[30.09.1972] Co cię nie zabije, to cię odurzy | Sabrina & Mona

Dysputa nad koniecznością przedsięwzięcia środków prewencyjnych w handlu jajami chińskich smoków ciągnęła się w nieskończoność. Co więcej, panna Rowle miała tego dnia stanowczo zbyt wiele do zrobienia.

Jeszcze przed południem dotarła do niej wiadomość od dawnych współpracowników, że być może potrzebna będzie jej ekspertyza. Snowdonia miała przyjąć młodego żmijoptaka, a jeden z pracowników rezerwatu już został obarczony opieką nad stworzeniem, które okazało się wymagać znacznie więcej uwagi niż można by przypuszczać po jego niepozornych rozmiarach.

Jak gdyby tego było mało, wieczorem czekała ją jeszcze Ekstaza Merlina, tj. przedstawienie, na które wybierała się z kuzynem.

Nie z Icarusem.

Ta myśl przyszła nieproszona i Mona natychmiast ją od siebie odsunęła. Od tamtej niefortunnej rozmowy z Prewettem postanowiła wrzucić się w wir pracy. Jedno zadanie następowało po drugim, jedna ekspertyza po kolejnej, a sprawy dotyczące smoków, rezerwatów i ministerialnych regulacji były cudownie wdzięcznym zajęciem dla czarownicy, która nie życzyła sobie pozostawać sam na sam z własnymi myślami.

Nie zamierzała również przyznawać, że za każdym razem, gdy wyobrażała sobie niebezpieczeństwo, które mogło na niego czyhać, coś nieprzyjemnego zaciskało jej się w żołądku. Myślenie o tym nie prowadziło do niczego dobrego.

Był jeszcze jeden, znacznie bardziej przyziemny problem. Nie miała odpowiedniej sukni. W związku z tym, zamierzała wpaść do pierwszego przyzwoitego sklepu na Pokątnej i nabyć coś, co nadawałoby się na wieczorne przedstawienie. Nie było to może rozwiązanie szczególnie wyrafinowane, lecz w obecnym stanie rzeczy musiało wystarczyć!

Szła ulicą Pokątną szybkim krokiem, pogrążona w podobnie niedorzecznych rozważaniach, gdy prawie… minęła kobietę stojącą nieopodal. Mona zatrzymała się nagle.
— Och… dzień dobry! Prawie cię nie zauważyłam. Wybacz. Śpieszę się jak szalona, lecz nie mogłam przecież przejść obok ciebie, nie witając się… — potok słów urwał się równie nagle, jak się rozpoczął. Rowle przyjrzała się jej uważniej. — Bina? — zauważyła, że Sabrina wyglądała na osobę całkowicie zagubioną. — Czy coś się stało?