— Błagam cię. Nie chcę już dzisiaj słyszeć o Cressidzie. Chodziło mi o to, że może z zaskoczenia Juliette powiedziałaby, kto jest tym jej narzeczonym. Już zakłady o to idą w biurze — wyjaśnił, bo o co innego mogłoby chodzić, jak nie jakąś formę hazardu? Do samej Everlight nic nie miał i nie zamierzał. Ale jej stan cywilny interesował ją tylko dlatego, że robiła z tego taką wielką tajemnicę, a Atreus oprócz ukochania hazardu, bywał też okropną plotkarą.
— Jesteś taka mądra — mruknął, a w jego pijanej głowie była to w tym momencie najprawdziwsza prawda. Nie to, żeby Atreus na co dzień nie myślał, że Longbottom była człowiekiem inteligentnym, ale zwykle tego typu komentarze udzielało się w tonie raczej ironicznym. A w tym momencie był jak najbardziej poważny.
Gdyby ona mogła spojrzeć na jego aurę, pewnie zauważyłaby tam szarawy płaszczyk, którzy przykrywał wszystko co znajdowało się pod spodem. Może odrobinę jakiegoś melancholijnego błękitu, ale nie za dużo, bo przecież jego emocje zawsze były tak intensywne, rozbłyskujące szybko na tle właściwej dla niego czerwieni.
— Też mi się tak wydaje — przyznał z żalem, a kiedy go objęła w tej pokracznej pozycji, sięgnął wolną ręką by znaleźć jej własną. Ciepła, jak zawsze i momentami to ciepło wydawało mu się wszystkim, czego mógł potrzebować.
— Razem z listem od Stanleya przypomniałem sobie o czymś jeszcze. Pomyślałem sobie? — zaczął się przez dłuższą chwilę zastanawiać, powoli mieląc to co miał w głowie. — Wiem że pewnie chyba na pewno nie weźmiesz tego na poważnie, ale tak sobie myślałem o tej potańcówce. Nie pamiętam tylko której, ale tym zauroczeniu i rozmowie o nim. Nie wydaje mi się, że to dalej zauroczenie. Nawet sobie całkiem poważnie myślę, że cię kocham.
Poruszył się, puszczając jej rękę i cofając tę, którą miał oplecioną dookoła niej. Rozwiązał supeł, w który związali się razem, by przekręcić się na plecy i móc na nią spojrzeć.