Victoria nie miała wątpliwości, że były takie cechy, które Christopher i Atreus dzielili – mimo wszystko spędzili ze sobą mnóstwo czasu i zgodnie z tym co mówili: przyjaźnią się, musieli więc w jakiś sposób nawiązać wspólny język. Według niej jednak, Chris nie był tak irytująco uparty jak Bulstrode i nie odwracał kota ogonem, tylko po to, żeby zrobić komuś wodę z mózgu i „wygrać” dyskusję. Nie mówiąc już o fikołkach logicznych, których Atreus był prawdziwym mistrzem. A przynajmniej Christopher nie dał się poznać od takiej strony Victorii, która po dzisiejszym dniu i zaprzeczaniu samemu sobie w wykonaniu Atreusa, miała serdecznie dość, zwłaszcza, gdy ten postanowił udawać, że jego zdanie jest najważniejsze, a to, że świat żyje w jakimś swoim ustalonym porządku, oznacza, że można to bez przeszkód ignorować.
Była bardzo ciekawa, co takiego Christopher sobie pomyślał o tym Paryżu, ale nie dane było jej się dowiedzieć. Wszystko zadziało się tak szybko… w jednej chwili szli do restauracji, a w drugiej patrzyła z poziomu bruku na Christophera. Widziała w nim tę zmianę, chociaż nie była jakoś bardzo gwałtowna – odrobinę niższy wzrost nie był tak zauważalny na i tak bardzo wysokim Chrisie, bardziej te jego dłuższe włosy i jakieś takie nieco mniej ostre rysy twarzy. Już miała zapytać, czy dobrze się czuje, gdy sama uniosła dłoń, by nerwowo przeczesać swoje włosy i wtedy…
I właśnie wtedy na jej twarzy zaczęło się rysować przerażenie.
Nie miała już wcale długich włosów. Och, ale te z pewnością były czarne, tylko krótkie, ścięte na męską modłę. Zabrała tę rękę gwałtownie, serce to jej chyba zamarło w piersi, gdy zobaczyła męską dłoń, zamiast kobiecej. I zaraz uniosła trzęsące się dłonie do swojej twarzy, którą zaczęła macać – nie poznawała tych kształtów. To była twarz kogoś, za kim z pewnością oglądałby się dziewczęta w szkole, i poza nią również. Niezaprzeczalne rysy rodziny Lestrange, których by się w tym wydaniu nie wyrzekła nawet, gdyby chciała.
– O nie – jęknęła, ale jej głos nie był tym miłym i kobiecym. To był zdecydowanie niższy, męski głos. – O nie nie nie nie – kontynuowała w narastającej panice, chociaż przecież doskonale wiedziała co się właśnie wydarzyło: bo widziała to już w odwrotną stronę. I tego mogłaby być akurat pewna, że minie samoistnie po dobie. Laurent był jednak zachwycony tym, że może pokazać się jako kobieta, zaś Victoria była przerażona. Wolała siebie taką, jaka była na co dzień, nawet jeśli jakaś tam jej część straciła pewność siebie, to teraz…? Gdyby wstała, okazałoby się że jest wyższa. Nie tak wysoka jak Christopher, ale dużo wyższa niż jej damska wersja. Teraz jednak nogi chyba odmówiły jej posłuszeństwa, a to, że stopy w butach pulsowały jej nieprzyjemnie, najwyraźniej zostało zapomniane przez szok. – Błagam, powiedz, że to tylko zły sen.