[17/09/72] Sorry to disappoint | Benjy, Prue

Uśmiech Prudence był chyba najlepszym argumentem przemawiającym za tym, że naprawdę mogło być lepiej, nawet po wszystkim, co zdążyło nam się dzisiaj wydarzyć. Skoro los postanowił wreszcie przestać rzucać mi kłody pod nogi, nie widziałem powodu, żeby od razu podejrzewać go o kolejny podstęp, bo nawet jeśli jednocześnie nie zamierzałem nagle uznać się za ulubieńca wszechświata, miło było przez krótką chwilę pomyśleć, że po całym tym zamieszaniu coś wreszcie potoczyło się po mojej myśli - może rzeczywiście trafił nam się jakiś łut szczęścia, niewielka rekompensata za ostatnie dni, podczas których zdecydowanie częściej musieliśmy martwić się o to, co pójdzie nie tak, niż zastanawiać nad tym, co mogłoby ułożyć się po naszej myśli. Obróciłem papierek w palcach, po raz kolejny przyglądając się umieszczonym tam informacjom, po czym przeniosłem wzrok na sprzedawcę, który do tej pory przysłuchiwał się toczonej przed nim rozmowie z wyrazem twarzy kogoś mającego zdecydowanie ważniejsze sprawy na głowie niż cudzy fart lub niefart.
- Całkiem zapomniałem o wyglanej. - Odparłem swobodnie. - Pszysnam, sze całkiem odpowiada mi taka forma lekompensaty. - Mrugnąłem do niej, bo chociaż nie spodziewałem się wielkiej kwoty, mogliśmy wyjść stąd z czymś więcej, aniżeli tylko z dwoma butelkami przepłaconej wody. Mężczyzna tymczasem wziął ode mnie los, przyjrzał mu się uważnie i na kilka sekund zamilkł, co samo w sobie pewnie nie wzbudziłoby mojego niepokoju, gdyby nie to, że jego twarz przybrała wyraz kogoś, kto właśnie natrafił na problem, którego nie miał ochoty wyjaśniać kolejnej osobie - początkowo uznałem, że po prostu sprawdzał szczegóły nagrody, może szukał odpowiedniego oznaczenia albo próbował ustalić, czy w ogóle zajmowali się wypłatą takich wygranych, dlatego cierpliwie czekałem, opierając przedramię o krawędź lady i pozwalając mu wykonać wszystkie niezbędne czynności, zanim zacząłbym zasypywać go pytaniami, dopiero kiedy uniósł na mnie wzrok, a następnie ponownie spojrzał na papier, zacząłem podejrzewać, że coś jednak poszło nie tak.
- Obawiam się, że nie będzie pan mógł już odebrać tej wygranej. - Oznajmił w końcu, oddając mi los i natychmiast cofając dłoń. - Termin ważności minął. Powinien pan był zgłosić się wcześniej.
Przez ułamek sekundy patrzyłem przed siebie bez słowa, próbując zrozumieć, czy rzeczywiście usłyszałem to, co mi się wydawało, ponieważ istniało coś szczególnie irytującego w perspektywie wygrania pieniędzy, których nie można było już odebrać - mrugnąwszy, spojrzałem na los, następnie na sprzedawcę, po czym jeszcze raz na los, jak gdybym liczył na to, że przy drugim podejściu nadrukowane daty ułożą się w bardziej sprzyjającą konfigurację - nie zmieniły się, rzecz jasna, chociaż przez krótką chwilę byłem gotów przysiąc, że papier robił sobie ze mnie kpiny.
- No, cósz, pszynajmniej pszes kilka sekund byłem bogatszy. - Chrząknąłem, zwracając się zarówno do niego, jak i do Prudence, po czym wyciągnąłem z kieszeni właściwe pieniądze i położyłem je na ladzie obok butelek wody. Zerknąłem na moją dziewczynę z nieznacznym, krzywym uśmiechem, starając się nie dać po sobie poznać, że cała sytuacja rozczarowała mnie bardziej, niż chciałem przyznać, bo przecież nie chodziło wyłącznie o pieniądze, lecz również o tę krótką chwilę, w której naprawdę uwierzyłem, że tego dnia mogło nam się przydarzyć coś nieoczekiwanie dobrego, coś zupełnie niezwiązanego z pożarami, zniszczeniami, kradzieżami pieniędzy i nieustannym poczuciem, że świat próbował nas zmusić do radzenia sobie z kolejnym problemem.