09.11.2026, 16:08 ✶
Przez krótką chwilę Anthony nie zrobił absolutnie nic. Nie dlatego, że nie wiedział, co powinien zrobić, ale dlatego, że nagle wszystkie możliwe reakcje wydały mu się niewystarczające. Mógł się uśmiechnąć, mógł pocałować Jonathana, mógł powiedzieć coś równie pięknego, choć wątpił, by potrafił znaleźć słowa, które nie zabrzmiałyby przy tym jak nieudolna próba dorównania usłyszanej właśnie deklaracji. Mógł też, zgodnie ze swoim zwyczajem, spróbować nadać temu wszystkiemu jakąś formę, uporządkować, nazwać, opatrzyć stosownym komentarzem, który pozwoliłby mu odzyskać choć odrobinę zwyczajowej kontroli. Tyle że po raz kolejny będąc przy Jonathanie nie miał najmniejszej ochoty niczego kontrolować.
Uśmiechnął się. Najpierw nieśmiało, niemal niedowierzająco, potem szerzej, aż wreszcie z tym szczególnym rozczuleniem, które tak rzadko gościło na jego twarzy, a które Jonathan miał przywilej oglądać bez konieczności zasłużenia na nie. Oparł czoło o czoło ukochanego, przymykając oczy. Czuł pod palcami jego policzki, ciepło skóry, oddech mieszający się z własnym. I pomyślał, że oto stało się coś absolutnie niedorzecznego: przyszedł do lasu, aby dotrzeć do Morpheusa, zaczęli zbierać kilka suchych gałęzi, a oszałamiająco spontanicznie jak na niego znalazł obietnicę całego życia. Nie była to może najbardziej konwencjonalna droga do zaręczyn, ale z drugiej strony, czy kiedykolwiek szczególnie zależało mu na konwencjonalności?
– W takim razie będę musiał zadbać o to, żebyś nie zmienił zdania – szepnął, a w jego głosie pobrzmiewała już odzyskana odrobina figlarności. – Twoje argumenty są wyjątkowo przekonujące. Szczególnie ten o oddychaniu. Nie chciałbym przecież zostać oskarżony o utrudnianie ci podstawowych czynności życiowych.
Odsunął się na tyle, by móc jeszcze raz spojrzeć mu w oczy, po czym uniósł puzderko. Sygnet wciąż spoczywał w nim bezpiecznie, jakby sam nie dowierzał, że oto przestał być jedynie przedmiotem pewnego zamysłu, a stał się początkiem czegoś rzeczywistego. Anthony wyjął go ostrożnie, obracając między palcami. Przez moment przyglądał się heliodorowi, temu maleńkiemu słońcu, które wybrał z myślą o Jonathanie, i poczuł, że chyba nigdy wcześniej nie podarował nikomu niczego, co znaczyłoby dla niego aż tak wiele. Nie chodziło o wartość kamienia, złoto ani kunszt wykonania. Tak bardzo chciał, żeby Jonathan nosił przy sobie kawałek ich wspólnej historii, ukryty choć wyeksponowany, blisko, nawet wtedy, gdy nie będą mogli być obok siebie.
– Pozwolisz? – zapytał cicho, zsuwając lewą rękę swojego towarzysza z własnego policzka.
Nie czekał długo z założeniem pierścienia na palec ukochanego. Robił to z niemal nabożną starannością, jakby wykonywał czynność o znacznie większym znaczeniu niż nałożenie ozdoby, a kiedy złoto znalazło się na swoim miejscu, przesunął kciukiem po jego powierzchni. Potem ujął dłoń Jonathana i pocałował ją, nie przejmując się ani ziemią na której klęczeli, ani drobnymi gałązkami, które zdążyły przykleić się do ich ubrań. Właściwie wszystko to wydawało mu się teraz zupełnie nieistotne. Liczyli się tylko oni.
Uśmiechnął się. Najpierw nieśmiało, niemal niedowierzająco, potem szerzej, aż wreszcie z tym szczególnym rozczuleniem, które tak rzadko gościło na jego twarzy, a które Jonathan miał przywilej oglądać bez konieczności zasłużenia na nie. Oparł czoło o czoło ukochanego, przymykając oczy. Czuł pod palcami jego policzki, ciepło skóry, oddech mieszający się z własnym. I pomyślał, że oto stało się coś absolutnie niedorzecznego: przyszedł do lasu, aby dotrzeć do Morpheusa, zaczęli zbierać kilka suchych gałęzi, a oszałamiająco spontanicznie jak na niego znalazł obietnicę całego życia. Nie była to może najbardziej konwencjonalna droga do zaręczyn, ale z drugiej strony, czy kiedykolwiek szczególnie zależało mu na konwencjonalności?
– W takim razie będę musiał zadbać o to, żebyś nie zmienił zdania – szepnął, a w jego głosie pobrzmiewała już odzyskana odrobina figlarności. – Twoje argumenty są wyjątkowo przekonujące. Szczególnie ten o oddychaniu. Nie chciałbym przecież zostać oskarżony o utrudnianie ci podstawowych czynności życiowych.
Odsunął się na tyle, by móc jeszcze raz spojrzeć mu w oczy, po czym uniósł puzderko. Sygnet wciąż spoczywał w nim bezpiecznie, jakby sam nie dowierzał, że oto przestał być jedynie przedmiotem pewnego zamysłu, a stał się początkiem czegoś rzeczywistego. Anthony wyjął go ostrożnie, obracając między palcami. Przez moment przyglądał się heliodorowi, temu maleńkiemu słońcu, które wybrał z myślą o Jonathanie, i poczuł, że chyba nigdy wcześniej nie podarował nikomu niczego, co znaczyłoby dla niego aż tak wiele. Nie chodziło o wartość kamienia, złoto ani kunszt wykonania. Tak bardzo chciał, żeby Jonathan nosił przy sobie kawałek ich wspólnej historii, ukryty choć wyeksponowany, blisko, nawet wtedy, gdy nie będą mogli być obok siebie.
– Pozwolisz? – zapytał cicho, zsuwając lewą rękę swojego towarzysza z własnego policzka.
Nie czekał długo z założeniem pierścienia na palec ukochanego. Robił to z niemal nabożną starannością, jakby wykonywał czynność o znacznie większym znaczeniu niż nałożenie ozdoby, a kiedy złoto znalazło się na swoim miejscu, przesunął kciukiem po jego powierzchni. Potem ujął dłoń Jonathana i pocałował ją, nie przejmując się ani ziemią na której klęczeli, ani drobnymi gałązkami, które zdążyły przykleić się do ich ubrań. Właściwie wszystko to wydawało mu się teraz zupełnie nieistotne. Liczyli się tylko oni.