[31.10.1972] hello strangers | Ger, Benjy, Bren, Atre i Vika

Nieznacznie przekrzywiłem głowę, spojrzawszy na to, co podsunęła mi Brenna, po czym odchrząknąłem i wzruszyłem ramionami - nie to, by mnie to nie obchodziło, po prostu nie mogłem zaprzeczyć - miała rację, równie dobrze mogliśmy zacząć wróżyć z fusów, chociaż niektórzy z pewnością próbowaliby twierdzić, iż ten niedoceniany sposób przewidywania przyszłości wyjątkowo się sprawdzał w praktyce. „Przynajmniej ktoś miał okazję to zrobić”, cóż, my ewidentnie nie mieliśmy tej przyjemności.
- Nie zdziwiłbym się, gdyby blak lytuału wpłynął na działanie znaków, szczególnie jeśli zostały zaplojektowane jako część większego układu ochlonnego, w takich pszypadkach kluczowe znaczenie mają lówniesz lelasje między poszczególnymi elementami składowymi. Bez instluksji tludno stwieldziś, czy samodzielnie będą skuteczne, nawet jeśli teoletysznie powinny chloniś. - No, bo przecież nie wzięto ich zupełnie znikąd, tylko spośród rzeczywiście istniejących symboli powiązanych z czyimś systemem wierzeń. - S dlugiej stlony, nie wiemy nawet, czy pszes „lytuał” wszyscy losumiemy to samo, co osoby, któle pszekasywały ci infolmasje. - Stwierdziłem, bo „rytuał” był bardzo szerokim określeniem, dlatego sam z założenia nie przesądzałbym jeszcze, że bez niego te zabezpieczenia całkowicie nie miały szansy zadziałać, jednocześnie nie mogąc stwierdzić, że miały to zrobić. Na ogół jeśli ktoś mówił mi, że „potrzebny jest rytuał”, pierwszym, o co pytałem, było to co tak naprawdę rozumiał przez dane pojęcie, ponieważ widziałem już wystarczająco wielu ludzi, którzy używali tego słowa, żeby opisać wszystko od dramatycznego wypowiedzenia trzech zdań nad przedmiotem po pół nocy spędzonej na rysowaniu kręgów na podłodze i paleniu setek świec. Niestety z tego, co mówiła Longbottom, zapytanie o to kogoś, kto przekazał jej taką informację niespecjalnie wchodziło w grę, o wszystkim mieliśmy się zatem, niestety, przekonać później, na własnej skórze.
- Zasadniczo tak. - Odpowiedziałem Victorii i potarłem kciukiem podbródek, zastanawiając się, ilu szczegółów powinienem jej oszczędzić. - Jak chyba ze wszystkim, samo szybkie wylysowanie znaków nie załatwia splawy, bo cały ploces powinien byś świadomy, a nie splowadzaś się do mechanicznego odtwaszania kształtów według instluksji. Liczy się to, co właściwie lobisz, w jakim celu i czy losumiesz, s czym plóbujesz placowaś. - Ani przez moment nie wątpiłem, że się tutaj rozumieliśmy, nawet jeśli nie mieliśmy wystarczająco czasu, by rozmawiać o wszystkim.
Niektóre rzeczy wymagały ciągłości, inne cierpliwości i najgorszym, co można było zrobić, było udawanie, że jedno zastępowało drugie. Pieczętowanie powinno być świadomym procesem, w którym każda linia miała swoje znaczenie, a osoba wykonująca zabezpieczenie rozumiała, co właściwie chciałaby osiągnąć, toteż mechaniczne odtwarzanie symboli na podstawie instruktażu przysłanego przez kogoś innego, bez głębszego zapoznania się z tematem, mijało się z celem, szczególnie gdy w grę wchodziła magia ochronna.
Z każdą kolejną minutą dochodziłem do wniosku, że wiedzieliśmy stanowczo za mało, żeby z czystym sumieniem wypowiadać się o tym, co mogło wydarzyć się tej nocy. Spekulowaliśmy, zestawialiśmy ze sobą szczątkowe informacje i próbowaliśmy wyciągać wnioski, choć żadna z tych czynności nie zbliżała nas szczególnie do odpowiedzi, których potrzebowaliśmy. Nie napawało mnie to optymizmem, zwłaszcza że stawką były życia ludzi, którzy najwyraźniej nie zdawali sobie sprawy z rozmiaru zagrożenia. Wolałem trzymać język za zębami, kiedy brakowało mi wiedzy, zamiast dorabiać teorię do każdego niepokojącego szczegółu, kiedy jednak Atreus zapytał o właściwości drzewa, przeniosłem spojrzenie na Geraldine, po czym wróciłem wzrokiem do pozostałych, postanowiwszy powtórzyć to, co usłyszeliśmy od Sebastiana.
- Macmillan twieldził, sze odwlósony dąb potlafi twoszyś kopie metalowych konstluksji. Wpływa tesz na faunę i flolę w swoim otoczeniu, cokolwiek dokładnie miałoby to oznaczaś w plaktyce. - Skrzywiłem się lekko, przypominając sobie sposób, w jaki Sebastian opisywał całą sprawę i odtwarzając z pamięci jego słowa. - Okleślił go jako śmieltelnie niebespieczny. Uszył tesz słów „abominacja”, jeśli dobsze pamiętam. I „uzulpuje miejsce kultu Matki”. - Na to ostatnie nie mogłem nie pozwolić sobie na krzywy półuśmieszek, nawet jeśli, szczerze mówiąc, nie widziałem powodu, żeby mu w tej kwestii nie wierzyć.