[19.10.1972 wczesne popołudnie] Ghost song | Benjy, Prue

Nie przeszkadzało mi towarzyszenie żonie w zakupach, szczególnie że nie wymagało ode mnie podejmowania żadnych szczególnie skomplikowanych decyzji, poza ewentualnym przytrzymaniem drzwi, zabraniem cięższej torby albo udzieleniem opinii na temat czegoś, na czym akurat trochę się znałem. Różnica między nami polegała głównie na tym, że moja lista potrzebnych przedmiotów zwykle powstawała wyłącznie dopiero wtedy, kiedy orientowałem się, że czegoś zabrakło, czasem w najmniej odpowiednim momencie, kiedy było już za późno na wygodne uzupełnienie zapasów, co prowadziło do mniej lub bardziej udanych prób zastąpienia brakującego składnika czymś, co miałem pod ręką albo do wyprawy po sklepach w godzinach, w których normalna część londyńskiej populacji dawno siedziała już w domach. Ostatecznie większość rzeczy dało się zdobyć na Nokturnie, jeśli tylko wiedziało się, do których drzwi zapukać i jakich pytań lepiej nie zadawać, ale nie mogłem zaprzeczyć - Prue miała pod tym względem znacznie lepszą organizację, chociaż nie zamierzałem przyznawać jej tego zbyt często, bo jeszcze doszłaby do wniosku, że powinna zacząć zarządzać również moimi sprawami, a do tego nie chciałem doprowadzić. Kiedy jednak przychodziło do eliksirów, wolałem całkowicie zdać się na jej osąd, ponieważ moje zgłębianie wiedzy w tej dziedzinie zakończyło się raczej w lochach Hogwartu, późniejsze aktualizacje natomiast wystarczały do tego, żeby nie umrzeć od przypadkowego wypicia niewłaściwej zawartości fiolki, co uważałem za całkiem przyzwoity, ale mało spektakularny rozwój. Do uzdrowicielstwa było mi tak samo blisko, jak do zostania kapłanem Pani Księżyca, nie przepadałem za szpitalnymi korytarzami, urzędniczymi pytaniami ani za tym szczególnym rodzajem uprzejmości, który pojawiał się na twarzach osób przekonanych, że każda odpowiedź powinna zostać opatrzona odpowiednim formularzem. Nie miałem szczególnych oporów przed oglądaniem zwłok, widziałem w życiu wystarczająco dużo paskudnych rzeczy, żeby nie robiły one na mnie większego wrażenia same okoliczności śmierci, ale nie byłem pewien, czy chciałbym spędzać całe noce w pomieszczeniu, w którym jedynymi towarzyszami rozmowy były też osoby niemające już nic do powiedzenia - chociaż, jak zauważyła moja żona, może nie należało ich z góry skreślać. Każdy miał swoje bolączki z rutyną w pracy, a ona niewątpliwie potrzebowała od czasu do czasu świeżego materiału do badań, najlepiej w postaci kogoś, kto postanowił umrzeć w okolicznościach wymagających od niej odrobiny detektywistycznego zacięcia.
Zerknąłem na Prudence, unosząc lekko brwi, kiedy przyznała, że szkoda byłoby, gdyby ktoś umarł, ale dobrze byłoby mieć trochę świeżego materiału do pracy. Parsknąłem cicho pod nosem, bo musiałem przyznać, że istniała w tym pewna zawodowa logika, której nie zamierzałem podważać, bo sam miałem dość osobliwe podejście do kwestii tego, co powinno stanowić interesujący dzień w pracy.
- Czaję. - Kiwnąłem głową, zerknąwszy na nią kątem oka, po czym kopnąłem niewielki kamyk leżący na chodniku, posyłając go kilka metrów przed siebie. Nie oznaczało to oczywiście, że życzyłem komukolwiek śmierci dla rozrywki mojej żony, chociaż miałem podejrzenie, że gdyby ktoś usłyszał fragment naszej rozmowy, mógłby dojść do nieco odmiennych wniosków. Zasadniczo nie przepadałem za nudą, ale poza tym istniały pewne granice atrakcyjności zawodowych urozmaiceń, których przekraczanie pozostawiałem osobom mającym odpowiednie uprawnienia, fartuchy i zdecydowanie mocniejsze żołądki. W moim własnym przypadku wystarczało, że od czasu do czasu ktoś próbował mnie przekonać, że stary przedmiot znaleziony w wyjątkowo kwestionowalnych okolicznościach nie miał żadnych niepokojących właściwości, podczas gdy ja już po pierwszym kontakcie wiedziałem, że czeka mnie kilka ciekawych doznań. - Czyli szyczymy wszystkim długiego szycia, ale s zastszeszeniem, sze ci, któszy planują zejście mogliby jednak zadbaś o odlobinę lósznolodności w swoim sposobie umielania. - Nie zamierzałem udawać, że szczególnie dobrze znałem się na antropologii sądowej, ale miałem dostatecznie dużo doświadczenia z ludźmi, którzy zostawiali po sobie wiele śladów, żeby docenić umiejętność ich odczytywania. - Oczywiście, ale musisz pszyznaś, sze masz pewną niezapszeczalną czytelniczą pszewagę. - Zerknąłem na nią z ukosa, odchrzaknąwszy znacząco. Nie mogłem się zresztą nie zgodzić z tym, że ciała potrafiły powiedzieć całkiem sporo, nawet jeśli osobiście wolałem, kiedy robiły to za pośrednictwem oględzin, a nie jakichś szczególnie nieprzyjemnych niespodzianek. Praca, w której można było znaleźć odpowiedź na pytanie, którego inni nawet nie zdążyli zadać, musiała dawać pewną satysfakcję, zwłaszcza jeśli na końcu całego dochodzenia ktoś rzeczywiście ponosił konsekwencje tego, co się stało.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Nie miałem najmniejszego zamiaru porywać jej z miejsca pracy, lecz sama perspektywa wywołania podobnego zamieszania była całkiem zabawna, przynajmniej dopóki nie przypomniałem sobie, że w praktyce oznaczałoby to konieczność użerania się z pewnymi konkretnymi ludźmi, których nazwiska widniały na ministerialnych drzwiach, poza tym miałem wystarczająco dużo powodów, żeby nie pojawiać się w niektórych budynkach bez zaproszenia, nie potrzebowałem kolejnego.
- Fakt, tszeba bęsie jeszcze poplacowaś nad szczegółami. - Przygryzłem wewnętrzną stronę dolnej wargi, tłumiąc rozbawienie. - Ale zdecydowanie nie doceniasz moich mosliwości olganizacyjnych. Zniknięcie placownika Ministelstwa da się pszeciesz odpowiednio zaalanszowaś. - Poprawiłem jej kołnierz, choć wcale tego nie potrzebował, po czym przesunąłem kciukiem po jej brodzie i uśmiechnąłem się krzywo. Miałem już na końcu języka kolejną uwagę, kiedy Prudence zwolniła, a potem cofnęła się o kilka kroków, zatrzymując przy wejściu do wąskiej alejki - najpierw spojrzałem na nią, potem podążyłem za kierunkiem jej wzroku, zatrzymując spojrzenie na ciemniejszym przejściu między budynkami i marszcząc brwi - z tej perspektywy nie było widać zbyt wiele, ponieważ alejka szybko skręcała, zaś wysokie ściany kamienic odcinały ją od światła padającego z ulicy, więc dopiero po chwili dostrzegłem niewielką sylwetkę znajdującą się dalej, przy jednej ze ścian. Dziewczynka, na pierwszy rzut oka mała… Stała samotnie w głębi i z tej odległości trudno było mi ocenić, ile właściwie mogła mieć lat, jednak z pewnością nie wyglądała na kogoś, kto powinien o tej porze przebywać w takim miejscu bez opieki. Przez moment po prostu na nią patrzyłem, próbując dostrzec coś jeszcze, jakiś ruch w głębi przejścia, sylwetkę dorosłego albo choćby ślad po kimś, kto mógłby znajdować się w pobliżu - nie dostrzegłem niczego podobnego, więc rozejrzałem się odruchowo po okolicy, sprawdzając drzwi do pobliskich budynków i okna, z których ktoś mógłby obserwować przejście. Nie zauważyłem nikogo, kto wyglądałby na opiekuna, chociaż nie oznaczało to jeszcze, że mała rzeczywiście była sama - miałem wystarczająco dużo doświadczenia z miejscami, w których nie należało zapuszczać się bez zastanowienia, żeby nie podchodzić do podobnych sytuacji z przesadnym entuzjazmem - zdarzało mi się spotykać zagubione dzieci, fakt, lecz zdarzało mi się też spotykać takie, które wcale nie potrzebowały pomocy, tylko wyjątkowo skutecznie potrafiły ją wymusić. Mogła na kogoś czekać, mogła się zgubić, mogła też mieć bardzo dobry powód, żeby nie wychodzić na główną ulicę, żadna z tych możliwości nie zachęcała mnie do natychmiastowego podchodzenia do niej bez zastanowienia. Nie przepadałem za podobnymi niespodziankami, szczególnie w obecnych okolicznościach, w których przypadkowy spacer mógł dość szybko przerodzić się w konieczność podejmowania decyzji, których wolałbym uniknąć.
- Nie, laszej nie. - Odpowiedziałem ciszej, niż dotychczas, po czym odruchowo obejrzałem się jeszcze na ulicę, szukając kogoś, kto mógłby obserwować dziewczynkę z przeciwnej strony, ale przechodnie mijali nas bez większego zainteresowania. - Ile mosze mieś lat? Sześć? Siedem? - Spytałem, spoglądając na niezbyt wyraźną postać. Przez głowę przemknęło mi wspomnienie, którego właściwie nigdy nie miałem szczególnej ochoty przywoływać. - Wiesz, kiedy byłem mniej więcej w jej wieku, udało mi się zgubiś na Noktulnie. - Zerknąłem na żonę, a potem znowu w głąb uliczki. Nie przypominałem sobie, żebym kiedykolwiek opowiadał jej tę historię, właściwie nie byłem nawet pewien, czy komukolwiek o niej mówiłem, ponieważ wywoływała nieprzyjemne uczucie w moim brzuchu, gdy nasuwał mi się na myśl ten konkretny moment, kiedy dotarło do mnie, że nie potrafię znaleźć drogi powrotnej, nie wiem, gdzie są moi bliscy i nie mam pojęcia, komu właściwie powinienem zaufać. Nie było w tym nic szczególnie bohaterskiego ani zabawnego, nawet jeśli z perspektywy czasu mogłem przyznać, że cała historia miała w sobie pewną dozę ironii - w końcu dorosłem do zawodu, w którym regularnie zapuszczałem się w miejsca, z których rozsądniejsi ludzie woleli trzymać się z daleka, ale tamtego popołudnia nie miałem ani różdżki, ani szczególnych umiejętności. Nie pamiętałem już wszystkich szczegółów, nie potrafiłbym nawet powiedzieć, w którym dokładnie miejscu straciłem z oczu matkę, z którą wtedy byłem, ale pamiętałem wystarczająco dużo, żeby nie zaliczać tego doświadczenia do przyjemniejszych wspomnień dzieciństwa - Nokturn nie był okolicą, w której ktokolwiek szczególnie przejmował się samotnym dzieckiem, przynajmniej nie z powodów, które mogłyby uspokoić jego rodziców, było tam sporo ludzi, lecz obecność tłumu wcale nie oznaczała, że można było liczyć na pomoc. Pamiętałem obce twarze, nieprzyjemne spojrzenia i własne przekonanie, że jeśli będę kręcił się dostatecznie długo, znajdę drogę powrotną do domu albo ktoś w końcu zorientuje się, że powinien mnie stamtąd zabrać. Pamiętałem również strach, chociaż wtedy pewnie nazwałbym go wściekłością. Próbowałem udawać, że doskonale wiedziałem, gdzie się znalazłem, i że wcale nie potrzebowałem niczyjej pomocy, co było wyjątkowo głupim pomysłem, biorąc pod uwagę, że nie potrafiłem nawet wskazać kierunku, z którego przyszedłem. Ostatecznie ktoś mnie odnalazł, zanim zdążyło wydarzyć się coś naprawdę złego, ale tamto popołudnie zostawiło we mnie wrażenie, którego nigdy szczególnie nie lubiłem.
- Mam nadzieję, sze ktoś zalas wyjdzie zza któlegoś s tych budynków. - Skrzywiłem nieznacznie usta, przypominając sobie własną ówczesną bezradność. - Nie podoba mi się, sze jest tu sama. Zwłaszcza o tej posze. - Zmrużyłem lekko oczy, próbując lepiej dostrzec niedużą sylwetkę. Przesunąłem ciężar ciała na drugą nogę, po czym jeszcze raz spojrzałem w głąb przejścia - nie zamierzałem od razu podchodzić, szczególnie jeśli dziewczynka mogła się przestraszyć widoku wielkiego, obcego, groźnie wyglądającego dorosłego mężczyzny wychodzącego jej naprzeciw - przeniosłem więc spojrzenie na Prudence, dając żonie możliwość podjęcia decyzji, bo miała zdecydowanie więcej doświadczenia w kontaktach z małymi ludźmi, którzy nie zawsze potrafili albo chcieli powiedzieć, co właściwie się wydarzyło. Znałem kilka sposobów na rozwiązywanie podobnych sytuacji, ale żaden nie polegał na gwałtownym wkroczeniu w przestrzeń kogoś, kto mógł już być wystarczająco zdezorientowany - sam mogłem najwyżej zaoferować dziewczynce papierosa na zabicie stresu, co z oczywistych względów nie wydawało się najlepszym sposobem na rozpoczęcie znajomości.