Wiadomości w tym wątku

Alexander Mulciber · Wczoraj, 11:39 ✶

Wróżbici wcale nie wtykali nosów w nieswoją przyszłość! Przyszłość przychodziła do nich sama, szukając uwagi jak pies, który trąca pyskiem zwieszone dłonie, cichym skamleniem prosząc, żeby się z nią pobawić. Rozbrykane stworzenie nie znało smyczy ani kagańca. Było płochliwym, a jednocześnie upartym: nie dało się udomowić tego, co chciało być dzikie, a i Alexander nie chciał łamać jego ducha tresurą. A jednak przyszłość kochała młodego wróżbitę tak jak pies kocha swojego człowieka. Wystarczająco, aby odpowiadać na jego komendy. Przychodziła więc: łasiła się do niego, lizała opuszki palców, gdy stawiał tarota. Czasem, tak samo jak jego pies, Kopernik, wkradała się do łóżka, gdy spał. Gdy przez sen zanurzał rękę w jego jedwabiście miękkiej sierści, zawsze śnił spokojnie. Prorocze sny, w przeciwieństwie do proroctw, potrafiły być miłymi. Może dlatego tak bardzo lubił śnić.
I spać. Najlepiej do południa.
"Nie śpij!"
— Ale ja muszę spać — wymruczał Alex, odkładając na bok wielgachną poduszkę. Przez krótką chwilę leniwie rozważał, czy nie rzucić nią w Lorien (kompletnie bez powodu, poczuł po prostu kompulsję bycia irytującym młodszym bratem), ale zrezygnował z tego pomysłu, bo wciąż czuł się zbyt śpiący. — Muszę spać, bo wtedy się rośnie. Wiesz, ile mi jeszcze brakuje, żeby przerosnąć tatę? Albo Donalda? — wykrzywił się, jak zawsze, gdy była mowa o starszym bracie, do którego ludzie, których nie lubił, bardzo lubili go porównywać. — On ma piętnaście lat przewagi. Wiesz, ile to jest snu? — Zaczął mruczeć pod nosem liczby, wciągając przez głowę koszulkę, a potem sweter. Najpierw jednak odwrócił się z powrotem do Lorien siedzącej na łóżku, pokazując jej dwa różne swetry, bo ona była dziewczyną, i lubiła się stroić, więc umiała zdecydować, który lepiej pasuje. — Jeżeli uwzględnić lata przestępne… Średnio 6 godzin snu dziennie… — ciągnął, ubierając ten sweter, na który pokazała. — Około 33 i pół tysiąca godzin, to wychodzi prawie… W zaokrągleniu 1393 dni. To prawie 4 lata spania!
Na szczęście Donald na tegoroczne Yule wpaść nie planował, bo uczył się na jakiś prawniczy egzamin. Alex już bratu wywróżył, że zda, ale i tak życzył mu powodzenia w liście, bo to wydało mu się miłym. Ale Donald stwierdził, że nie potrzebuje jego jebanych wróżb, żeby zdać, wielkie dzięki. No cóż. Alex schował jego list, żeby mieć materiał do szantażu i móc poskarżyć się w razie czego ojcu, że Donald używa brzydkich słów. Ciekawe, czy jeb… Jebany pan prawnik to przewidział! Niby taki był mądry, a chciał zostać prawnikiem, a nie sędzią, jak Lorien, a wszyscy wiedzieli, że to sędziowie mieli ostatecznie rację i podejmowali decyzje. Oczywiście, jeżeli obok nie było żadnego jasnowidza. Bo tak ogólnie to jasnowidzowie mieli najwięcej racji, nawet tata tak mówił. Prawnicy byli… Maksymalnie na trzecim miejscu posiadania racji. Alex uważał, że jak będzie dorosły, i będzie miał kłopoty, to Lorien zostanie jego prawnikiem, i wygrają z takim skumulowaniem mienia racji każdy proces. No bo przecież właśnie udało jej się wynegocjować u taty wyjście na spacer przed śniadaniem! A wszyscy wiedzeli, że tata negocjował tak, że nawet gobliny bały się z nim targować. Jebane gobliny, dopowiedział obowiązkowo w myślach, dokładnie tak, jak mówił tata, gdy sądził, że Alex nie słyszy.
— Patrz — rzucił nagle w stronę Lorien, włączając małe radyjko, które stało obok biblioteczki. Nowy gadżet, który dostał na święta od taty: normalnie radio było wielgachne, ale to mieściło się w dłoni, i można było wszystko w nim regulować samemu. Jak się ustawiło dobrą "częstotliwość", wydawało z siebie trzeszczący szum, który nazywał się "śnieżeniem". Alex uważał, że było w tych trzaskach coś dziwnie uspokajającego. Normalnie wcale się radiem nie zachwycał, bo ojciec używał go po to tylko, żeby słuchać relacji z meczu quidditcha. O jakimś odwołanym meczu quidditcha mówili zresztą na jego łamach, gdy Alex szybko włączył i wyłączył radyjko, chcąc pochwalić się Lorien nową zabawką. Kiedyś naprawdę chciał umieć być jak wszyscy inni nastoletni chłopcy, być normalnym gościem, którzy gada z kolegami o quidditchu, albo o… Yyy… Innych normalnych rzeczach. Ale Alex wiedział, że nie jest tak do końca normalny: choćby dlatego, że za cholerę nie interesował się quidditchem, chociaż w towarzystwie kiwał głową, udając, że się interesuje. Jedynym, na czym się znał tak naprawdę, było wróżbiarstwo i teorie spiskowe. Być może dlatego inni ludzie lubili go lepiej, gdy się nie odzywał. Nawet mu się to podobało. To, że nie musiał się odzywać. Wystarczyło, że Lorien go lubiła! Nawet jeżeli czasem kazała mu się zamknąć, gdy mówił o wróżbiarstwie, ale przecież wcale nie miała tego na myśli. No bo kto by nie chciał usłyszeć o męczeńskim upadku wróżbickiego kultu derwiszów? No i taka przeszłość była mu już ciekawą, nie to co te historyczne nudy, które tak lubiła Lorien. Czy mogło być coś nudniejszego niż nauka historii? Mugolskiej jeszcze, na domiar złego! Bardzo dobrze, że się wzięli i powybijali, o tak właśnie powiedzie jej, gdyby mu opowiedziała o twierdzy Ossowiec. Ale zaraz potem spytałby, czy mugole nie schowali w tej twierdzy jakichś skarbów, których mogliby poszukać. Wrzosowisko roztaczające się wokół Mulciber Manor już czekało, żeby im te skarby pokazać. Oto bowiem wielki kamień stawał się murem twierdzy, a niecka w ziemi zasiekami, do których spychano trupy. Wrzosowisko było poligonem dziecięcych snów. Miejscem, gdzie rzeczywistość naginała się podług ich woli, gdzie nie istniał czas, a jedynie przestrzeń: odległy cień gmachu ziemskiej posiadłości było jedynym, co mogło ich jeszcze ograniczać.
To, i ewentualnie narzekanie Lorien, że zmarzła już w nos, i chce wracać.
Alex ziewnął potężnie, był jednak wystarczająco dobrze wychowanym, żeby zasłonić przy tym buzię ramieniem. Czy przyśniło mu się, że Lorien mówiła coś o jego nosie, czy naprawdę coś mówiła, jął się nagle zastanawiać, potarłszy twarz ręką. Coś o wtykaniu przez wróżbitów nosa w cudzą przyszłość? A no właśnie, wróżbici wcale nie wtykali nosów w nieswoją przyszłość! A nawet gdyby, Alexander miał nos po ojcu, a nie po pokoleniach wróżbitów z rodziny matki. Nos miał niegdyś regularną, niemal klasyczną linię, lecz gdzieś w połowie grzbietu kość zrastała się w ledwie dostrzegalnym zgrubieniu. Wspomnienie bójki, w którą wdał się w szkole. Z profilu można było zauważyć, że nos odrobinę odchylał się od naturalnej osi twarzy, jakby po dawnym uderzeniu nigdy nie powrócił już dokładnie na swoje miejsce. Nie wydawało się to go jednak szpecić: garbek na nosie nadawał surowym rysom Alexa czegoś na kształt swojskości, której brakowało dziwnemu, snobistycznemu dzieciakowi wiecznie bujającemu w obłokach. Był jak uśmiech przeznaczony tylko dla oczu przyjaciółki, bo przecież cieszył się, że przyjechała. Był jak puch jej włosów, które podobały się Alexowi, gdy były właśnie takie jak dzisiaj: dzikie i nieujarzmione.
— Chodź, wyjdziemy przez altanę mamy — zakomanderował. Ubłagał rodziców, żeby Kopernik mógł spać w domu, a nie w budynkach gospodarczych obok posiadłości, jak inne psy: właśnie w altanie pies miał swoje posłanie. — Zobaczysz nowe astrolabium, i jakie obrazy mróz wyrysował na szybach. Może pokaże nam, co dostaniemy na święta?