[1.09.1972] The Anatomy of Sleep: The Black Case — by Ms. Mad Scientist

– Niestety nie posiadam skrzata, który sprzątałby ten chaos geniuszu, więc muszę dbać o porządek. – odpowiedziała sarkastycznie. Czarownice znały się już od tylu lat, że mogły pozwolić sobie na takie żartobliwe uwagi. Żadna jednak nie sprowadzała tej drugiej wyłącznie do statusu krwi; ich relacja stanowiła osobliwe przymierze ponad wiekowymi podziałami. Co prawda, Odile na początku uważała Lydię za jedną z tych czystokrwistych pannic, które mogły siedzieć cały czas z głową w chmurach ponieważ nie znały prawdziwych problemów. Lecz szybko przekonała się, że panna Black posiada niezwykle bystry umysł oraz fascynującą osobowość. W gruncie rzeczy obie miały cech wspólnych, a różniły się głównie przedmiotem badań. Lydia poświęciła się bowiem zagadnieniom związanym ze snem oraz zgłębianiem ezoterycznych kwestii, podczas gdy Odile skupiała się na dziedzinach mocno osadzonych w fizycznej rzeczywistości.

Kolejnym powodem, dlaczego mieszkanie Fawley wyglądało tak czysto, była konieczność posprzątania po jej eksperymentach z Émile'm (o ile ich wyczyny z anatomią jeszcze można było pod to podciągnąć). Lydia zapewne jednak nie przyszła tutaj, by słuchać o ruchaniu dwójki metamorfomagów, więc Odile przemilczała tę kwestię. Dzisiaj Fawley miała zamiar zapewnić pacjentce pełen komfort, więc wystarczyło jedno słowo panny Black, by z kuchni przyleciał imbryczek wraz z paroma opakowaniami herbaty. – Nie jesteś pracownikiem Ministerstwa ani nowozatrudnionym Niewymownym, więc nie musisz martwić się oficjalnymi prośbami ani moją odmową. – Starała się zachować profesjonalizm, pomimo słodkiego uśmiechu Lydii oraz jej zaczepnych słów. Doprawdy, jeśli ktoś miałby stopnieć zimne serce Odile, zapewne byłaby to właśnie czarownica stojąca obok. – Konsultacja będzie polegać wyłącznie na rozmowie. Nie zamierzam cię hipnotyzować ani prowadzić żadnych dziwnych badań mózgu. – uspokoiła koleżankę. Fawley mogła do woli rozkrajać narządy, nie przejmując się wolą ich zamarłych właścicieli, ale jeśli już miała badać żywą osobę, zamierzała zrobić to z szacunkiem do niej.

– Cóż, taka moja rola. – odpowiedziała na zaczepkę, lecz tym razem w jej głosie nie było słychać sarkastycznego tonu. Lydię ewidentnie coś trapiło i pomimo osłony żartów, jej dzisiejsza wizyta miała jakiś cel. Odile musiała dotrzeć do tego, co stanowiło źródło problemów drugiej czarownicy. – Dobrze. Znasz mnie, ze szczerością nie mam problemu. – Fawley nie miała tendencji do owijania w bawełnę ani unikania trudnych kwestii, o czym Black zdążyła się już przekonać. – Chciałabym, żebyś zrobiła to samo dla mnie. Powiedz, co skłoniło cię do umówienia tego badania? – Odile chciała przeprowadzić tę rozmowę jak najbardziej profesjonalnie, lecz w głębi serca zaczynała martwić się o Lydię.