Może by znikł, a może by nie znikł, tego nigdy pewnie się nie dowiedzą, ale Atreus był przekonany, że gdyby Nottowie spróbowali, to srogo by popamiętali tej próby. Rozważając o swojej własnej wyższości na temat tej konkretnej rodziny, przeszli przez przedpokój (nie, nie spojrzał w lustro, nice try), kierując swoje kroki do salonu. Oferta zajęcia miejsca siedzącego była całkiem interesująca, chociaż przez moment wyraźnie ją rozważał, w duchu idei że tylko słabiaki siadały, ale doszedł jednak do wniosków, że zdążył już udowodnić swoje zdolności poruszania się na dwóch nogach, nawet jeśli potknął się o czyjeś pantofle przy drzwiach.
Usiadł na kanapie, albo raczej zapadł się w nią beznadziejnie kiedy go popchnęła, bo poduszki znajdowały się nie tam, gdzie mu się wydawało. Chciał ją pociagnąć za sobą, ale nie zdążył jej złapać. Ważne jednak, że nie wylądował na podłodze. Uzyskawszy stabilność, zaczął też ściągać płaszcz (buty grzecznie zsunął przy drzwiach, w tak zwanym międzyczasie potykania się), chociaż szło mu to jako tako przez oparcie.
— Widzisz, zabawnie się składa, bo ja też nie miałem o tym najmniejszego pojęcia — odpowiedział radośnie niemal, uporawszy się z rękawami. — Ale najwyraźniej pojęcie miał jej amant, bo zamiast zaśpiewać mi sto lat to postanowił mi na dzień dobry przydzwonić. Słabo mu to poszło, musze przyznać, szkoda że tego nie widziałaś — oznajmił z całkiem zadowoloną z siebie miną. Oczywiście, prawda wyglądała nieco inaczej, przynajmniej fragment o oglądaniu całego zajścia, bo Atreus zdawał sobie sprawę że gadał rzeczy absolutnie żałosne i tylko po to, żeby dodatkowo nakręcić Rosiera. Wyszło mu i był z siebie tak samo dumny, jak i rozczarowany. Albo raczej rozczarowany będzie, kiedy już mu przejdzie. — Nie wiem czy mam odwagę, a co jeśli powie mi nie? Zawiedziemy wtedy te wszystkie rozchichrane kapłanki w kowenie, które tych bzdur pewnie nagadały. Nie wiem kto inny by to zrobił, a akurat dzisiaj byliśmy w Whitecroft rozpytać o ten cały szturm na Knieje Godryka. Wgapiały się w nas jakby bogini nam za plecami stała, przysięgam — skrzywił się zwyczajnie, podciągając rękawy koszuli. — Szkoda że nie jesteś bardziej zazdrosna, miałbym powód by złamać jej serce — pokręcił głową, tylko po to by zaraz poruszyć nią w dół i w górę, dając tym samym znać że jeśli ma lód, to na pewno nie zamierzał narzekać.