Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · Wczoraj, 16:51 ✶

Nie dało się ukryć, po takiej odpowiedzi, byłem całkiem zaciekawiony tym, czy Prudence rzeczywiście zamierzała potraktować mój pomysł porwania jako coś, co warto było zachować na bliżej nieokreśloną przyszłość, czy też może po prostu uznała, że nie należało odbierać mi przyjemności z wymyślania kolejnych sposobów na utrudnianie życia pracownikom Ministerstwa - co prawda, nie miałem szczególnych ambicji, żeby zostać naczelnym mąciwodą Biura Koronera, lecz przy odrobinie wysiłku zapewne mógłbym dorobić się tam całkiem interesującej reputacji, zresztą, jeśli mielibyśmy kiedyś rzeczywiście wyjechać gdzieś daleko, nie widziałem powodu, dla którego miałbym organizować to w sposób wymagający sporządzania dokumentacji, uzyskiwania zezwoleń albo informowania kogokolwiek o naszych zamiarach.
Zatrzymałem na niej wzrok, unosząc kącik ust. Przez moment rzeczywiście zacząłem rozważać, jak wielu kłopotów moglibyśmy sobie oszczędzić, gdybyśmy któregoś dnia po prostu spakowali najpotrzebniejsze rzeczy i zniknęli z Londynu - oczywiście, gdyby zechciała to zrobić, co stanowiło osobną kwestię, bo przecież miała tu całe życie, karierę i bliskich - ja nie byłem szczególnie przywiązany do tego miasta, przynajmniej nie w takim stopniu, żeby nie potrafić wyobrazić sobie mieszkania gdzieś indziej.
- Czyli to nie jest „nie”. To jusz całkiem spolo, jak na początek. - Poprawiłem jeszcze raz kołnierz jej płaszcza, tym razem zupełnie bez potrzeby. - Mówisz, sze nie muszę jeszcze lesygnowaś s maszeń o wspólnym szyciu s dala od Ministelstwa? - Zrobiłem krótką pauzę. - Doskonale. - Przechyliłem lekko głowę, nie kryjąc zadowolenia. Miałem jednak świadomość, że spontaniczna przeprowadzka na drugi koniec świata wymagałaby tym razem nieco więcej przygotowań niż zabranie płaszcza i kilku monet, zwłaszcza jeśli zamierzalibyśmy uniknąć sytuacji, w której ktoś uznałby naszą nieobecność za wystarczająco interesującą, żeby zacząć zadawać pytania.
Miałem kilka pomysłów, z których przynajmniej połowa prawdopodobnie nie spodobałaby się osobom odpowiedzialnym za pilnowanie porządku publicznego, toteż uznałem, że nie musieliśmy omawiać ich wszystkich podczas spaceru, szczególnie że wciąż mieliśmy przed sobą wizytę w aptece, prawdopodobnie kilka rodzinnych uprzejmości do wymienienia oraz listę zakupów do odhaczenia, których nie należało zaniedbywać, ponieważ ostatnie tygodnie dostarczyły mi wystarczająco dużo argumentów przemawiających za tym, że Prudence miała pełne prawo traktować naszą domową apteczkę z należytą powagą. Nie wiedziałem wprawdzie, ile pozycji znalazło się na pergaminie, ale znając podejście żony, mogłem się spodziewać, że gdyby przyszło nam urządzać niewielki szpital polowy we własnym salonie, zabrakłoby nam najwyżej odpowiednio dużego stołu, przynajmniej jak na moje wymiary. Nie miałem najmniejszych wątpliwości, że Prudence potrafiła przygotować zapasy medykamentów na wypadek większości katastrof, jakie mogłyby nas spotkać w najbliższych kilku latach, i prawdopodobnie jeszcze na kilka takich, których nie przewidziałby nawet wyjątkowo pesymistyczny specjalista od przepowiadania nieszczęść. Nie zamierzałem jej tego wypominać, zwłaszcza że ostatnie dni dostarczyły nam wystarczająco dużo powodów, żeby mogła traktować moje zawodowe zajęcia z odpowiednią dozą podejrzliwości - nie byłem najlepszym materiałem na pacjenta, co zresztą oboje zdążyliśmy już ustalić, niestety, moje zainteresowania nie zawsze sprzyjały zachowaniu wszystkich kończyn i organów w stanie pozwalającym na ich dalsze bezproblemowe użytkowanie. Mogłem jednak przyznać, że odkąd zamieszkaliśmy razem, prezentowane przeze mnie podejście do komplementacji i segregacji medycznych zapasów uległo pewnej poprawie, choć wciąż zdarzało mi się zapominać o uzupełnieniu rzeczy, których używałem regularnie, co zapewne nie stanowiło najlepszego przykładu odpowiedzialnego gospodarowania wyposażeniem. W tym przypadku postanowiłem więc pozostawić Prue dowodzenie, tym bardziej że znała się na leczeniu znacznie, znacznie lepiej ode mnie, ja zaś nie zamierzałem udawać eksperta w dziedzinie, w której moje kompetencje kończyły się mniej więcej na rozpoznawaniu właściwego rozmiaru opatrunku i wiedzy, że niektórych mikstur zdecydowanie nie powinno się spożywać pochopnie.
Nie zdążyłem jednak rozwinąć tej wyjątkowo obiecującej wizji, jaką byłaby spontaniczna eskapada, przesunąłem tylko dłonią po jej brodzie, zanim ruszyliśmy dalej, nie spodziewając się, że kilka kroków później nasza rozmowa miała przybrać zupełnie inny kierunek. Prudence zatrzymała się przy wejściu do alejki, więc podążyłem wzrokiem w tamtym kierunku - rzeczywiście, z tej perspektywy trudno było ocenić wiek dziecka, o którym była mowa, nawet komuś takiemu jak ona, kto zdecydowanie lepiej znał się na podobnych sprawach. Spojrzałem na nią kątem oka, po czym wróciłem wzrokiem do alejki.
- Wiesz, mógłbym oczekiwaś od własnej sony odlobiny współczucia. Myślałem, sze pszynajmniej splóbujesz udawaś, sze cię zaskoczyłem. - Łypnąłem na nią spode łba. Przez moment zastanawiałem się, czy powinienem poczuć się urażony tym, że Prudence tak łatwo uznała moje dziecięce zagubienie na Nokturnie za coś całkowicie przewidywalnego, co po prostu pasowało do całokształtu i przez to nie było ani trochę zaskakujące, ale ostatecznie trudno było mi znaleźć jakikolwiek przekonujący argument na swoją obronę - faktycznie trudno było o coś mniej leżącego w moim charakterze - nie należałem do szczególnie spokojnych dzieci, chociaż w tamtym okresie życia miałem jeszcze sporo niewykorzystanego potencjału do podejmowania wyjątkowo kiepskich decyzji, który zresztą z powodzeniem rozwijałem przez kolejne lata. - Pięcioletni chłopiec, samotny poślód podejszanych typów, bes pojęsia, dokąd powinien pójść. To całkiem nietuzinkowa histolia, nawet jak na mnie. Wiem, sze to zabszmi niewialygodnie, ale naplawdę nie planowałem wtedy tej wycieczki. - Dodałem, po czym pokręciłem głową z udawanym rozczarowaniem, bo w gruncie rzeczy nie miałem jej tego za złe - sam pewnie powiedziałbym coś podobnego, gdybym usłyszał taką historię z ust kogoś mojego pokroju, zwłaszcza że znała mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, iż moje dzieciństwo nie należało do szczególnie uporządkowanych - nie oznaczało to jednak, że zamierzałem dobrowolnie rezygnować z prawa do przedstawiania siebie jako niewinnej ofiary okoliczności, które przecież od najmłodszych lat wyjątkowo chętnie wystawiały mnie na próbę.
- W kaszdym lasie, gdybym miał wybielaś, wolałbym, szeby ta mała nie musiała zdobywaś podobnych doświadczeń. - Skrzywiłem się nieznacznie. Dzieci potrafiły mieć dość osobliwe wyobrażenie o własnych możliwościach, zwłaszcza kiedy znajdowały się poza zasięgiem wzroku dorosłych, którzy zwykle pilnowali, żeby nie pakowały się w kłopoty, ale nie widziałem nikogo, kto próbowałby szukać dziewczynki, nie słyszałem też głosu dorosłego nawołującego dziecko z pobliskiego przejścia. Nie miałem szczególnej potrzeby przytaczania detali z własnej młodości, ale skoro już wspomniałem o tamtym wydarzeniu, nie zamierzałem również udawać, że było mi wszystko jedno - nie opowiadałem o tym wcześniej, bo nie była to anegdotka, którą szczególnie chętnie wyciągałem z pamięci, poza tym nie miałem w zwyczaju rozmawiać o dzieciństwie, jeśli nie pojawiał się ku temu konkretny powód, ale teraz trudno było o bardziej adekwatny komentarz do sytuacji.
Spojrzałem na niebo, które przestało być malowniczo kolorowe, zamiast tego powoli zaczynało przybierać ten nieprzyjemny, szarawy odcień zwiastujący rychły zmierzch, po czym ponownie rozejrzałem się po ulicy, próbując wypatrzyć kogoś, kto mógłby towarzyszyć małej, ale przechodnie mijali nas bez większego zainteresowania, zajęci własnymi sprawami. Jeden mężczyzna zatrzymał się przy witrynie po drugiej stronie ulicy, dwie kobiety rozmawiały przy wejściu do sklepu, ktoś dalej szarpał się z parasolem, który najwyraźniej nie zamierzał współpracować, żadna z tych osób nie wyglądała na kogoś, kto szukał dziecka. Nie wiedziałem, czy dziewczynka była tam od kilku minut, czy znacznie dłużej, ale zaczynałem podejrzewać, że czekanie na przypadkowego opiekuna mogło niewiele zmienić. Ruch na ulicy powoli malał, sklepy zaczynały przygotowywać się do zamknięcia, niebo ciemniało, a ona nadal pozostawała sama.
Usłyszawszy wnioski Prue, od razu skinąłem głową, nie miałem zamiaru się z nią spierać.
- Jasne. Tylko pozwól, sze tym lasem zostawię ci pielwszeństwo. - Przesunąłem ciężar ciała na drugą nogę, wyjmując dłonie z kieszeni. - Będę obok. Jeśli się pszestlaszy albo zacznie uciekaś, lepiej, szeby nie miała wlaszenia, sze ktoś plóbuje ją osaczyś. - Zasugerowałem, nie słyszeliśmy płaczu, nie widzieliśmy też gwałtownych ruchów i sygnałów mogących świadczyć o tym, że panikowała, lecz nie znałem jej sytuacji, nie wiedziałem, czy zgubiła rodziców, czy uciekła komuś, kto powinien się nią opiekować, ani czy w ogóle chciała z nami rozmawiać, nie zamierzałem więc wykonywać gwałtownych ruchów ani skracać dystansu bez potrzeby. - Masz znacznie większe doświadczenie w losmawianiu s dziećmi, poza tym przypuszczam, sze jeśli podejdę pielwszy, mogę zostaś uznany za kolejnego podejszanego typa, któly postanowił zaczepiś małą dziewczynkę w bocznej uliczce. Nie chciałbym psuś sobie leputacsji, któlą i tak s niemałym tludem plóbuję utszymaś. - Ostatnie zdanie wypowiedziałem z lekkim rozbawieniem, ale zaraz potem spoważniałem - mogłem sobie żartować z własnych dziecięcych przygód, ale wystarczyło jedno spojrzenie na małą sylwetkę w głębi przejścia, żebym przypomniał sobie, jak niewiele trzeba było, żeby zwyczajny spacer zamienił się w coś, czego nie potrafiło się później zapomnieć.
Zostawiłem Prudence przestrzeń do działania, sam zaś jeszcze raz omiotłem wzrokiem okolicę, sprawdzając, czy ktoś nie obserwował nas z końca ulicy albo nie próbował ukryć się w jednym z sąsiednich przejść - był to po prostu odruch, jeden z wielu - nie miałem zamiaru pozwolić, żebyśmy oboje skupili się na dziewczynce tak bardzo, że przeoczylibyśmy coś znacznie ważniejszego.