Nie wiedziała, jak wyglądała, jaką twarz miałaby, gdyby urodziła się chłopcem – tym wymarzonym synem, którego jej rodzice nie mieli, skończywszy z czterema córkami. Była też zupełnie nieświadoma kotłowaniny myśli, jaka biegła teraz przez głowę Chrisa, który jednocześnie był przerażony, że szedł na kolację z mężczyzną, że w jakiś sposób mogła wyglądać lepiej od niego (możliwe, skoro ona była teraz dorosłym mężczyzną, a on wyglądał jak nastolatek, ale kompletnie nie przyszło jej to teraz do głowy), ani, że nadałaby się w tym wydaniu na jakiś pokaz mody. A nawet gdyby wyobraziła ich sobie na kolacji, to myślałaby raczej, że wyglądają jak na spotkaniu biznesowym… Pod tym względem w jej głowie panował absolutny spokój. Ale to nie tak, że faktycznie była spokojna: bo nie była. Utknięcie w ciele mężczyzny na 24h nie było w jej tegorocznym bingo i rzeczywiście mieszało to jej szyki, i w ogóle psuło ten paskudny tydzień, wieńcząc go wielką, kosmatą kropką na końcu zdania.
Słuchała tej emocjonalnej tyrady o poltergeiście w nietłukącym słoiku trochę tak, jakby Chris nadawał ze źle dostrojonego radia. Słyszała, co mówi, ale trochę do niej to wszystko nie docierało, a kiedy się do niej zwrócił, to nie odpowiedziała od razu i dopiero po kilku sekundach mózg nadążył za pytaniem i skupiła na nim swoje spojrzenie. Oczy miała ciemne, tak, jak zawsze.
– Umm… Chyba nie? To znaczy… Wiem, że się tu kręci od dłuższego czasu – ale pierwszy raz zobaczyła tego poltergeista dopiero w tym miesiącu, w towarzystwie Christophera. Może wtedy uznał, że są idealnym materiałem do psikusów…? – Może to tak wygląda, bo mniej ludzi teraz chodzi po Magicznych Dzielnicach – odparła, ale wcale nie brzmiała na przekonaną co do tego, co właśnie powiedziała. Bo może… może jednak się uwziął? Ale czemu niby na nią? Była ofiarą jego klątwy drugi raz, to dokładne tyle samo co Chris… Chyba.
Skrzywiła się przy tym raz jeszcze i uniosła dłonie do swojej szyi, jakby to miało pomóc z tym, by nie brzmieć… tak. Nie pomogło rzecz jasna. A potem w końcu wstała i zachwiała się lekko. Tak, nadal trochę niższa od Chrisa, ale ta różnica pomiędzy nimi nie była teraz jakaś spektakularna. Victoria… a raczej Victor Lestrange musiał mieć przynajmniej metr osiemdziesiąt. Może trochę więcej… zwłaszcza w wiązanych botkach na obcasie.
Trochę mechanicznie wzięła od Chrisa płaszcz i dopiero po chwili dotarło do niej, co właśnie ma miejsce.
– Chris… Jeszcze tego brakuje, żebyś się przeziębił. Chyba jest zimno? – jeśli potrzebował ostatecznego potwierdzenia, że to nadal ona, to właśnie ono padło, bo… nadal nie czuła ciepła. A potem spojrzała po sobie, na to jak jest ubrana, na za małe… wszystko, co ma na sobie i westchnęła. Przecież nawet w płaszczu Chrisa nigdzie się tak nie pokaże. – Też tak sądzę – może nie wszystko musieli przełożyć, ale na pewno kolację, bo nie było mowy, by ubrana tak, pokazała się gdziekolwiek publicznie, nawet jeśli by jej nie rozpoznano. Mogłaby gdzieś z nim posiedzieć i porozmawiać, gdzie nikt by ich nie widział, ale widząc jego reakcję… nie było sensu się narzucać. Zaczynała szczerze nie znosić tego uczucia, w którym czuła się jak piąte koło u wozu. I tak musiała wykombinować, co teraz ze sobą zrobić przez następną dobę, bo przecież wszystkie jej ubrania będą za małe, nawet na siedzenie w domu. Przez moment patrzyła jeszcze na płaszcz, który wciąż trzymała w rękach. – Chyba po prostu… Chyba teleportuję się do domu. Więc może lepiej weź ten płaszcz?
Na brodę Merlina, jakie to było wszystko dziwne!