Prue nie lubiła wracać do tamtego okresu czasu w swoim życiu. Nie opowiadała o nim jakoś szczególnie. Jej najbliżsi myśleli, że strata narzeczonego była dla niej bardzo bolesna. Nie przeszkadzało jej to, że podeszli do tego w ten sposób. Tak było wygodniej, nosiła pierścionek zaręczynowy po martwym narzeczonym - nie był to jednak dla niej symbol utraconej miłości, bardziej tarcza, która miała ją chronić przed popełnieniem tego samego błędu po raz kolejny. Nie zamierzała już na siłę bowiem uszczęśliwiać innych, bo miała świadomość z czym się to wiąże. Mówili jej, że powinna ruszyć dalej, poszukać sobie kogoś, ale ona wiedziała, że to tak nie działa. Nic na siłę, już raz przecież bowiem próbowała to robić i była w tym wszystkim tłamszona. O czym nie wiedział nikt, bo przecież nie powiedziałaby nikomu o tym, jak się z tym czuje. To było dla niej typowe, nie lubiła opowiadać o swoich niepowodzeniach, miała sporo szczęścia w nieszczęściu z tym, że nie doszło do ślubu, bo pewnie w tej chwili byłaby zupełnie innym człowiekiem.
To nie tak, że chciała ukrywać ten moment w swoim życiu przed Benjym, raczej po prostu wstydziła się pokazywać, że była wtedy bardzo słaba i podatna na wpływy innych. Łatwo przyszło jej uwierzyć w to, że była wybrakowana, że nie pasowała do rzeczywistości. Kiedy ktoś powtarza Ci coś podobnego przez kilka lat zaczynasz bowiem uznawać to za prawdę, czyż nie? Nawet ktoś taki jak ona kwestionował swoją wartość, a przecież wcześniej to się nie zdarzało. Trochę zajęło jej poukładanie sobie tego w głowie, chociaż, właściwie? Nadal miewała momenty, w których czuła się niewystarczająca i nie brało się to znikąd, miała ku temu swój powód. Wiedziała, że Benjy jest inny, traktował jej wady, jakby były czymś wyjątkowym, widział w niej zdecydowanie więcej, niż tamten człowiek z jej przeszłości. Tyle, że mleko się wylało, nasłuchała się przez te kilka lat naprawdę sporo, chcąc nie chcąc nie była w stanie wyrzucić tego ze swojej głowy, chociaż starała się zakopać akurat to bardzo głęboko.
Bardzo dokładnie pamiętała tamten dzień, zresztą jak wszystkie inne, jednak zdawała sobie sprawę z tego, że był to tylko jeden z kolejnych momentów, kiedy zastanawiała się nad tym, czy wie, co robi. Podskórnie czuła, że decyzja, którą wtedy podjęła nie była dobra. Nic z tym jednak nie zrobiła, nie chciała być rozczarowaniem rodziców, którzy tak okropnie cieszyli się na tę nadchodzącą uroczystość. Zwłaszcza, że nie była już najmłodsza, jej koleżanki ze szkoły dawno zdążyły ułożyć sobie życia, ona sporą część czasu poświęciła nauce i rozwijaniu swojej kariery medycznej. Mówili, że wypada w końcu zająć się czymś innym, że nie tylko praca się liczy, no to ich posłuchała. Tylko dlaczego czuła, że to, co robi jest niewłaściwe? Postępowała wbrew sobie samej i nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości, a jednak nie potrafiła tego przerwać, nie umiała się postawić, potulnie opuszczała głowę, potakiwała, mówiła, że rozumie, że się zmieni, jakby naprawdę było z nią coś nie tak.
Tamta Prue była zdecydowanie dużo bardziej przygaszona, w jej oczach brakowało iskry, która była dla niej dość charakterystyczna. Wyglądała, jakby ktoś żywił się jej energią, jakby nie miała zbyt wielu chęci do życia. Nie lubiła oglądać tamtej wersji siebie. Kobieta spojrzała na koleżankę, która stała przed nią i starała się jej wmówić, że czasem tak się zdarza, bardzo zaciekle broniła Liama, a ona w to uwierzyła, chociaż czy na pewno, w głębi duszy wiedziała przecież, że nie podejmuje właściwego wyboru. - To prawda, może nawet bardziej często, niż czasami, taki już jego urok, czyż nie? - Wiedziała przecież z kim ma do czynienia, nie ukrywał tej części swojej natury, no, może na samym początku, kiedy zaczęli się spotykać. Później było zupełnie inaczej, pokazał jaki jest naprawdę, a ona mimo to przyjęła te nieszczęsne zaręczyny. Teraz, kiedy już wszystko zorganizowali było za późno na to, aby zmienić decyzję. Zresztą to potwierdziłoby tylko jego słowa, że jest niestabilna, niezdecydowana, nieodpowiednia.
Zamyśliła się na chwilę, jak na nią patrzył? Mrużył oczy, spoglądał na nią tak, jakby tylko czekał na jej kolejne potknięcie, które później mógł zacząć jej wytykać, jakby ciągle szukał kolejnych powodów do tego, aby powiedzieć jej coś nieprzyjemnego. - Mógł ująć to w inne słowa. - Może nie mógł, może znowu nieco ją poniosło, może doszukiwała się problemu tam gdzie wcale go nie było? Może faktycznie ona miała rację, to z nią było coś nie tak. Powinna nabrać dystansu, nie brać wszystkiego do siebie, przecież to było całkiem normalne, że ludzie w związkach czasem sobie dogryzali, prawda? To nic wielkiego. - Czy naprawdę uważasz, że te słowa można odczytać w te słowa, jak dla mnie to wyglądało zupełnie inaczej. - Ona wydawała się być jedna przekonana o tym, że Liam miał dobre intencje. Tyle, że raczej nigdy nie zdarzało mu się jej komplementować, wręcz przeciwnie. Mówił, że jest jak wieszak, strach na wróble, że powinna wyglądać inaczej, zmienić się, wybierać inne kolory i nie przypominać śmierci. Zacisnęła usta w wąską linię, nie powinna dłużej o tym myśleć, bo wyjdzie z tego coś złego.
- To prawda, był wtedy bardzo zdenerwowany. - Tylko dlaczego? Czyżby naprawdę mu na niej zależało? Być może w ten sposób wyrażał swoją troskę o jej osobę, powinna na to spojrzeć szerzej, chciał dla niej dobrze, chciał, aby pasowała do tego świata, w którym przyszło im żyć, pewnie o to mu chodziło, tylko co jeśli ona wcale nie czuła się źle? Pasowało jej to dziwactwo, z którym teraz tak bardzo walczyła.
- Tak, Penny bardzo się cieszy na to wszystko. - To akurat było prawdą, jej matka była zachwycona tym, że jedno z jej dzieci miało zmienić swój stan cywilny, długo przecież na to czekała. - Masz rację, nie ma sensu się tym przejmować, to nic takiego. - Kiwnęła jeszcze głową, chociaż w tonie jej głosu brakowało pewności siebie, chyba sama nie wierzyła w te słowa, które padły z jej ust.
- Niech będzie. - Uśmiechnęła się, no może bardziej skrzywiła, ale starała się zrobić dobrą minę do złej gry. Bufiaste rękawy, w życiu nie spojrzałaby na taką suknię. Ceniła sobie prostotę, najchętniej wybrałaby coś bardzo skromnego, ale przecież nie wypadało, panna młoda powinna zwracać na siebie uwagę wszystkich, nie mogła być w tym dniu do końca sobą, to było bardzo zrozumiałe. Wzięła do ręki suknię i udała się w stronę przymierzalni, w której miała się poczuć jak pusta lalka ubierana w piękną suknię.
Benjy się temu przyglądał. W między czasie odnalazł jej dłoń i złapał ją za rękę, czuła jego wsparcie, to było miłe, bardzo miłe, chociaż niekoniecznie cokolwiek w tej chwili działo się według jakiegokolwiek planu. Widział to wszystko, to było chyba w tym najgorsze. Nie do końca miała świadomość, czy jest gotowa na to, żeby spoglądał na nią w tamtej wersji. Nie było tu czego komentować, ta scenka mówiła sama za siebie. Była bardzo wymowna i pokazywała jak wyglądało jej życie na tamtym etapie.
- Po prostu nie spodziewałam się, że pojawi się to tak zupełnie znienacka. Miałam zamiar Ci kiedyś o tym opowiedzieć, chociaż właściwie nieszczególnie jest o czym opowiadać. - W tamtym momencie była innym człowiekiem, który miał problem z poczuciem własnej wartości. - Najwyraźniej musieliśmy przeżyć swoje, żeby dokonać właściwego wyboru. - Nie, żeby było to szczególnie pocieszające, Benjy również miał swoją historię, która nie zakończyła się szczęśliwie. W sumie miał nawet gorzej, bo zdążył zmienić stan cywilny, jej jakimś cudem udało się tego uniknąć.
- To zależy dla kogo, jeśli o mnie chodzi, to nie musiał się specjalnie starać, w sensie, to nie było nic szczególnie wyjątkowego, raczej norma. - Skoro już zobaczył to wspomnienie to nie widziała sensu w tym, aby go teraz oszukiwać, tak faktycznie wyglądało kilka lat z jej przeszłości, z czego nie była szczególnie dumna, ale nie mogła tego po prostu wymazać.
- więc tak, jeśli mam nazwać to wprost, był chujem. - Teraz to wiedziała, wtedy wydawało jej się, że jest zupełnie inaczej. Oczy jej się otworzyły, kiedy jemu się zamknęły. Niby nie powinna się cieszyć z tego, że ktoś umarł tragicznie, w tym przypadku jednak trudno jej było tego nie robić, bo ocaliło to Prue od podjęcia najgłupszej decyzji w swoim całym życiu. Być może powinna być wdzięczna tamtemu wilkołakowi… aż się wzdrgnęła, nie nie mogła myśleć w ten sposób, skrzywdził przecież wiele niewinnych osób, nie tylko Liama.
Uśmiechnęła się, kiedy zmienił temat rozmowy. Przeniosła wzrok w stronę, którą wskazał. Rzeczywiście, koronki były całkiem urokliwe. - Jesteś niemożliwy, aczkolwiek możemy pomyśleć o koronkach w przyszłości, nie mówię nie. - Jej ex pewnie zasugerowałby, żeby nie ubierała na siebie nic podobnego, bo i tak wygląda, jak wieszak, ale w tym przypadku było przecież zupełnie inaczej, czyż nie?
W pewnym momencie zaczęło im się ponownie kręcić w głowach, salon sukien ślubnych zaczął wirować, a oni rozmyli się w rzeczywistości.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control