24.10.2026, 09:00 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.10.2026, 09:04 przez Brenna Longbottom.)
– Och, dobra, to mogłoby zadziałać. Pewnie szybko przyzna, o kogo chodzi, jeśli pomyśli, że alternatywą są plotki o niej o tobie – przyznała z udawaną powagą, a potem kącik ust drgnął jej lekko, gdy zadeklarował, że była mądra. Nie wątpiła, że na trzeźwo takie słowa nie przeszłyby mu przez usta, chyba że wypowiadałby je z charakterystycznym dla niego przekąsem.
Brenna nie musiała widzieć jego aury. I bez mocy aurowidza widziała w nim smutek, żal i tęsknotę. Mogła domyślać się i tej szarości, która osiadła wraz z początkiem września na duszy tak, jak popiół spalonej nocy osadzał się na skórze, i nawet po godzinach szorowania zdawało się, że nie chciał zejść. Podejrzewała je nawet wtedy, kiedy bardzo nie chciał ich pokazać czyli przez większość czasu, a teraz zgubił gdzieś przebiegły uśmieszek, za którym to wszystko ukrywał.
Oczywiście, że brała to na poważnie. To nie tak, że mu nie wierzyła. I nawet odrobinę ją rozbawiło, że chyba pod wpływem alkoholu zdążył zapomnieć, że już jej to powiedział. I że odpowiedziała. Ale na pewno nie zamierzała narzekała, że to powtórzył. Uśmiechnęła się, lekko nad nim pochylając, by ująć jego chłodną, poobijaną twarz w dłonie.
– Przecież wiem.
Brenna nie musiała widzieć jego aury. I bez mocy aurowidza widziała w nim smutek, żal i tęsknotę. Mogła domyślać się i tej szarości, która osiadła wraz z początkiem września na duszy tak, jak popiół spalonej nocy osadzał się na skórze, i nawet po godzinach szorowania zdawało się, że nie chciał zejść. Podejrzewała je nawet wtedy, kiedy bardzo nie chciał ich pokazać czyli przez większość czasu, a teraz zgubił gdzieś przebiegły uśmieszek, za którym to wszystko ukrywał.
Oczywiście, że brała to na poważnie. To nie tak, że mu nie wierzyła. I nawet odrobinę ją rozbawiło, że chyba pod wpływem alkoholu zdążył zapomnieć, że już jej to powiedział. I że odpowiedziała. Ale na pewno nie zamierzała narzekała, że to powtórzył. Uśmiechnęła się, lekko nad nim pochylając, by ująć jego chłodną, poobijaną twarz w dłonie.
– Przecież wiem.
Koniec sesji
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.