[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Ołtarz (Wątek główny)

Przez chwilę przyglądałem jej się z ukosa, próbując rozstrzygnąć, czy moje słowa rzeczywiście trafiły na podatny grunt i czy Prue postanowiła wykorzystać nadarzającą się okazję, żeby odgryźć mi się za niezbyt taktowną próbę rozluźnienia tej iście grobowej atmosfery panującej między nami przez cały spacer do kowenu Whitecroft, co zresztą byłoby całkowicie zrozumiałe, zasadne i poniekąd chciane, gdybym tylko miał pewność, że nie zamierzała teraz dodatkowo zadręczać się sugestią z mojej strony, że rodzinna kolacja w domu jej rodziców była dla mnie nieodwracalnie druzgocącym doświadczeniem, które w jakikolwiek sposób zmieniało mój sposób patrzenia na świat wokół nas, nas samych i nasz związek. Pamiętałem dostatecznie dobrze te wszystkie momenty, w których potrafiła odpowiedzieć mi z pozorną lekkością, celnie i szybko, jednocześnie pozostając myślami daleko poza miejscem, w którym akurat się znajdowaliśmy, i chociaż nie zawsze umiałem od razu trafnie odgadnąć, co dokładnie chodziło jej po głowie, zwykle dostrzegałem przynajmniej tyle, że coś ją uwierało i mogłem na tej podstawie wyciągnąć dalsze wnioski - pomimo upływu lat - znałem ją dostatecznie długo, żeby być w stanie rozpoznać różnicę pomiędzy zwyczajnym zamyśleniem, zmęczeniem po zbyt długim dniu oraz tym szczególnym rodzajem milczenia, w którym próbowała poukładać sobie w głowie cudze słowa, rozłożyć je na części pierwsze, sprawdzić każdą możliwą interpretację, po czym wrócić do punktu wyjścia z jeszcze większą liczbą wątpliwości niż na początku. Tym razem nie musiałem nawet szczególnie się wysilać, żeby połączyć nastrój mojej dziewczyny z wizytą, podczas której miałem wątpliwą przyjemność przekonać się, że podobne spotkania, niezależnie od środowiska, potrafiły być znacznie bardziej wymagające od większości zleceń, jakie przyjmowałem, zwłaszcza jeśli trafiałem na kogoś święcie przekonanego o swoich racjach i nie dopuszczającego do siebie żadnych argumentów spoza katalogu tych własnych. Mogłem rozpoznać, kiedy coś ją uwierało, tym razem źródło problemu znajdowało się wystarczająco blisko, żebym nie musiał nawet specjalnie wysilać wyobraźni, bo przecież byłem jedną stroną konfliktu, przez który tegoroczne Mabon nie przebiegło zgodnie z tradycją.
Jeśli o mnie chodziło, największy problem stanowił oczywiście John Bletchley, który uznał, że powinien wykorzystać okazję do przypomnienia mi o wszystkich powodach, dla których nie powinienem znaleźć się w pobliżu jego córki - co prawda - nie powiedział mi tego przy stole wprost, ponieważ najwyraźniej zależało mu na zachowaniu pozorów przyzwoitości, ale w pewnym momencie przestałem mieć wątpliwości, że nie chodziło mu wyłącznie o moje pochodzenie, pozycję, wykonywany zawód ani o tę całą listę zastrzeżeń, którą można było z łatwością sporządzić na podstawie kilku powierzchownych informacji. Rozpoznał mnie, widziałem to w jego spojrzeniu, w krótkim zawahaniu, które pojawiło się na twarzy mężczyzny, zanim pan Bletchley zdążył przybrać kolejną z tych uprzejmych min, w sposobie, w jaki zaczął ważyć słowa, z przesadną starannością, jakby nagle przypomniał sobie, że niektórych rzeczy lepiej było nie wypowiadać w obecności osób, które nie powinny były ich usłyszeć.
Nie powiedziałem o tym Prue, ale kiedy znaleźliśmy się sami w kuchni, za zamkniętymi drzwiami, gdzie John wreszcie porzucił resztki towarzyskiej ogłady, pan domu postanowił dosyć jasno wyjaśnić mi, co właściwie sądził o mojej obecności - oskarżył mnie o wystarczająco wiele, żeby starczyło na kilka kolejnych spotkań, gdybyśmy obaj mieli nieszczęście ponownie znaleźć się w tym samym pomieszczeniu, po czym przemilczał jeszcze więcej, dając mi do zrozumienia, że wiedział o mnie rzeczy, których nie zamierzał przedstawiać przy świadkach, nie z uwagi na moje dobro. Nie zapytałem, skąd je znał, ponieważ odpowiedź nie miała większego znaczenia, nie zamierzałem też udawać, że nie rozumiałem, co próbował mi przekazać, chociaż nie wszystkie jego osądy zasługiwały na poważne potraktowanie - byłem gotów wysłuchać konkretnych zarzutów, nawet jeśli nie wszystkie przypadłyby mi do gustu, ale nie miałem zamiaru brać na siebie odpowiedzialności za niewypowiedziane pretensje, których treść pozostawała tajemnicą pilniej strzeżoną niż niejedne srebra ukryte w rodowej skrytce.
Mogłem napomknąć, że John zachował się wobec mnie jak nadęty bufon, ale Prue wiedziała o tym bez mojej pomocy, mogłem również stwierdzić, że jego zdanie nie miało dla mnie znaczenia, co brzmiałoby całkiem przekonująco, gdyby nie fakt, że zdążyłem już spędzić kilkadziesiąt minut, analizując naszą rozmowę i wracając do tych fragmentów, w których powiedziałem za dużo lub zbyt mało, nie zamierzałem natomiast wspominać o ustnej weryfikacji mojej tożsamości, bo nie potrafiłem jasno ocenić, jakie konsekwencje mogłoby mieć to dla niej, dla mnie oraz dla wszystkiego, co już zdążyło się między nami wydarzyć - nie była to tajemnica, którą dało się bezpiecznie rozwiązać jednym zdaniem rzuconym przy okazji spaceru, szczególnie jeśli miała otworzyć drzwi do pytań, na które sam nie byłem gotów odpowiedzieć - znałem swoje położenie lepiej, niż chciałem, wiedziałem, że niektóre rzeczy nie miały przed sobą długiej przyszłości, nawet jeśli przez moment pozwalałem sobie zapomnieć o tym przyjemnym szczególe. Prue szła obok mnie, była moją dziewczyną, przynajmniej na tym etapie, a samo to określenie miało dla mnie więcej znaczenia, niż potrafiłem wyrazić bez narażania się na śmieszność, nie potrzebowałem więc żadnej wielkiej deklaracji, żeby wiedzieć, że zależało mi na niej wystarczająco mocno, by nie wykorzystywać jej zaufania ani nie traktować naszych zaskakująco szczerych, jak dotąd, rozmów jako wygodnego schronienia przed własnymi demonami. Nie miałem prawa decydować za nią, co powinna wiedzieć, ale nie potrafiłem też pozbyć się przekonania, że niektóre prawdy, kiedy zostały wypowiedziane w niewłaściwym momencie, potrafiły zniszczyć znacznie więcej, niż zamierzałem poświęcić.
- Naplawdę monumentalne, jak na tak podniosłą okazję pszystało. - Nie powiedziałem tego z zamiarem rozbawienia Prudence za wszelką cenę, chociaż nie miałbym nic przeciwko temu, gdyby choć na moment udało mi się odciągnąć ją od tego uporczywego krążenia wokół rozmowy, która najwyraźniej wciąż rozgrywała się w jej głowie, tyle że bez udziału pozostałych uczestników. Sam zresztą nie byłem pod tym względem szczególnie lepszy, w moim przypadku roztrząsanie problemów zwykle kończyło się jednak znalezieniem sposobu, żeby je obejść, rozbroić albo przynajmniej odsunąć na tyle daleko od siebie, bym mógł zająć się nimi w dogodniejszym terminie, najlepiej nigdy.
Słysząc, iż „chyba” byliśmy przygotowani, spojrzałem na jej torebkę, której ciężar najwyraźniej nie pozostawiał wiele miejsca na wątpliwości dotyczące zawartości, po czym uniosłem lekko brew.
- Jeśli w ślodku masz jeszcze zapasową palę butów, tszy świece, dwa wieńce i coś, czym mosna w lasie potszeby odstlaszyś wyjątkowo natlętnego kapłana s tacą, stwieldzę nawet, sze jesteśmy przygotowani lepiej od większości wielnych. - To powiedziawszy, sięgnąłem do własnej torby, żeby upewnić się, że mój dar wciąż leżał tam, gdzie go wepchnąłem - własnoręcznie wykonany wieniec nie był może dziełem, które ktokolwiek położyłby na wystawie artystycznej, ale przynajmniej wiedziałem, z czego go zrobiłem i dlaczego poszczególne elementy znalazły się właśnie w tych miejscach, więc uznałem, iż w niczym nie miał ustępować innym podarkom pozostawionym dla Matki na ołtarzu.

k100 + 5 za 1 kropkę w rzemiośle -> 58 +5 = 63 tu