29.10.2026, 16:48 ✶
- Jak? - wyrwało się prawie bezgłośnie. Jakim cudem miała go stąd wydostać, skoro nie znała struktury tego budynku? Nie potrafiła przecież kłamać! W najlepszym wypadku udawało jej się ukrywać prawdę i przemilczać niektóre kwestie, jak choćby jej rozszczepienie duszy. Ale żeby tak jawnie sprzeciwiać się prawu, doprowadzić do ucieczki i więźnia i… gdzie pójść? Co dalej? Patrzyła na Hannibala szeroko otwartymi oczyma, a widok strachu, który nagle obnażył się na jego twarzy, sprawił, że serce ścisnęło jej się boleśnie. Nigdy dotąd nie widziała go takim. Bez zwyczajowej przekory, bez owego nieznośnego uśmieszku, którym potrafił obrócić w żart nawet najbardziej przykre okoliczności. Teraz nie było w nim nic z człowieka, który zawsze znajdował odpowiednią ripostę. Był tylko przerażonym chłopakiem, błagającym ją o ratunek. A ona nie miała najmniejszego pojęcia co robić.
Musiała myśleć, najlepiej logicznie, z czym dalej miała problem w kryzysowych sytuacjach. Była teraz Dianą, szanowaną aurorką. Jak wielkim zaufaniem musiała się cieszyć, skoro nikt nie zakwestionował nawet jej życzenia, by pozostać z osadzonym sam na sam?
Gdyby po prostu otworzyła celę, wyprowadziła Hannibala na korytarz i ruszyła z nim ku wyjściu, jak gdyby wykonywała najzwyklejszy ze swoich obowiązków? Przecież właśnie tego od niej oczekiwano. Mogłaby zachować poważną minę, wyprostować plecy, udawać, że doskonale wie, dokąd zmierza. Może nikt nie odważyłby się jej zatrzymać? Ale co, jeśli ich złapią? Wystarczyło jedno nierozważne zaklęcie, aby Hannibala skazano na śmierć. To jaką karę przewidywano dla aurorki, która świadomie uwolniła więźnia? Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach. Próbowała powstrzymać drżenie rąk.
- Ja coś wymyślę, muszę tylko pomyśleć - wyszeptała wreszcie, bardziej do siebie niż do niego, jakby próbowała się przekonać do tego szalonego pomysłu. Uciekną razem albo zginą razem, chyba nie było tu innych opcji. Strach ściskał jej żołądek, ale nie paraliżował. Wiedziała tylko, że nie może go tu zostawić samego.
- Nie pozwolę ci umrzeć, Hanni - odezwała się cicho, pieczętując ich los.
Otworzyła celę, a szczęk ustępującego zamka wydał jej się tak donośny, że przez moment zastygła w bezruchu, nasłuchując, czy nie ściągnęła na siebie uwagi któregoś ze strażników. Nic podobnego jednak nie nastąpiło. Sięgnęła po kajdanki. Przez chwilę obracała je w dłoniach, nie mogąc pozbyć się wrażenia, że trzyma przedmiot zupełnie nieprzystający do jej własnej natury. Jeszcze nigdy nie przyszło jej do głowy, że będzie musiała zakładać podobne okowy komukolwiek, a już z pewnością nie człowiekowi, którego znała i darzyła sympatią.
- Przepraszam… to tylko na chwilę - zapięła kajdanki na jego nadgarstkach możliwie najdelikatniej. Plan był nieskomplikowany. Właściwie tak prosty, że aż niedorzeczny. Wyprowadzić Hannibala z budynku. A potem zniknąć. - Chodź - poleciła, próbując nadać głosowi odrobinę stanowczości. Wyprostowała plecy, uniosła podbródek i przybrała minę, która w jej mniemaniu powinna cechować doświadczoną aurorkę. Nie była pewna, czy wygląda dostatecznie przekonująco, lecz nie miała czasu sprawdzać tego w lustrze. Ujęła Hannibala pod ramię i wyprowadziła go na korytarz.
Z każdym przebytym krokiem dziewczyna nabierała odrobiny otuchy. Przecież nikt nie zadawał pytań. Nikt nie spoglądał na nią podejrzliwie. Wszyscy zdawali się przekonani, że Diana Brekker doskonale wie, co robi. Wkrótce dostrzegła przed sobą wyjście. Jeszcze kilka kroków. Kilkanaście najwyżej. Potem wystarczyłoby znaleźć jakieś ustronne miejsce i…
- Diana, czekaj, miałem przecież iść z tobą!
Głos rozległ się za jej plecami tak niespodziewanie, że Zelena niemal potknęła się o własne nogi. Zatrzymała się. W ich stronę zmierzał mężczyzna w mundurze aurora. W chwili gdy stanął tuż obok, poczuła jak krew odpływa jej z twarzy.
- T-tak? - zaskrzeczała, ale zaraz odchrząknęła, żeby odnaleźć się w nowej sytuacji. - Znaczy, no tak…
W następnej chwili zerknęła na Hannibala. Spojrzenie, które mu posłała, było krótkie, za to pełne gorączkowego, rozpaczliwego zakłopotania.
Musiała myśleć, najlepiej logicznie, z czym dalej miała problem w kryzysowych sytuacjach. Była teraz Dianą, szanowaną aurorką. Jak wielkim zaufaniem musiała się cieszyć, skoro nikt nie zakwestionował nawet jej życzenia, by pozostać z osadzonym sam na sam?
Gdyby po prostu otworzyła celę, wyprowadziła Hannibala na korytarz i ruszyła z nim ku wyjściu, jak gdyby wykonywała najzwyklejszy ze swoich obowiązków? Przecież właśnie tego od niej oczekiwano. Mogłaby zachować poważną minę, wyprostować plecy, udawać, że doskonale wie, dokąd zmierza. Może nikt nie odważyłby się jej zatrzymać? Ale co, jeśli ich złapią? Wystarczyło jedno nierozważne zaklęcie, aby Hannibala skazano na śmierć. To jaką karę przewidywano dla aurorki, która świadomie uwolniła więźnia? Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach. Próbowała powstrzymać drżenie rąk.
- Ja coś wymyślę, muszę tylko pomyśleć - wyszeptała wreszcie, bardziej do siebie niż do niego, jakby próbowała się przekonać do tego szalonego pomysłu. Uciekną razem albo zginą razem, chyba nie było tu innych opcji. Strach ściskał jej żołądek, ale nie paraliżował. Wiedziała tylko, że nie może go tu zostawić samego.
- Nie pozwolę ci umrzeć, Hanni - odezwała się cicho, pieczętując ich los.
Otworzyła celę, a szczęk ustępującego zamka wydał jej się tak donośny, że przez moment zastygła w bezruchu, nasłuchując, czy nie ściągnęła na siebie uwagi któregoś ze strażników. Nic podobnego jednak nie nastąpiło. Sięgnęła po kajdanki. Przez chwilę obracała je w dłoniach, nie mogąc pozbyć się wrażenia, że trzyma przedmiot zupełnie nieprzystający do jej własnej natury. Jeszcze nigdy nie przyszło jej do głowy, że będzie musiała zakładać podobne okowy komukolwiek, a już z pewnością nie człowiekowi, którego znała i darzyła sympatią.
- Przepraszam… to tylko na chwilę - zapięła kajdanki na jego nadgarstkach możliwie najdelikatniej. Plan był nieskomplikowany. Właściwie tak prosty, że aż niedorzeczny. Wyprowadzić Hannibala z budynku. A potem zniknąć. - Chodź - poleciła, próbując nadać głosowi odrobinę stanowczości. Wyprostowała plecy, uniosła podbródek i przybrała minę, która w jej mniemaniu powinna cechować doświadczoną aurorkę. Nie była pewna, czy wygląda dostatecznie przekonująco, lecz nie miała czasu sprawdzać tego w lustrze. Ujęła Hannibala pod ramię i wyprowadziła go na korytarz.
Z każdym przebytym krokiem dziewczyna nabierała odrobiny otuchy. Przecież nikt nie zadawał pytań. Nikt nie spoglądał na nią podejrzliwie. Wszyscy zdawali się przekonani, że Diana Brekker doskonale wie, co robi. Wkrótce dostrzegła przed sobą wyjście. Jeszcze kilka kroków. Kilkanaście najwyżej. Potem wystarczyłoby znaleźć jakieś ustronne miejsce i…
- Diana, czekaj, miałem przecież iść z tobą!
Głos rozległ się za jej plecami tak niespodziewanie, że Zelena niemal potknęła się o własne nogi. Zatrzymała się. W ich stronę zmierzał mężczyzna w mundurze aurora. W chwili gdy stanął tuż obok, poczuła jak krew odpływa jej z twarzy.
- T-tak? - zaskrzeczała, ale zaraz odchrząknęła, żeby odnaleźć się w nowej sytuacji. - Znaczy, no tak…
W następnej chwili zerknęła na Hannibala. Spojrzenie, które mu posłała, było krótkie, za to pełne gorączkowego, rozpaczliwego zakłopotania.