Wiadomości w tym wątku

Brenna Longbottom · 5 godzin(y) temu ✶

– Lepiej nie, znikłbyś pewnie po nim w tajemniczych okolicznościach – stwierdziła Brenna, odruchowo próbując go podeprzeć, kiedy postanowił potknąć się o porzucone w przedpokoju domowe pantofle. Nie była nawet pewna, ale chyba zostawiła je tutaj Dora, bo zdawało się jej, że nie należały do niej. W samym salonie luster nie było, za to jedno minęli w przedpokoju, Atreus mógł więc przyjrzeć się swojej twarzy, noszącej zapewne ślady bójki i podpicia, zanim pociągnęła go dalej. – Może usiądziesz? – zaproponowała na przekór tego jego myślenia, że póki stoi, to wszystko było dobrze, bo miała dziwne wrażenie, że w każdej chwili mógł się przewrócić. A do wyboru miał tu kanapę i fotel, bo może jeszcze salon nie był urządzony tak, jak byłby w domu zamożnych, mieszkających to na stałe osób, ale mieszkanie już wyglądało jako tako – i nawet ubyło zalegających tutaj wcześniej pudeł.
Zamarła na moment, kiedy ogłosił, że się żeni i nie musi się przejmować, bo nie z nią: może coś o niej mówiło, że przez sekundę była gotowa dopuścić do siebie myśl, że mówi poważnie, czy dlatego, że uznał, że małżeństwo aranżowane to rozsądna sprawa i zgodził się na jakąś kandydatkę podsuniętą przez ojca, czy ponieważ w głowie odbijały się mu echem słowa Isobell i dogadał się z Macmillanami.
Ale potem, gdy padło imię Victorii, rozluźniła ramiona i po prostu popchnęła go w stronę siedzenia.
– Nie miałam pojęcia. Pogratulowałabym, ale jestem pewna, że Victoria też nie wie – oświadczyła po prostu, bo w to że Lestrange i Bulstrode próbowali ich wyswatać mogłaby uwierzyć, może nawet w to, że Victoria choć deklarowała, że nigdy na to nie pozwoli, uległaby w końcu prośbom i groźbom, ale z całą pewnością nie, że zgodziłaby się, wiedząc, że oni dwoje się spotykają i jeszcze nic jej nie powiedziała. – Powiedziałeś jej już? Mam tu gdzieś maść na siniaki, ale na tę opuchliznę mogę dać ci co najwyżej lód.