekać na zimnie dłużej, niż było to konieczne - prawdopodobnie z grobową miną wróciłbym więc pod drzwi, sprawdziłbym, czy wszystko pozostawało na swoim miejscu, następnie przekląłbym pod nosem tę osobliwą słabość charakteru, która kazała mi angażować się w cudze nieszczęścia, nawet kiedy miałem wystarczająco dużo własnych, po czym czekałbym dalej. Najgorsze było to, że doskonale zdawałem sobie sprawę z całej tej farsy, lecz mimo wszystko nie potrafiłem niczego z tym zrobić, mogłem za to narzekać, marznąć i palić papierosa za papierosem, ale ostatecznie i tak stałem z kartonem przyciśniętym do piersi, pilnując, żeby jego pasażerom nie stała się krzywda, szczególnie że w grę wchodziło oburzone i sfrustrowane coś, co w moim odczuciu nie potrafiło samo o siebie zadbać i z czego ciężkim losem mogłem się może nawet trochę, ale tylko trochę identyfikować.

!Strach przed imieniem