[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

Długo nie musiał szukać, a tym bardziej nie musiał czekać. Biorąc pod uwagę to, jak zakończył się ich związek to nie spodziewał się ujrzeć Loretty zmierzającej w jego stronę z wiankiem w swoich dłoniach artystki. Wyglądała na naprawdę naburmuszoną, gdy prawie wcisnęła mu ten wianek w dłonie z pewną mocą, że o mały włos sam nie wypuściłby z ręki torebką zawierającą sześć babeczek. Mogła poczuć pierwsze delikatne porażenie prądem w tym momencie. Należało wspomnieć o tym, że on nie znał się na symbolice kwiatów. Jeśli takowych potrzebował dla kogoś, chociażby dla pięknej kobiety, to skomponowanie bukietu pozostawiał pracowników kwiaciarni, płacąc za jego wykonanie i ewentualne wysłanie pod wskazany adres.
— Loretto, zrobiłaś piękny wianek. Dla Ciebie spróbuję na tym słupie, jak to zrobiłem przed pięcioma laty — Wymruczał do kobiety, obdarzając ją swoim nienagannym uśmiechem. Nie bez powodu odwoływał się tamtego czasu, skoro już stała przed nim. Nic jednak nie obiecywał.
— Potrzymasz? Poczęstuj się babeczką, jeśli chcesz — Wyciągnął ku niej torebkę z tymi babeczkami, które teraz będą mu przeszkadzać podczas próby wspinaczki na słup. I razem ona mogła zostać kopnięta lekkim prądem podczas przelotnego dotyku ich dłoni. Odwrócił się do niej plecami, chcąc przeprowadzić odpowiednią rozgrzewkę przed tym zadaniem, dla uniknięcia ewentualnej kontuzji i dla zwiększenia swoich na zdobycie tego słupa po to by na niego zarzucić ten wieniec.

!wspinamsiePO