[lipiec 1972] Bracia Mulciber vs. niuchacz

Vernon zachowywał się dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy miał zaledwie trzynaście lat. Przynajmniej tak wydawało się Émile'owi, który takie oskarżenia uważał za dziecinadę. I to taką, w której był zmuszony – wiekowym prawem postępowania rodzeństw – wziąć udział i samemu dostosować się do poziomu rozmowy. Oczywiście starał się być ponad to. Uważał się przecież za tego rozsądniejszego, mądrzejszego brata. Spojrzał więc na Vernona znudzonym wzrokiem.

– Ale wiesz, że ten twój kupiec kupuje obraz, a nie ciebie? – odgryzł się, choć wiedział, że sam by przyłożył ogromną wagę do stroju w takiej sytuacji. – Naprawdę nie możesz sobie wziąć innych spinek? Kiedyś bym zasugerował, żebyś je sobie dokupił, ale sam wiesz, jak jest. A teraz pozwól mi pracować, bo chcę choć trochę poprawić naszą sytuację. – Jego ton ociekał przemądrzałością. – Dobrze, idź szukać. Tylko nie u mnie.

Vernon wyszedł, a Émile odetchnął z ulgą. Mógł spokojnie kontynuować pisanie. Zanurzył więc pióro w atramencie, zadowolony, że udało mu się zbyć brata. Nie cieszył się zbyt długo, bowiem nagle z korytarza dobiegło jakieś łupnięcie, jakby Vernon postanowił się z kimś pobić albo wywalił się na podłogę. Wielka kropla atramentu skapnęła na kartkę.

– Putain! Vernon! – zdenerwował się Émile, po czym gwałtownie wstał z krzesła. Przez ten kleks jego curriculum vitae było zrujnowane i musiał pisać je od początku. Ruszył więc, by zobaczyć, co działo się na korytarzu. Kiedy wychynął z pomieszczenia, zobaczył swojego brata ze spinkami od mankietu i uciekające przed nim zwierzątko.

Wiedza o przyrodzie III - czy rozpoznaję zwierzaka?

Rzut Z 1d100 - 17
Akcja nieudana

Na oko Émile'a był to przerośnięty szczur. Albo jakiś dziobak? Co do jasnej cholery robiłby tu ten dziwny ssak z Australii? Czy to był kolejny projekt artystyczny ich ojca? Czy dziobaki potrafiły tak szybko popierdzielać?

– Najpierw myszy, teraz to! Będzie trzeba wezwać jakiegoś magizoologa. Masz jakiegoś byłego, który złapałby go pro bono?