06.11.2026, 23:43 ✶
Poruszał różdżką w garnku, ale nie wyprodukował nawet bąbelka. Powoli zaczynał już wątpić w tę metodę moczenia różdżki w czym popadnie. Czarodzieje zwykle machali nią w powietrzu… Wyciągnął patyk, otarł go o spodnie i schował do kieszeni.
Musiał wstawić garnek na kuchenkę. Posiadali taką, a jakże. Zapasy gazu w butli umożliwiały nawet charłakom ugotowanie wody na herbatę, o ile Woody postanowiłby kiedyś takich przyjąć. Nie mieli jeszcze żadnego. Zenek wyciągnął zapalniczkę. Jej lont także nabijało się gazem. To tak, jakby różdżkę nabijało się magicznym pyłkiem… Odsunął się od garnka na długość ramienia i nacisnął. Klik.
Nic. Za słabo. Palec mu się omsknął. Przełknął ślinę. Z kratki wentylacyjnej wiało, ale to powietrze nie było najświeższej jakości. Szumiło mu w uszach. Klik. Przesunął stopami po podłodze i oparł się o nią pewniej. Był pod takim dziwnym kątem, jakby pod krzywą wieżą w Pizie. Klik. Rozpalił się ogień. I tak podskoczył.
Później czekał, aż woda się zagotuje, siedział na krześle przy stole i wpatrywał się w ogień. Tykało na ścianach, ale nie był pewien, czy posiadali zegar. Wolał nie sprawdzać. Raz, dwa, trzy, cztery, odmierzały czas niewidzialne wskazówki. Tik, tak. Tik, tak. Wybijał ten rytm na kolanie. W ścianach szurały szczuroszczety. Do herbaty dosypał dodatkową łyżeczkę.
Mieli na zapleczu takie pomieszczenie, gdzie Lewis trzymał swoje przetwory. Pewnie przepisy brał prosto z Kościanego Zamtuza. Opierając się wizjom ghuli zajadających się dżemem z ludzkich tkanek, podniósł ciepły kubek i ostrożnie stąpał po deskach, prowadzących do drzwi… Skrzypnęło cicho, gdy je uchylił. W środku leżała śpiąca Keyleth.
A, ty pierwsza tu wlazłaś. Zmęczyła się, biedna. Kelnerki nie miały łatwego życia. Ale w sumie w Rejwachu nie mieli żadnych kelnerek. Przeszedł nad ciałem, by osunąć się po ścianie, na ziemię. Spoczął pośród kartonów. Do środka docierał snop światła z kuchni. Nie przymknął drzwi. Spił łyka słodkiej herbaty (ciepła, parzy) i postawił ją obok.
Jej włosy otulały ją na zimnej ziemi jak poduszka. No, jak miała taką chmurę… Zenek odgarnął własną grzywkę z czoła. Skręty Keyleth były niemal tak skomplikowane, jak plecenia na okrągłym stelażu jego łapacza snów. Wysunął go z kieszeni, w której palcem trącił metalowy klucz. Nie prał nigdy tego łapacza. Nitki zmiękły po latach noszenia przy ciele. Gdy je gładził, to było tak miękko, jak gdyby gładził włosy Keyleth. Rozprostował nogi po podłodze. Ramiona mu opadły.
Na podłodze zatęchłego zaplecza brał głębokie oddechy. Ze ścian dochodził do niego zapach pleśni. Z tyłu umysłu grała mu melodia, którą wymyślił tamtego wieczora. Wolną ręką wystukiwał ją o kolano. Bębny zapowiadały coś wielkiego, albo wlekły się z tyłu parady, zapowiadając jej koniec. Przymknął oczy. Ostatnie, o czym pomyślał, to jak pleśń wspinała się po ścianach, a w powietrzu unosiły się zarodniki…
Transcendencja
Musiał wstawić garnek na kuchenkę. Posiadali taką, a jakże. Zapasy gazu w butli umożliwiały nawet charłakom ugotowanie wody na herbatę, o ile Woody postanowiłby kiedyś takich przyjąć. Nie mieli jeszcze żadnego. Zenek wyciągnął zapalniczkę. Jej lont także nabijało się gazem. To tak, jakby różdżkę nabijało się magicznym pyłkiem… Odsunął się od garnka na długość ramienia i nacisnął. Klik.
Nic. Za słabo. Palec mu się omsknął. Przełknął ślinę. Z kratki wentylacyjnej wiało, ale to powietrze nie było najświeższej jakości. Szumiło mu w uszach. Klik. Przesunął stopami po podłodze i oparł się o nią pewniej. Był pod takim dziwnym kątem, jakby pod krzywą wieżą w Pizie. Klik. Rozpalił się ogień. I tak podskoczył.
Później czekał, aż woda się zagotuje, siedział na krześle przy stole i wpatrywał się w ogień. Tykało na ścianach, ale nie był pewien, czy posiadali zegar. Wolał nie sprawdzać. Raz, dwa, trzy, cztery, odmierzały czas niewidzialne wskazówki. Tik, tak. Tik, tak. Wybijał ten rytm na kolanie. W ścianach szurały szczuroszczety. Do herbaty dosypał dodatkową łyżeczkę.
Mieli na zapleczu takie pomieszczenie, gdzie Lewis trzymał swoje przetwory. Pewnie przepisy brał prosto z Kościanego Zamtuza. Opierając się wizjom ghuli zajadających się dżemem z ludzkich tkanek, podniósł ciepły kubek i ostrożnie stąpał po deskach, prowadzących do drzwi… Skrzypnęło cicho, gdy je uchylił. W środku leżała śpiąca Keyleth.
A, ty pierwsza tu wlazłaś. Zmęczyła się, biedna. Kelnerki nie miały łatwego życia. Ale w sumie w Rejwachu nie mieli żadnych kelnerek. Przeszedł nad ciałem, by osunąć się po ścianie, na ziemię. Spoczął pośród kartonów. Do środka docierał snop światła z kuchni. Nie przymknął drzwi. Spił łyka słodkiej herbaty (ciepła, parzy) i postawił ją obok.
Jej włosy otulały ją na zimnej ziemi jak poduszka. No, jak miała taką chmurę… Zenek odgarnął własną grzywkę z czoła. Skręty Keyleth były niemal tak skomplikowane, jak plecenia na okrągłym stelażu jego łapacza snów. Wysunął go z kieszeni, w której palcem trącił metalowy klucz. Nie prał nigdy tego łapacza. Nitki zmiękły po latach noszenia przy ciele. Gdy je gładził, to było tak miękko, jak gdyby gładził włosy Keyleth. Rozprostował nogi po podłodze. Ramiona mu opadły.
Na podłodze zatęchłego zaplecza brał głębokie oddechy. Ze ścian dochodził do niego zapach pleśni. Z tyłu umysłu grała mu melodia, którą wymyślił tamtego wieczora. Wolną ręką wystukiwał ją o kolano. Bębny zapowiadały coś wielkiego, albo wlekły się z tyłu parady, zapowiadając jej koniec. Przymknął oczy. Ostatnie, o czym pomyślał, to jak pleśń wspinała się po ścianach, a w powietrzu unosiły się zarodniki…
Transcendencja
Rzut PO 1d100 - 67
Sukces!
Sukces!
Sen jest bratem śmierci.