Zareagowała na własne imię, a jakże! Uniosła głowę i ciężkie spojrzenie na Christophera, patrząc na niego przez moment trochę bezrozumnie. Bo jak to „to ty”? Czy to nie było oczywiste, że ona to ona? Nawet… Nawet jeśli nie wyglądała tak samo, ale czy to było naprawdę tak nadzwyczajne w ich świecie? Nie pomyślała tak oczywiście, w głowie miała jednocześnie milion myśli i pustkę, gdy docierało do niej, bardzo powoli, co właśnie ma miejsce.
– Ja, tak – wydusiła z siebie w końcu, na co oczywiście i tak się skrzywiła, nie słysząc swojego głosu, tylko ten obcy, męski.
I za chwilę potoczyła wzrokiem wokół, jakby to miało w czymś pomóc, ale oczywiście zupełnie nic to nie dało. Jeśli jacyś ludzie znajdowali się tu oprócz nich, to ominęli ich właśnie szerokim łukiem, a Victoria zaczęła się macać po kieszeniach zdecydowanie za małego płaszcza, by upewnić się, że ma różdżkę i ją wyciągnąć. Jakiekolwiek zaklęcie rozpraszające by nie rzuciła – nic by to nie dało i niby to wiedziała, ale przecież musiała spróbować. Świat zamigotał błyszczącą łuną, ale absolutnie nic to nie zmieniło. Jej – jego – dłoń opadła bezsilnie na kolano.
– Nie jesteś – odparła, patrząc ponownie na Christophera. Był młodszy, tak wyglądał, ale nie jak dziecko. Przyglądała mu się przez moment, gdy tak rzucił się do najbliższej witryny, samej nie mając odwagi wstać, by się sobie przyjrzeć. Mogłaby pewnie wyciągnąć z torebki lusterko… Ale po prostu zrezygnowana siedziała na zimnym bruku, nie czując jego chłodu i patrzyła trochę bezrozumnie w przestrzeń, a trochę na Christophera, który przeżywał teraz to, co ona kilka dni temu.
– Minie, tak. A przynajmniej powinno… Doba męczarni i wszystko wróci do normalności – ciągle nie mogła się przyzwyczaić, że to ona mówi i musiało to być widać w jej twarzy każdorazowo, gdy się odzywała. – Akurat to już kiedyś widziałam. Nie na sobie, oczywiście – musiało to być dziwne wrażenie, słuchać męskiego głosu, widzieć męską twarz i słyszeć słowa, które wypowiadała, gdy mówiła o sobie jako o „niej”. Dla niej to wszystko było surrealistyczne.
A w końcu podparła się dłonią o bruk, by spróbować pomóc sobie wstać, co nie było takie proste, bo damskie, zdecydowanie za małe w pewnych miejscach ubranie nieco krępowało jej (jego!) ruchy, nie mówiąc już o tych cholernych butach… I pewnie wszystko pójdzie do wyrzucenia, bo szwy się naciągną i coś gdzieś pękło.