To wywracanie oczami nie zrobiło na niej wrażenia, bo doskonale wiedziała, że osiągnęła swój efekt i Atreus przynajmniej się przymknął. Bo dla niej nie było tutaj żadnych innych zasad – Christopher chciał wyjaśnić z nią kwestię ślubu z Atreusem oraz tego, czy ten jej przypadkiem nie podrywa, a Atreus chciał się poskarżyć na kolegę, który złoił mu skórę za plotkę, która nie miała w sobie ani ziarna prawdy.
– I to powód do bicia się? W każdym razie, moje zdanie, jako osoby trzeciej, już znasz – i nie chciała w to bardziej wchodzić, w to jak normalne było dla nich, że podchodzisz do przyjaciela i dajesz mu w mordę bo: i tutaj wpisz sobie powód…
– Działa bardzo niekorzystnie, skoro rozmawiamy o tym, że ma czerpać o tobie informacje z plotek – położyła ogromny nacisk na ostatnie słowo, mrużąc przy tym lekko oczy, bo nie zamierzała się dać wrobić w jakiś odwracanie kota ogonem przez Atreusa. – Próbuję ci pokazać, że według plotek z ostatniego półrocza, to skaczesz z kwiatka na kwiatek i opieranie się na nich prowadzi do bardzo błędnych wniosków – dodała, bo czy było być z czego dumnym? Victoria bardzo szybko zapomniała o artykułach w tych gazetach, pojawiały się tam nazwiska osób, które wcale nie były znane i niczego to wcale nie dowodziło. Zresztą co, według tych gazetek, ona sama nie była dobrą partią, za to Loretta jak najbardziej? Dobre sobie.
– Zlitowałam, dostałeś eliksir – poza tym to był jego wybór, że wypił tyle, że miał teraz kaca. Nikt go do tego nie zmuszał.
A potem… potem po prostu zamrugała, zawiesiła się na długie pięć sekund, kiedy jej mózg przetwarzał „już zdążyłem to zrobić i ich nie przyjęła”.
– Co? – wyrwało jej się. Naprawdę… te jej przyjaciółki. O niczym same nie mówią, od Atreusa wiedziała więcej co się dzieje w życiu Brenny niż od niej samej. Bo to w końcu, gdyby Atreus się nie wygadał, że idą razem na wesele do Yaxleyów i że nie dostał zaproszenia, to by nie wiedziała, że w ogóle coś jest na rzeczy. – Kiedy? – dodała, po czym się zreflektowała i zawróciła do swojej szafki, żeby wygrzebać z niej kolejną maść, która była w stanie przykryć nawet najmocniejsze tatuaże i dopasować się do koloru skóry (tak, kolejne dzieło jej autorstwa). To nie tak, że było to całkowicie niewidoczne, bo gdy dobrze się spojrzało, można było zauważyć, że coś jest skryte, ale lepsze to, niż paradowanie z różnymi odcieniami zieleni i fioletu na twarzy. Wzięła też lusterko. – Trzymaj. Rozprowadź cienką warstwę i odczekaj chwilę, aż się dopasuje. Smarowałeś sobie te siniaki wcześniej czymś? – zapytała jeszcze.