[lipiec 1972] Bracia Mulciber vs. niuchacz

Te parę sekund, podczas których Vernon oceniał stan spinek, wystarczyły by zwierzak zniknął gdzieś za zakrętem korytarza. Cóż, wyglądało na to, że jeśli chciał zdobyć resztę zaginionej biżuterii, będzie musiał uganiać się za tym gryzoniem. Zdecydowanie nie był to jego zamierzony sposób na spędzenie dnia (zwłaszcza, że po wysiłku fizycznym będzie musiał się znowu umyć), lecz nie było innej rady. Gdyby nie musiał szykować się na wyjście, cała ta sytuacja zapewne by go bawiła; koncept członków szlachetnego rodu Mulciber łapiących skunksa, bo nie stać ich było na zakup nowej biżuterii, był doprawdy komiczny.

– Mam byłą, która nawet za darmo złapałaby tego zwierza, w zamian za możliwość zatrzymania go dla siebie. Niestety, jakiś czas temu wyjechała badać anakondy w dżungli amazońskiej. – odpowiedział bratu, kiedy ten wreszcie raczył opuścić swoją sypialnię. Komentarz starszego Mulcibera o myszach sprawił, że w jego głowie pojawił się pewien pomysł. – Skoro ostatnio tak dobrze idzie ci pozbywanie się gryzoni, to może pomógłbyś młodszemu bratu? Jeśli razem się za to zabierzemy, na pewno łatwiej będzie złapać złodzieja. W końcu impossible n'est pas français. – Vernon liczył się z możliwością, że jego brat będzie chciał czegoś w zamian, lecz tym razem za bardzo zależało mu na załatwieniu tej sprawy, by marnować czas na sprzeczki.

Ruszył korytarzem, rozglądając się uważnie dookoła, by wypatrzeć złodziejskiego gryzonia. Niestety zwierzak miał czarne futerko, więc mógł łatwo wtopić się we wnętrza zamku w Cork, które pozostawały ciemne nawet latem. Mając na uwadze, że najwyraźniej spodobały mu się błyskotki, Mulciber zwracał szczególną uwagę na lśniące powierzchnie.
– Wracając do twojej wcześniejszej uwagi, skąd wiesz, że kupiec nie zechce zawiesić też oka na mnie? W moim skromnym doświadczeniu atrakcyjny handlarz sprzedaje więcej towarów. – Niezwykła uroda zdecydowanie była zaletą w tej profesji, lecz miała też swoją stronę; niektórzy bowiem rościli sobie prawa do ciała Vernona, jak gdyby sam był rzeczą na sprzedaż. – A tak na serio, skoro mam okrojona garderobę, to muszę uważnie planować stroje, by ich nie powtarzać. Poza tym nie każde spinki pasują; te bardziej wyszukane wolę zostawić na oficjalne wydarzenia, a te z herbem Mulciberów mogą pośród niektórych Anglików wywoływać niechęć. Nie chciałbym też pożyczać od ciebie, ponieważ ktoś mógłby to zauważyć i domyślić się naszej sytuacji finansowej. No chyba, że wziąłbym coś z twojej drugiej szafy… – Chodziło mu o stroje przeznaczone dla damskiej wersji Émile'a, ale nie dokończył myśli, gdyż jego wzrok wychwycił coś ruszającego się za srebrnym świecznikiem.

– Ćśś… – Zatrzymał brata, po czym przeszedł cicho parę kroków i tak jak ostatnim razem rzucił się w stronę gryzonia.

// Rzut na aktywność fizyczną (II)

Rzut N 1d100 - 3
Akcja nieudana

I niestety się przeliczył, ponieważ nie dość, że zwierzak uciekł mu sprzed nosa, to jeszcze poleciał twarzą prosto na ścianę.
– PUTAIN! – wykrzyknął, rozmasowując czoło. – Nie, nie mogę mieć siniaka. Nie dzisiaj!