Rozbolała ją głowa, świat zaczął się rozmywać, uliczka na Pokątnej gdzieś zniknęła, tak samo jak dziewczynka, która chwilę wcześniej znajdowała się przed nimi. Nie miała pojęcia, co właściwie się działo i dlaczego się działo. Poczuła się bardzo niepewnie, bo Prue zdecydowanie nie lubiła nie wiedzieć. Nie znosiła czuć się bezsilnie, a w tym przypadku nie mogła w żaden sposób zareagować na to, co się właśnie teraz działo.
Mrugnęła. Wtedy dotarło do niej, że znajdowali się już gdzieś indziej, a najgorsze było to, że doskonale znała to miejsce. Była tu już wcześniej i nie było to przyjemnym doświadczeniem, chociaż powinno być, czyż nie? Każda panna młoda bardzo długo czekała na ten wyjątkowy dzień, kiedy będzie mogła wybrać suknię, w której pójdzie do ślubu. Ona jednak nie pamiętała tego w taki sposób, było to dla niej bardzo upokarzającym doświadczeniem, o którym nikt miał nie wiedzieć, tak jak o wielu innych sytuacjach związanych z jej narzeczonym. Nie opowiadała o tym, nie zwierzała się nigdy nikomu na ten temat, no, nie licząc niektórych chwil, jak tak, której właśnie mieli przyjemność być świadkami.
Dosyć szybko dotarło do niej, że stoi przed nimi jej młodsza wersja, bardzo niepewna siebie i wystraszona. Pamiętała, kiedy weszła do tego salonu, liczyła na to, że to będzie naprawdę przyjemny dzień, ale nim postawiła w nim swoje stopy już miała kiepski humor. Nie zmieniło go towarzystwo, nie zmieniło go to miejsce - które było na swój sposób magiczne. Na pewno większość dziewcząt chciałaby się tutaj znaleźć, aby spełnić swoje marzenia, wiele z nich w końcu czekało na ten dzień, ważne było dla nich w czym pójdą do ślubu, chciały poczuć się wtedy wyjątkowo, ona też, kiedyś, być może, wtedy jednak nie czuła, aby wszystko miało pójść dobrze, towarzyszyło jej bardzo dziwne uczucie.
Salon był naprawdę bardzo uroczym miejscem, w którym każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Gotowe suknie były powieszone w kolejności kolorystycznej na wieszakach, można było tutaj zauważyć każdy możliwy odcień bieli, ale nie tylko, tak, żeby nawet te najbardziej awangardowe panny coś mogło zauroczyć, w ostateczności można było uszyć coś wyjątkowego.
Prue spojrzała na kobiety stojące przed nimi. Były młodsze, to musiał być tamten dzień, widziała swoją minę, widziała to rozczarowanie w swoich oczach, przełknęła głośno ślinę, bo nigdy, ale to nigdy nie chciała wracać do tego momentu, a na pewno komukolwiek o nim wspominać, a teraz jej mąż stał tutaj obok niej i widział to wszystko. To było naprawdę okropnie upokarzające.
- To ja, kilka lat temu. - Mruknęła cicho, patrząc raczej na swoje stopy, niż na to co działo się wokół, albo na swojego męża. Jej pantofelki wydawały się być w tej chwili najbardziej interesującą rzeczą na świecie.
- Naprawdę myślisz, że to mógł być tylko żart? Serio? Miałam się zaśmiać w momencie, w którym stwierdził, że to obojętne, w czym pójdę do ślubu, bo i tak nigdy nie będę wyglądać odpowiednio? - Pokręciła głową, nigdy nie była szczególnie wylewna, ale w tej chwili miała ochotę to z siebie wyrzucić. Nie miała w zwyczaju się żalić, bo przecież to był jej wybór, prawda? Nikt nie zmuszał jej do przyjęcia oświadczyn, nikt nie kazał jej wychodzić za mąż, przynajmniej w teorii. Widziała te uśmiechy na twarzach rodziców, kiedy Liam poprosił ją o rękę, nie wiedziała dlaczego zrobił to przy nich i przy jego rodzinie, ale na pewno trudniej jej było wtedy odmówić, powiedzieć, że potrzebuje czasu. By wszystkich zadowolić powiedziała więc tak, jednak nie pojawiło się w jej piersi to mityczne uczucie, tak właściwie nigdy się nie pojawiało, nie było motyli, raczej ćmy, a może nawet gasnące światło, jakby Bones wysysał z niej cała energię, niszczył jej wnętrze kawałek po kawałku. Próbował ją zmienić na kogoś, kto mógłby być ideałem, ideałem dla rodziców, czy obcych osób. Tyle, że ona nigdy nie stała nawet blisko czegoś takiego. - Co Twoim zdaniem może oznaczać porównanie do stracha na wróble? Czy naprawdę widzisz w tym jakiś głębszy sens, bo dla mnie wydaje się to całkiem jednoznaczne. - Nie miała pojęcia dlaczego ona go broniła, być może faktycznie przesadzała? Brała do siebie za bardzo te słowa, co jeśli faktycznie żartował? Tylko, czy żartowało się w ten sposób o kimś, kto miał stanąć z Tobą na ślubnym kobiercu, no nie była co do tego jakoś za bardzo przekonana. Zacisnęła usta w wąską linię, musiała jakoś to przetrawić, przecież nie mogła się teraz wycofać, nie kiedy zorganizowali już wszystko, rozesłali zaproszenia, wybrali każdy posiłek, kwiaty, to wszystko, co niby miało mieć znaczenie. Jakże to możliwe, że już na samym początku popełniła błąd i wybranek okazał się być nietrafiony? Ona - ona, która przecież zawsze wszystko przesadnie analizowała, jak pozwoliła się sobie znaleźć w takiej patowej sytuacji. Gasła, chyba nigdy jeszcze nie była taka przygaszona. - Pewnie masz rację, to na pewno był tylko głupi żart, pewnie go nie zrozumiałam, zresztą Liam mówi, że za nim nie nadążam, pewnie to prawda. - Miał problem z tym, że zdarzało jej się nieco zawieszać w rzeczywistości, że jej umysł nie działał tak jak powinien, dołączając do tego, to, że czasem przypadkowo zagłębiała się w historie innych ludzi przez miejsca, czy przedmioty… Tak, była dziwna. Nie pasowała do normalności, miała szczęście, że postanowił się z nią ożenić, inaczej pewnie do końca życia byłaby sama jak palec, a jej rodzice byliby bardzo rozczarowani, nie chciała ich zawieść.
W końcu podniosła wzrok, przestała się wpatrywać w swoje buty. Spojrzała na tę kobietę, którą kiedyś była. Miała ochotę ją przytulić, powiedzieć, że to wszystko to stek bzdur. Niestety obawiała się to zrobić, nie chciała ingerować we wspomnienia. Wyglądała żałośnie, nie miała pojęcia, jak mogła myśleć, że tak to powinno wyglądać. Liam zepsuł jej jeden z dni, które miały być bardzo wyjątkowe, nie wracała często do tego wspomnienia, tak właściwie to starała się unikać w archiwach w swojej głowie wszystko, co było z nim związane, bo dopiero po czasie dotarło do niej to, jak ją traktował. Nie było sensu do tego wracać, ani się nad tym rozwodzić. Nie były to przyjemne powroty, mimo, że już nie żył, mimo, że nie doszło do ślubu… wolała jednak nie myśleć, jakby wyglądało jej życie, gdyby potoczyło się to inaczej. Jak bardzo nieszczęśliwa i stłamszona by była? Nie chciała nawet o tym myśleć, była sobą rozczarowana, ale przeszłości nie dało się przecież zmienić.
- To… - Zaczęła mówić, głos jej drżał. Nie do końca wiedziała, jak powinna się z tego wytłumaczyć, Benjy raczej nie widział jej nigdy takiej, w Hogwarcie nigdy nie pozwalała doprowadzić się do podobnego stanu, tutaj naprawdę nie było z nią najlepiej. - Nie ma o czym mówić, tak właściwie, było minęło. - Niekoniecznie wiedziała w jaki sposób powinna się do tego odnieść, Benjy i tak widział swoje, mógł sam ocenić to, co się przed nim znajdowało.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control